DE TERUGKEER VAN PULASKI: ZERO DE CONDUITE

sykes.jpg

Begin mei dit jaar maakte ik mijn (toen) voorlopig laatste Zéro de conduite voor Radio Centraal. Na bijna vijf maanden, waarvan drie maanden in een ziekenhuis, een gevecht met de dood en het begin van een lange revalidatie die op z’n minst een jaar zal duren, ben ik terug met een nieuwe aflevering. Het werd tijd, de inboorlingen werden ongeduldig. Of stel ik me dat maar voor? Omdat de muziek gedurende die vijf maanden tot een onoverzichtelijke jungle is aangegroeid kon ik me niet beperken tot één thema. Ik wilde heel graag wat recente songs draaien. Toch begin ik met een mini-thema: Memphis en songs over Memphis, met enkele uitstapjes naar Philadelphia en Muscle Shoals. Dat is de eerste helft van deze halflevering. In de tweede helft draai ik de nieuwere songs. Veel luisterplezier.

 

Booker T & the MG’s – Day Tripper – McLemore Avenue

Eddie Floyd – Things Get Better – It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

Jimmy Hughes – It’s A Good Thing – Why Not Tonight?

Betty Wright – He’s Bad, He’s Bad -The Platinum Collection

Candi Staton – Sweet Feeling (Old Time Feeling) – Evidence: The Complete Fame Records Masters

Charlie Rich – Life Has It’s Little Ups And Downs – Set Me Free / The Fabulous Charlie Rich

Elvis Presley – Any Day Now – From Elvis In Memphis

Dusty Springfield – I Can’t Make It Alone – Dusty In Memphis

Al Green – I’m So Lonesome I Could Cry – Call Me

Rufus Thomas – The Memphis Train – The Platinum Collection

John Hiatt – Memphis In The Meantime – Bring The Family

Rod Bernard – Memphis – Swamp Rock ‘n’ Roller

Felice Brothers – Memphis Flu – Yonder Is The Clock

Alex Chilton – Take It Off – High Priest

Travis Wammack – Scratchy – It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

The Band – (I Don’t Want To) Hang Up My Rock ‘n’ Roll Shoes  (Chuck Willis) – Rock Of Ages

Bobby Charles – Grow Too Old – Bobby Charles

R.E.M. – Bang And Blame – Monster

Wilco – I Might – The Whole Love

The Jayhawks – She Walks In So Many Ways – Mockingbird Time

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Marble Son – Marble Son

Fleet Foxes – Battery Kinzie – Helplessness Blues

Israel Nash Gripka – Red Dress – Barn Doors & Concrete Floors

Drive-By Truckers – Pulaski – Go-Go Boots

Steve Earle – Meet Me In The Alleyway – I’ll Never Get Out Of This World Alive

Ry Cooder – I Want My Crown – Pull Up Some Dust And Sit Down

William Fitzsimmons – Beautiful Girl – Gold In The Shadow

Gillian Welch – Six White Horses – The Harrow & The Harvest

Thurston Moore – Blood Never Lies – Demolished Thoughts (p: Beck)

Low – Something’s Turning Over – C’mon

Bon Iver – Towers – Bon Iver

My Morning Jacket – Outta My System – Circuital

candi-staton-evidence-(cd).jpg
Research & presentatie: Martin Pulaski
Presentatie & techniek: Sofie Sap

EEN FIJNE KOFFIETAFEL (EN DAN DOORGAAN): VIJF JAAR

vijfjaarplan

Wat nu volgt komt enigszins ongelegen na het bericht over Mark Linkous’ overlijden. Bovendien is het koud buiten en gebeuren er overal om ons heen vreselijke dingen. Geen tijd om bij je eigen verwezenlijkingen stil te staan. Mag ik daarom vragen het volgende als een typisch Vlaamse ‘koffietafel’ te beschouwen? Dan wordt er ook gelachen, gedronken, worden herinneringen opgerakeld.

