WIT: DE NOVEMBERAFLEVERING VAN ZERO DE CONDUITE

8582028905_ea21dd267e_o

“Elk moment van geluk moet je koesteren: er zijn er niet veel in een mensenleven, althans zo ervaar ik het toch.” Dat schreef ik vorige maand in mijn introductie bij de oktoberaflevering van Zéro de conduite. Ik heb geen profetische aanleg, anders zou ik denken dat in deze woorden het onheil van de daarop volgende weken werd aangekondigd. Want sindsdien zijn er hoe dan ook veel mensen gestorven, maar wat mij meer bedroeft, heel wat mensen die me nauw aan het hart lagen. Ik noem er enkele: Solomon Burke, Ari Up, Harry Mulisch en last but not least, Peter De Ceulaer, de voorzitter van Radio Centraal. Nu mag de dood er wel een tijd het zwijgen toe doen.

Vandaag heb ik voor Zéro de conduite het thema ‘wit’ gekozen. Ik vind wit geen mooie kleur. Is het wel een kleur? Ze herinnert me aan mijn kinderjaren, toen alles zogezegd onschuldig was. Maar net zomin als ik in onschuld geloof, geloof ik in zuiver wit. Wit is altijd op zijn minst een beetje vuil, en zuiverheid bestaat niet. Alles is onzuiver, ‘schuldig’, bezoedeld – ook al dromen wij soms van een ordelijke, onschuldige, duidelijke en overzichtelijke wereld. Maar dat zijn valse en gevaarlijke dromen. Ooit had ik een wit pak, in Firenze gekocht, de stad met het beroemde Uffizi museum, waar zoveel wit heerst. Dat pak is niet lang wit gebleven. Al heel gauw was het met teer en pis en bloed besmeurd. En zo hoorde het.

Toch is ‘wit’ iets fascinerends. Ik hoef maar twee voorbeelden uit de literatuur te noemen en je weet wat ik bedoel: ‘The Narrative Of Arthur Gordon Pym’ van Edgar Allan Poe, en ‘Moby Dick’ van Herman Melville. Vanzelfsprekend mag Stéphane Mallarmé niet worden vergeten, de dichter die een voorloper was wat betreft het gebruik van wit (blanc) in de poëzie.

Waarom ik als thema ‘wit’ koos, heb ik vorige maand al verduidelijkt. De inspiratie komt van Krzysztof Kieslowski en zijn trilogie ‘Trois couleurs: Bleu, Blanc, Rouge’. ‘Bleu’ of ‘Blue’ kwam vorige maand aan bod, vandaag ‘wit’; in december, heel gepast vind ik, rood. Bij Kieslowksi stemmen de drie kleuren overeen met die van de Franse vlag, en met wat ze symboliseren: vrijheid, gelijkheid, broederschap. Wit staat bij Kieslowski voor gelijkheid, wat in de uitstekende film met Julie Delpy en Zbigniew Zamachowski, niet voor de hand ligt: het is namelijk een zwarte komediein de stijl van de jonge Roman Polanski. Meer wil ik er niet over vertellen: als je hem nooit zag is het de hoogste tijd.

En het is eveneens de hoogste  tijd om de playlist prijs te geven. 

White House Blues – A Potpourri Of Bluegrass Jam – Muleskinner
The White Dove – The Complete Columbia Stanley Brothers (1949-1952) – The Stanley Brothers
White Lightning – The Essential : The Spirit Of Country – George Jones
Long White Cadillac – Testament: The Complete Slash Recordins – The Blasters
White Line Fever – Down Every Road 1962-1994 – Merle Haggard
Six Feet Of Snow – Down On The Farm – Little Feat
White Freight Liner Blues – Live At The Old Quarter, Houston Texas – Townes Van Zandt
White Line – The Ballad Of Sally Rose – Emmylou Harris
White Mustang II – Acadie – Daniel Lanois
White As Diamonds – To Be Still – Alela Diane
Two White Horses In A Line – The Songsters Tradition : Before the Blues – Joe Evans & Arthur McClain
Whitewash Station Blues – It Came From Memphis – Memphis Jug Band
White Middle Class Blues – Aquashow – Elliott Murphy
White Light – White Light – Gene Clark
Big White Cloud – Vintage Violence – John Cale
White Tooth Man – The Shepherd’s Dog – Iron And Wine
White Winter Hymnal – Fleet Foxes – Fleet Foxes
White Mischief – Prelude Airs & Yodels – Penguin Café Orchestra
White Bird – It’s A Beautiful Day – It’s A Beautiful Day
Nights In White Satin – Something Stupid – Nancy Sinatra
A Whiter Shade Of Pale – Procol Harum  1st – Procol Harum
White Summer – Little Games – The Yardbirds
My White Bycicle – Psychedelia At Abbey Road 1965-1968 – Tomorrow
White Rabbit – Surrealistic Pillow – Jefferson Airplane
White Room – Wheels Of Fire – Cream
White Light / White Heat – White Light / White Heat / Velvet Underground
White Man In Hammersmith Palais – Story Of the Clash – The Clash
White Honey – Howlin’ Wind – Graham Parker & the Rumour
Fifteen Feet Of Pure White Snow – No More Shall We Part – Nick Cave & the Bad Seeds
White Chalk – White Chalk – PJ Harvey
The Snow White Diner – Twilight – The Handsome Family
The End (White) – Kieslowski – Zbigniew Preisner

