JIMI HENDRIX IN DIABET

essaouira straathoek

In Essaouira in het restaurant van de schelpen, aan de vissershaven, bestelde ik Tajine van Daurade, maar ik kreeg gewoon een gebakken Daurade, die – dat geef ik toe – ook uitstekend smaakte. Daarna ging ik met Laura nog maar eens een keer op zoek naar de regenboogbrug van Jimi Hendrix en naar zijn ‘Castle made of sand’. Ik weet wel dat de echte Rainbow Bridge in Maui, een eiland nabij Hawaï, is gesitueerd, maar voor mij zal ze altijd de ingestorte brug naar het dorp Diabet zijn. Het ‘Castle made of sand’ ligt voor de kust van Diabet. Ik weet nog steeds niet wat het precies is: een rots, of iets wat door mensen in geconstrueerd. Het lijkt toch wel kantelen te hebben. Diabet zelf is een mythisch dorp, dat we ook tijdens onze derde reis naar Marokko en Essaouira niet hebben bereikt. Toch zijn we er nooit dichter bij geweest dan toen. We hadden zelfs plannen gemaakt om er de volgende dag met de fiets naartoe te rijden. Maar iets onnoembaars heeft ons daar doen van afzien. We wisten bovendien dat er in Diabet helemaal niets te zien, dat er niets te beleven valt. Volgens de Guide du Routard heeft Jimi Hendrix er vijf jaar gewoond. Mijn vriend en reisgenoot Jean vertelde me dat de gitarist er – volgens zijn Engelse reisgidsen – helemaal niet heeft gewoond, dat hij er wellicht een keer heeft overnacht in een vervallen huis. Dat zal wel dichter bij de waarheid zijn. In de Guide du Routard wordt ongelooflijk veel onzin verteld.


Foto: Martin Pualski, Straathoek in Essaouira.

 

 

JADE JAGGER NAAR DE MAAN?

nasa,jade jagger,john kennedy,who killed john f  kennedy,elvis,tsjechov,kersentuin,russen,kate moss,sterlin moss,michael stipe,ruimtevaart,pink floyd,roger waters,cnn,psychedelica

Ik heb al eens geschreven dat ik veel houd van ‘The Piper At the Gates Of Dawn’, de eerste elpee van Pink Floyd. Zwijg me echter over ‘The Dark Side Of the Moon’. Het is kitsch zonder zelfs de meerwaarde dat je ermee kunt lachen (met sommige kitsch kan dat). ‘The Dark Side Of the Moon’ is een van de best verkochte elpees aller tijden. Jonge dwazen zijn er door beïnvloed, in de war geraakt, van het rechte pad afgedwaald. Ze denken dat er diepe wijsheid in de teksten zit, dat de muziek subliem is. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap Nasa is al even dwaas, met de Grote Roerganger, mijnheer Bush, op kop. Die Amerikaanse Pink Floyd-fans willen nu een bemand ruimteschip naar de donkere kant van de maan sturen. Dit is geen grapje.

Het programma werd vorige week in Houston voorgesteld onder de benaming ‘Return to the Moon’. De kleine Bush droomde hier al van nog voor hij aan de drugs en de drank zat. Misschien komt de inspiratie voor de elpee van Pink Floyd wel van hem. Want, make no mistake, zo jong is de jonge Bush nu ook weer niet meer. Roger Waters mag beweren wat hij wil. Mijnheer Bush is een ware psychedelicus en space traveller, zeker is hij dat in het diepst van zijn gedachten. Het plan omvat een maanlanding – op de donkere zijde – waarna vier astronauten daar een rockconcert zullen geven, wellicht unplugged. CNN heeft de rechten al op zak. De songs hebben niet echt veel versterking nodig, de bergen op de maan zullen immers voor voldoende echo zorgen. Zeer waarschijnlijk zal het concert live kunnen worden uitgezonden.

John Connolly, manager van het Nasa-project, is van mening dat de bemanning al zingende de hele oppervlakte van de maan in kaart zal brengen. De astronauten zijn nu in de leer bij Australische aboriginals, die met behulp van liederen hun weg kunnen vinden in woestijnen en andere onherbergzame gebieden.