Mij was het ontgaan maar Peerke, een vriend die ik nooit heb gezien, zoals in het lied van Neil Young, is zo vriendelijk geweest me er op te wijzen en mij te feliciteren: Hoochiekoochie bestaat vandaag heel precies vijf jaar. Ik kon het moeilijk geloven, maar mijn eerste notitie hier heeft inderdaad als datum 8 maart 2005.

Een vijfjarenplan, zoals destijds in de Sovjet-Unie, is nooit mijn bedoeling geweest. Eigenlijk had ik helemaal geen plan. Ik beschouwde mezelf als dichter, schreef af en toe een stukje voor een of ander literair tijdschrift, ging wel eens voorlezen, of organiseerde met vrienden een literaire manifestatie, soms met succes, soms voor één paardenkop. We gaven tijdschriften uit. Het laatste, Brutaal, is een stille dood gestorven – wat met de meeste literaire tijdschriften gebeurt. Vaak zijn ze zo literair dat geen hond ze leest, zelfs de redacteuren op den duur niet meer. Veel mensen schrijven zo slecht, en vooral zo literair. En vaak hebben ze nog nooit van rock & roll gehoord. Bijvoorbeeld van The Slits, die zongen dat ‘silence is a rhythm too’. En daar dansten we dan op. En op zondag noteerden we in ons dagboek dat we gedanst hadden op ‘Silence Is A Rhythm Too’.

Op een dag, winter 2005,  hoorde ik van mijn vriendin Sofie dat ze een weblog had. Ik wist niet wat het was, een blog noemde ze het. Sofie echter was zo enthousiast en aanstekelijk dat ik al snel begonnen ben – zonder echt na te gaan wat er zoal op de markt was – met Hoochiekoochie. Ik had er geen idee van waarover ik zou schrijven, behalve, natuurlijk, over al datgene wat me nauw aan het hart lag en ligt. Ik kan me zelfs niet meer herinneren hoe ik aan de naam ben gekomen. Hoochiekoochie met een K? Ik ben een groot bewonderaar van Muddy Waters, maar zijn ‘Hoochie Coochie Man’ is wel duidelijk met een C. Misschien was ik bang voor copyrightproblemen? Alleszins heb ik nooit van de letter K gehouden. Maar ik moet er nu mee leven, al vijf jaar. Volgens David Bowie houdt het dan wel op, we hebben maar vijf jaar zong hij in de song die ‘Ziggy Stardust’ opende. De geruststelling is dat David Bowie er nog altijd is; het negatieve aspect van de hele zaak is dat hij al lange tijd vooral banale platen maakt. Na vijf jaar zou je het voor bekeken moeten houden? Zoals Nick Drake. ‘Five Leaves Left’ heette zijn eerste elpee – en vijf jaar later vond hij dat het genoeg was geweest. Hij had het precies uitgerekend. Kun je na vijf jaar zieluitstorten nog meer geven. Wellicht niet. Maar Hoochiekoochie is iets anders. Mijn ziel is (meestal) elders. Ik schrijf maar wat, over levenden en doden, nooit over de essentie van leven en dood. In zo’n geval huil ik als een roofdier, als een gekwetste mens. Zulk gehuil vindt geen weg naar woorden, zeker niet naar Hoochiekoochie. Ik schrijf maar wat, maar ik probeer het gehuil zo getrouw mogelijk te benaderen.

Tijdens die vijf jaar is er veel gebeurd in de grote wereld en in de microcosmos waarin ik zelf probeer te overleven. Er gebeurt altijd veel, de tijd staat niet stil en elke periode heeft haar hoogte- en dieptepunten. Ik ga hier niet dieper op in, omdat ik in mijn teksten ook unzeitgemässig ben. Ik lig vaak wakker van politieke beslissingen, van rampen, van ellende, van reizen die ik heb gemaakt, van tentoonstellingen, films, muziek. Maar ik schrijf er zelden over. Laat me vooral duidelijk maken dat ik niet onverschillig ben. En laat me dan ook maar meteen een moment selecteren dat mij diep heeft geraakt: de verkiezing van Barack Obama als president van de VS. Of nog, in de spirit van Hoochiekoochie: ik ben bijzonder verheugd dat Bob Dylan, David Bowie, Lou Reed, David Johanson, Loretta Lynn, Dolly Parton, George Jones, Jerry Lee Lewis, Little Richard, John Cale en Wanda Jackson nog alive and kicking zijn. En al de andere spiders from mars en alle mogelijke andere patiënten, planeten en sterren.

