STORM EN CHAOS

stilte,zwijgen,storm,chaos,ego,verbeelding,lamoriniere,nachtleven,drinken,zingen,vriendschap

Als ik zo stil blijf zal ik mijn kroon snel kwijt zijn. Bij Sargasso kijken ze onder meer naar gaten in je blog. Ik denk dat ze heel wat punten aftrekken als je een paar dagen niets meedeelt. Maar maakt het iets uit, een kroon of geen kroon? Als je stil bent, ben je stil en dat is nog meer zo als de wereld je sprakeloos maakt. In mijn geval is de toestand omkeerbaar, denk ik. Want deze sprakeloosheid heeft zowel met vreugde als met verdriet te maken. Als het alleen maar droefheid zou zijn, erger dan blues, dan zou ik wellicht niet meer spreken en zeker niet meer schrijven. Maar gelukkig zijn er momenten van diepe vreugde, van extase zelfs. Ik denk dat ik vooral stil ben omdat ik die momenten moet verwerken. Ik moet nog wat afstand nemen van wat ik de voorbije dagen heb beleefd. Daarna zal ik er wellicht iets over vertellen. Nu zoemen ruzies, ongenoegen, schaterlachen met een verre vriendin, WC Fields, David Lynch, een adembenemend concert van Misia, twee feestjes en een leuk avondje met een nabije vriendin als een hoorbare koorts in mijn hoofd. Alsof het een droom was herinner ik me ook twee zingende meisjes met wie ik vorige dinsdag in Le Coq zat. Alsof het een droom was, maar het was geen droom. Bijna een zelfde storm als buiten woedt in mijn denken, in mijn onbewuste en in mijn verbeelding. Dat is niet de geschikte toestand van waaruit je een samenhangende tekst kunt opbouwen. Storm en chaos kunnen wel interessant zijn, maar de chaos meedelen is voor mij – zeker op dit ogenblik – onbegonnen werk. Ik heb kennelijk de weg naar de (positieve) leegte, die open plek in mijn metaforisch bos, nog niet gevonden. Maar ik geef het zoeken niet op. Misschien moet ik eerst wat bomen omhakken, ook al is dat ecologisch weinig verantwoord. Tenzij het zo goed als dode bomen zijn. Terwijl ik die bomen omhak zal ik eveneens mijn ego wat strelen.

 

Afbeelding: landschap van Jean-Pierre-François Lamorinière.

THUIS EN VER WEG IN DE RUIMTE

trein

Vandaag werp ik mijn huid van prozaschrijver en moeilijke mens even af en word voor een paar uur weer dj. Hoewel ik eigenlijk altijd dj ben. Vroeger kon ik geen woord op papier krijgen als er muziek klonk, maar nu slaag ik er zelfs in enigszins leesbare zinnen te vormen met Sonic Youth op de achtergrond. Er klinkt nu bijna altijd muziek op de achtergrond, behalve als ik moeilijke teksten lees.

Over enkele uren stap ik in de trein naar Antwerpen voor mijn maandelijks radioprogramma, zéro de conduite, op radio centraal. Het thema dat ik voor vandaag koos is ‘ruimte’: de woning, het wonen, het verblijf, het huis, het appartement, het hotel, het motel, de kamer, de plaats, het oord, de weg en de straat en het plein, de brug en de veerboot, de rivier, de oceaan, de weide, het front – er zijn onnoemelijk veel plaatsen op aarde. Ik denk nu ook aan bijenkorven, mieren- en vogelnesten, spinnenwebben, stations, kastelen, labyrinten – en de innerlijke ruimte waar al deze woorden gevormd worden. De aflevering van vandaag begint met Tom Waits’ Come On Up To The House. Ik vind Tom Waits een ruimtezanger bij uitstek. Wel een vreemd woord, een ruimtezanger, maar je begrijpt wat ik bedoel. Ruimte is een belangrijk thema voor hem.

Ik wil hier bij vermelden dat ik zorgvuldig vermeden heb plaatsnamen te gebruiken. Dat vind ik een ander thema, heel proustiaans. Een plaatsnaam kan een hele ruimte, bijvoorbeeld een stad, oproepen, kan je er een voorstelling van geven, in geuren en kleuren, zonder dat je de stad zelfs maar hebt gezien. Maar ik begeef me op een dwaalweg, en daar heb ik vandaag de tijd niet voor.

Ik draai vanavond ook wat blues, My Home Is In The Delta van Muddy Waters en Cross Road Blues van Robert Johnson. Is de delta een plaatsnaam? Naar mijn gevoel niet. Het is een zeer uitgestrekte regio, waar je natuurlijk wel veel plaatsen hebt, met inmiddels bijna mythisch geworden namen als Clarksdale. Ik ben nooit in Clarksdale geweest, maar kan er mij heel wat bij voorstellen, alleen al door het lezen van die plaatsnaam.

Ik wil nog graag even met veel trots vermelden dat ik – of liever: hoochiekoochie – weer een kroontje heb – heeft – gekregen van Sargasso in Nederland. Nu ja, het is alweer een tijdje geleden, maar ik heb het pas vandaag ontdekt. Ze zetten dat kroontje jammer genoeg niet op mijn hoofd. Het is ook niet van goud gemaakt. Anders zou ik wellicht een punt zetten achter mijn blog, het goud verkopen en de tijd die me rest nutteloos doorbrengen op een eiland in de Stille Zuidzee. Of anders eens een kijkje gaan nemen op het eiland Lemnos om te zien of Philoctetes’ wonde al genezen is.