SESSIES: ZERO DE CONDUITE

pop2

De rode draad die door deze aflevering van zéro de conduite loopt is die van sessiemuzikanten, producers, songschrijvers. Op elke geslaagde single of elpee spelen bijna met zekerheid een aantal begaafde sessiemuzikanten mee, dat was al zo in de jaren ‘vijftig – denk maar aan de uitstekende begeleiders van Elvis Presley, waarvan er sommigen gelukkig nog in leven zijn – en dat is nu nog steeds zo.
Het droeve aspect van die rode draad is dat enkele van de beste sessiemuzikanten onlangs zijn overleden, met name Jim Dickinson en Larry Knechtel. Aan hun werk zullen we vooral aandacht besteden. Daarnaast laten we jullie genieten van het muziekschrijftalent van Ellie Greenwich, die heel vaak samenwerkte met Phil Spector (en met haar man Jeff Barry). Noem haar gerust de prinses van de New Yorkse Brill Building. Als je hoort wat zij allemaal op haar palmares heeft staan val je gewoonweg achterover; niet dat ik daar naar uitkijk. Misschien voor een keer eens niet staan dansen in de keuken.

Andere  sessiemuzikanten die aan bod komen zijn Leon Russell, James Burton, Greg Leisz, Charlie McKoy, Wayne Moss, Kenneth Buttrey, Jack Nitzsche, Ry Cooder, Nicky Hopkins, Augie Meyers, George Rains en vele anderen.

Treur een beetje maar geniet vooral!

Ω

Running Down The Road – Running Down The Road – Arlo Guthrie
Laughing Boy – Randy Newman Creates Something New Under The Sun – Randy Newman
This Masquerade – Carney – Leon Russell
Well, Well – Delaney & Bonnie Together – Delaney & Bonnie & Friends
Poison Love – Doug Sahm & Friends – Doug Sahm
Never Ending Song Of Love – The Blue Ridge Riders Rides Again – John Fogerty
Where Ya At Mule – The Sun, Moon & Herbs – Dr. John (alias Mac Rebennack)
Ruby – Area Code 615 – Area Code 615
I’ve Loved Her So Long – Neil Young (remastered) – Neil Young
Don’t Doubt Yourself, Babe – Mr. Tambourine Man – The Byrds
Baby I’m-A Want You – Baby I’m-A Want You – Bread (met Larry Knechtel)
No Salt On Her Tail – The Mamas & the Papas – The Mamas & the Papas
Session Man – Face To Face – The Kinks
Out In The Streets – Do-Wah-Diddy: Words And Music By Ellie Greenwich and Jeff Barry – The Shangri-Las
Hanky Panky – Do-Wah-Diddy: Words And Music By Ellie Greenwich and Jeff Barry – The Summits
Do-Wah-Diddy – Do-Wah-Diddy: Words And Music By Ellie Greenwich and Jeff Barry – The Exciters
You Don’t Know – Go Girls – Ellie Greenwich
Da Doo Ron Ron – The Best Of The Crystals – The Crystals
Be My Baby – Phil Spector: Back To Mono – The Ronettes
River Deep – Mountain High – Phil Spector: Back To Mono  – Ike & Tina Turner
Then I Kissed Her – Today! – The Beach Boys
I Wish I Never Saw The Sunshine – Trailer Park – Beth Orton
Train From Kansas City – The Tigers Have Spoken – Neko Case
Little Girl – Cabretta – Mink Deville
When My Blue Moon Turns To Gold Again – Tiger Man (1968 sessions) – Elvis Presley
Dixie Fried – Dixie Fried – James Luther Dickinson
Spirit In The Dark – Spirit In The Dark – Aretha Franklin
Wild Horses – Singles Collection: The London Years – The Rolling Stones
The Boudoir Stomp – Jamming With Edward – The Rolling Stones
Holocaust – Sister Lovers (3rd) – Big Star
I’ve Had It – Like Flies On Sherbert – Alex Chilton
Clarkesville – The Killer Inside Me – Green On Red
Feelin’ Bad Blues – Crossroads – Ry Cooder

Zéro de conduite wordt samengesteld door mezelf.  Voor techniek en presentatie zijn Sofie Sap en Martin Pulaski verantwoordelijk.