“I could make it as a rock & roll star.” Maar nooit als een Vlaemsche schrijver. Vlaemsche schrijvers zijn kannibalen. Ze schrijven zo weinig mogelijk, om zo veel mogelijk elkaars vlees te kunnen verorberen. Is het ooit anders geweest? Als je geen vijanden hebt, besta je niet. Je bestaat hoe dan ook niet. Je bent onzichtbaar. Je bent doorzichtig. Is dat niet altijd je wens geweest?

nickdrakefiveleavesleft

 

LOOKING THROUGH THE EYES OF LOVE: ZERO DE CONDUITE

annick_pulaski_radio_centraal_zero_de_conduite

Vandaag is het de eerste zaterdag van april, en meteen ook de eerste lenteuitzending dit jaar van Zéro De Conduite op Radio Centraal, 106.7FM, van zes tot acht vanavond. Streaming via : http://www.radiocentraal.be

Het thema vandaag is ogen. Er zijn massa’s songs geschreven over ogen, bijna zoveel als over de liefde. Daardoor is het zeer moeilijk een degelijke selectie te maken. Ik heb alvast geprobeerd er de beste songs uit te kiezen.
Zoals altijd is de playlist  hieronder maar een schets. Zéro de conduite is pas definitief als het afgelopen is. Toch wordt de lijst als een leidraad gehanteerd, er zit een emotio
nele, stylistische en logische lijn in: daar wordt niet van afgeweken. Veel luistergenot.

antwerpen,radio,radio centraal,pop,rock,country,blues,ogen,thema,soul,zero de conduite,subcultuur,populaire cultuur


Blood In My Eyes – World Gone Wrong – Bob Dylan
Dreaming With Tears In My Eyes – Last Sessions (1933) – Jimmie Rodgers
Baby Blue Eyes – The Complete Mercury Sessions – Lester Flatt, Earl Scruggs & the Foggy Mountain Boys
Blue Eyes Crying In The Rain – Red Headed Stranger – Willie Nelson
Hungry Eyes – Down Every Road 1962-1994 – Merle Haggard
Mama’s Eyes – Midnight At the Movies – Justin Townes Earle
Lonesome Tears in My Eyes – Johnny Burnette & the Rock Roll Trio – Johnny Burnette
Brown Eyed Handsome Man – Queen Of Rockabilly – Wanda Jackson
I’d Rather Go Blind – Take Me To the River: A Southern Soul Story – Etta James
The Light In Your Eyes – Who’s Hurting Now – Candi Staton
Her Eyes Are A Blue Million Miles – The Spotlight Kid / Clear Spot – Captain Beefheart & the Magic Band
Eyeball Kid – Mule Variations – Tom Waits
Dark Eyes – I’m Not There (soundtrack) – Iron & Wine with Calexico
Eyes Down – Useless Trinkets – Eels
Black Eyes – Ready For The Flood – Mark Olson & Gary Louris
Black Eye – March 16-20 1992 – Uncle Tupelo
The Bluest Eyes In Texas – Boys Don’t Cry (soundtrack) – Nina Persson & Nathan Larson
Green Eyes – The Boatman’s Call – Nick Cave & the Bad Seeds
Glitter In Their Eyes – Land (1975-2002) – Patti Smith
My Eyes Have Seen You – Strange Days – The Doors
Gypsy Eyes – Electric Ladyland – Jimi Hendrix Experience
Brown Eyed Girl – Blowin’ Your Mind – Van Morrison
Doctor My Eyes – Saturate Before Using – Jackson Browne
Black Eyed Dog – Way To Blue – Nick Drake
Morning Misty Eyes – The Moonstone – Tommy Flanders
Pale Blue Eyes (closet mix) – Peel Slowly and See – Velvet Underground
I Close My Eyes – Bee Gees 1st – Bee Gees
Suspicious Look In You Eyes – For Certain Because – The Hollies
Behind Blue Eyes – Who’s Next – The Who
Ragin’ Eyes – Quiet Please… The New Best Of Nick Lowe – Nick Lowe
My Lonely Sad Eyes – You Gotta Sin To Get Saved – Maria McKee
Tired Eyes – Tonight’s The Night – Neil Young
Right Before My Eyes – Vintage: the Very Best Of Moby Grape – Moby Grape
Blue Eyes – Safe At Home – The International Submarine Band
Far Away Eyes – Some Girls – The Rolling Stones
These Eyes – Greatest Hits – The Guess Who
Looking Through The Eyes Of Love – The Ultimate Collection – Gene Pitney
Brown Eyed Woman – Glitter And Gold: Words And Music By Barry Mann & Cynthia Weill – Bill Medley
Bloodshot Eyes – King R&B Set – Wynonie Harris & His All Stars
Aquellos Ojos Verdes – In The Mood For Love (soundtrack) – Nat King Cole
Them There Eyes – Lady Day – Billie Holiday & Her Orchestra
Angel Eyes – Romance: Songs From The Heart – Frank Sinatra
Close Your Eyes – The Doo Wop Box – The Five Keys
I Only Have Eyes For You – Doo Wop’s Golden Age – The Flamingos
Eyes On The Prize – Post-War – M. Ward