Zéro de conduite is op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio beluisteren, of via de website van radio centraal: http://www.radiocentraal.be/Realescape/ or http://streaming.radiocentraal.org/

Φ

Deze aflevering van Zéro de conduite is in zijn geheel opgedragen aan Peter De Ceulaer, onze geliefde voorzitter, vorige week overleden.

Research en presentatie: Martin Pulaski 

 

BLUES VAN BLEKE JONGENS EN MEISJES

bonzos2

’Can Blue Men Sing The Whites’ is de titel van een sarcastisch lied van The Bonzo Dog Band uit 1967. Het is terug te vinden op de elpee ‘The Doughnut in Granny’s Greenhouse’. Er staat ook een nummer op dat ‘11 Mustachioed Daughters’ heet. Dat geeft u al wel een idee van de dadaïstische inslag van de Bonzos. Het was de tijd van de Britse bluesboom, met boegbeelden als John Mayall, Eric Clapton, Peter Green, the Yardbirds en honderden mindere goden. Dat de blanken – want daar gaat het natuurlijk over – dat inderdaad konden en nog kunnen, zingen én spelen, heb ik vorige zaterdag geprobeerd aan te tonen in mijn radioprogramma Zéro de conduite. Of ik daar in geslaagd ben, weet ik niet met zekerheid, want dat hangt natuurlijk van de bereidwilligheid van de luisteraar af. Puristen zullen het niet met me eens zijn, daarvoor zijn ze tenslotte puristen. Volgende maand maak ik opnieuw een ‘onzuiver’ programma. Het zal over geloof en religie gaan, terwijl ik zelf atheïst ben.

Dit is alvast de playlist van vorige zaterdag:

Reconsider Baby – Elvis Presley – Elvis Is Back!
Little Red Rooster – The Rolling Stones – The Rolling Stones, Now!
I Ain’t Got You – The Yardbirds – Ultimate Yardbrids
All For Myself – Them – The Story of Them Featuring Van Morrison
Gin House Blues – The Animals – Animalisms
The Super-Natural – John Mayall – A Hard Road
Chicken Shack – Alexis Korner’s All Star Band – Blues Incorporated
Killing Floor – Michael Bloomfield’s Electric Flag – Essential Blues 1964-1969
Leopard-Skin Pill-Box Hat (Alternate Take) – Bob Dylan – No Direction Home : The Soundtrack (The Bootleg Series Vol. 7)
Night Owl Blues – Lovin’ Spoonful – Do You Believe In Magic
Walkin’ Blues – Paul Butterfield Blues Band – The Elektra Years
Rollin’ And Tumblin’ – Cream – Fresh Cream
Down The Road – Cuby + Blizzards – Cuby’s Blues (The Best Of …)
Yer Blues – The Beatles – The Beatles (White Album)
Grown So Ugly – Captain Beefheart & The Magic Band – Safe As Milk
Shake For Me – John Hammond, Jr. – Southern Fried
Come On In My Kitchen – Steve Miller Band – The Best Of 1968-1973
Hoochie Coochie Man – The Allman Brothers Band – Idlewild South
Crazy For My Baby – Charlie Musselwhite – Memphis Charlie
Pony Blues – Canned Heat – Gutbucket
Scratch My Back – Tony Joe White – Black & White
Tail Dragger – Link Wray – Guitar Preacher: The Polydor Years
Little Rain – The Blues Project – Anthology
Please Send Me Someone To Love – Fred Neil – The Many Sides Of Fred Neil
It Hurts Me Too – Karen Dalton – It’s so Hard to Tell Who’s Going to Love You the Best
Happy Woman Blues – Lucinda Williams – Happy Woman Blues
White Freight Liner Blues – Townes Van Zandt – Live At The Old Quarter, Houston, Texas
Long Long Gone – Jeffrey Lee Pierce -With Cypress Grove & Willie Love
Elvis Presley Blues – Gillian Welch – Time (The Revelator)
A Little Blues – The Be Good Tanyas – Hello Love
Cocksucker Blues – Silver Jews – Uncut: Gimme Shelter

De originele versie van Cocksucker Blues is van de Rolling Stones, maar zij hebben die song nooit officieel durven uitbrengen. Vanwege te weinig blues in hun bloed?

Afbeelding: hoes van The Doughnut in Granny’s Greenhouse, foto Martin Pulaski