 

MIJN UREN BIJ ELSE

Lange tijd ging ik bij een psychiater te rade. Ik moet echt radeloos geweest zijn. Maar ze was niet alleen een psychiater, ze was eveneens een mooie, aantrekkelijke vrouw. Zeven jaar lang ging ik bij haar. Twee keer per week, bijna een uur onderweg naar haar toe, veertig minuten tegenover haar in de zetel, bijna een uur terug naar huis. Ze heeft vast veel aantrekkingskracht op me uitgeoefend, want ik weet wel zeker dat ik niet gek of zwaar depressief was of iets dergelijks. Een van mijn grootste problemen was, denk ik nu, dat ik mij te normaal vond worden. Het bijzondere dat ik altijd gedacht had te bezitten leek mij uit de handen te glijden, me te ontglippen, zoals men zegt. Ik ben bij Else op visite geweest van 1997 tot 2004. Dat is een lange tijd. Ik vermoed dat ik met niemand anders, met uitzondering van mijn levensgezellin, zoveel uren samen heb doorgebracht.

Op een avond vroeg Else me waarom ik haar niet wilde kwetsen, iets wat ik tijdens de vorige sessie had gezegd. Ik kon het moeilijk verklaren. Het spreken viel me opeens heel moeilijk, kennelijk ten gevolge van opkomende hoofdpijn en duizeligheid. Een dikke tong leek ik te hebben. Eigenlijk wil ik niemand kwetsen, zei ik. Het is een rationeel uitgangspunt. Zeker vrouwen wil ik dat niet aandoen. Nee, niemand, ik wil niemand kwetsen. Ik probeer agressiviteit te vermijden, ik wil zachtaardig zijn. Daar zitten ook egoïstische motieven achter: ik wil dat de mensen mij liefhebben, mij graag zien. Als ik hen kwets, maak ik dat alleen maar moeilijk voor ze en dat wil ik vermijden.
Maar als je je gevoelens van woede, van boosheid onderdrukt, dan ben je niet vrij, dan ga je daar onder gebukt, zei ze. Je gaat al gauw de rol spelen van het slachtoffer, van de zieke, van de zwakke. Dat mag niet blijven duren, want zo bereik je niets.

Het feit dat ik normaal – een kleine burger – dreigde te worden leek Else helemaal geen probleem te vinden. Ze weigerde een regel van me te lezen. Dat was niet goed voor de therapie, meende ze. Nochtans beweerde ik aan writer’s block te lijden en hoopte ik dat zij me daarvan zou kunnen genezen. In mijn gedachten was zij mijn ideale lezeres, maar zelfs het weinige wat ik nog schreef scheen haar koud te laten. Dat schrijven zal wel terugkomen, zei ze. Dat ik mijn oude dagboeknotities zat te herwerken – bij gebrek aan inspiratie, aan nieuwe ideeën – vond zij wat vreemd. Je investeert je energie in het verleden. Is dat om iets moois na te laten aan de nabestaanden? En nu dan?

Dat boeken hun magische aantrekkingskracht verloren hadden was evenmin een drama. Mijn compulsief boekenkopen zou er door afnemen, dacht ze. De last van zoveel ongelezen boeken zal minder zwaar worden. Maar dat ontkende ik. Die last blijft even zwaar, zei ik, wordt zelfs zwaarder. En ik blijf als een geobsedeerde kopen, boeken en CD’s, stapels, meer dan ooit tevoren. Bovendien beleef ik er nog maar weinig plezier aan, of ik moet eerst champagne of Southern Comfort of zo drinken. Dat kost mij fortuinen, nog veel meer dan deze sessies.

En nu zit ik aan die uren bij Else te denken, die duizenden mooie uren dat ze mij aan het woord liet en me ongetwijfeld zat te bekijken, terwijl ik daar buiten ergens in een boom in de tuin mijn diepste gedachten zocht, of in de patronen op het tapijt een woord terugvond dat ik al jaren begraven had. Wat hield ik van die uren met Else, ook al moest ik door de bijtende kou om haar te bereiken! En als ik van die uren hield, hield ik dan ook niet van Else? Wilde ik niet voor altijd bij haar blijven? Wilde ik niet dat uren dagen werden en dagen weken en weken maanden, tot het aardedonker zou worden en stil, tot alle woorden waren opgebruikt?