Nog dit: ikzelf stel het programma samen, presentatie en techniek worden verzorgd door mezelf en Sofie Sap.

 

WINKELEN MET SOFIE

muziekwinkels,caroline,cd,fnac,da vinci code,van morrison,jenny lewis,bright eyes,muziek,pop,popcultuur,brussel

Nog meer berichten over het dagelijks bestaan. Ik heb niet alleen tickets voor concerten gekocht maar ook cd’s. Nu heb ik nog een keer mijn hart laten spreken en heb de globale entertainmentwinkels rechts laten liggen en ben een kleine cd-winkel binnengestapt. Caroline heet hij, al wil ik geen reclame maken. Maar het moet gezegd, dit is een zaak die liefde voor de muziek uitstraalt (voor de muziek die er verkrijgbaar is), en er werkt personeel dat geïnteresseerd is in de ‘koopwaar’, ook als is het maar consumptiemateriaal en heeft het op zich geen blijvende waarde. Met dat laatste bedoel ik de dragers en niet wat gedragen wordt. Een fijne zaak. Maar hoe lang zullen zulke kleine winkels nog bestaan? Met boekwinkels net hetzelfde. In Brussel kun je voor Nederlandstalige boeken helaas alleen maar in de Fnac terecht, waar het aanbod schraal is. De Standaard binnenstappen heeft echter geen enkele zin, tenzij je een seminarist bent of op zoek naar Snoecks of nog een exemplaar van de Da Vinci Code.

Bij Caroline kocht ik de nieuwe cd van Van Morrison, Pay The Devil, waar ik nu zit naar te luisteren. Klinkt goed, country maar zonder nasale Appalachiaanse stemmen. Gezellige, vrijblijvende muziek, maar duidelijk toch vanuit het hart en de ziel gezongen. Niet zomaar een verzetje. Dan heb ik ook nog de solo-cd van Jenny Lewis aangeschaft, Rabbit Fur Coat. Dat zal een verrassing zijn. Maar niet helemaal, want ik ken haar van Rilo Kiley en ik heb haar vorig jaar live aan het werk gezien met haar band. Ik denk dat mijn allereerste notitie op hoochiekoochie over dat concert ging. Niet alleen haar stem heeft toen indruk op me gemaakt! Het was desondanks, ha ha, echt een goed popconcert, en daarna kwam dan nog Bright Eyes, een jonge singer-songwriter vol leven en intensiteit en vooral inventiviteit. Ik was er samen met Sofie, en zij was zeer in haar nopjes! (Dag Sofie, hoe gaat het met je?)
Ik had graag nog iets geschreven over Eels, maar dat zal voor later zijn, ik moet nu naar de keuken afdalen voor weer ander soort dagelijks bestaan.