In ieder geval zullen, volgens John Connolly, veel mysteries worden opgelost. Zo zou ook duidelijk moeten worden wie nu eigenlijk John Kennedy heeft gedood. In de periode 1969-1972 zijn er zes Amerikaanse maanlandingen geweest, genoemd naar de Griekse god Apollo, maar de moord op Kennedy hebben zij niet kunnen oplossen. Een van de problemen was toen dat zij de liederen niet begrepen die de rotsen daar zongen. Maar sindsdien is er veel veranderd. De tijd staat niet stil. Ooit moeten ook wij er het loodje bij neerleggen. Maar whatever. De Amerikanen waren overigens zeer jaloers op de Russen, omdat zij de donkere kant van de maan al hadden kunnen fotograferen in 1959. De meesten van ons waren toen nog niet geboren. Ook de meeste Amerikanen niet. Maar die Russen zijn niet van gisteren. Dat heb ik zaterdag nog gehoord toen ik naar Tsjechovs Kersentuin zat te kijken (en te luisteren). Kort daarna, na die Russische foto-sessies, wilden de Amerikanen Elvis naar de maan sturen om daar een spectaculair concert te geven, maar Colonel Parker vond dat aan die missie te veel risico’s vebonden waren. De donkere kant van de maan zat vol kraters: hoe moest Elvis daar landen? Ten gevolge van Parkers weigering heeft Elvis twee jaar legerdienst moeten doen in nazi-Duitsland. Inderdaad, nazi-Duitsland. Het is een publiek geheim dat Elvis West-Duitsland gedenazificeerd heeft. Zo heeft Elvis het heupwiegen afgeleerd en is hij van die lekkere bananenburgers beginnen eten. Een bijkomend problem was dat radioverbindingen in die tijd nog niet echt goed waren. Van een live-concert op de maan kon in die dagen zeker geen sprake zijn. Om dezelfde reden is Elvis ook nooit naar België gekomen.

Wie de astronauten zullen zijn die in 2008 naar de maan zullen reizen is nog niet bekend. Sommigen beweren dat Michael Stipe en Prince erbij zullen zijn, maar dat is gelet op hun leeftijd onwaarschijnlijk. Anderen beweren dat Jade Jagger zeer zeker deel zal uitmaken van de missie. Kate Moss, kleindochter van de Mount Everest-beklimmer Sterling Moss, wordt ook genoemd.

INSECTEN IN HET PENTAGON

pentagon,tony blair,james bond,bush,1 april,doctor no,terrorisme

Ik was waarschijnlijk nog niet goed wakker toen ik vanmorgen de krant zat te lezen. Was het al één april en toch nog zo koud? Ik had me net aan de ijzige kou ontworsteld en zat zo’n beetje te cocoonen, maar dan wel tussen massa’s zich naar hun ‘werk’ begevende lotgenoten in een voertuig dat een slang of een paling nabootst, sterke dieren, maar dat even kwetsbaar is als een mier of een eendagsvlieg. Onwillekeurig wierp ik een blik op mijn polshorloge, wat geen sinecure is met zoveel kleren aan, een krant en een tas in de handen en een iPod in de oren (Richard Hawley, Coles Corner). Mijn horloge geeft echter alleen maar dagen aan, geen maanden (natuurlijk ook wel de kortere duur). Het was alvast niet de eerste van om het even welke maand. Van zulke avonturen word je al een beetje wakker: de datum staat gewoon in de krant. Onzin dus, van die 1 april.

Wat ik las was dat het Pentagon, nog niet lang geleden doelwit van een terroristische aanslag, insecten wil rekruteren. Kennelijk vinden ze geen menselijke spionnen. James Bond is niet meer populair, Doctor No is te sterk geworden. Insecten dan maar. Ze willen bij die insecten, motten of libellen, een chip inplanten, een micro-elektromechanisch systeem dat in contact zou moeten staan met hun zenuwstelsel (van de insecten welteverstaan). “In feite wordt het insect omgebouwd tot een soort op afstand bestuurd miniatuurvliegtuigje.” De gerekruteerde insecten zullen de taken van James Bond, George Bush en Tony Blair overnemen. Ze moeten als zeer kleine padvindertjes op speurtocht gaan naar massavernietigingswapens, gifgassen, sporen van explosieven. Als ze in een of ander land iets vinden wordt dat meteen platgebombardeerd. Maar wat gebeurt er dan met die heldhaftige insecten?

In het artikel wordt er op gewezen dat sommige onderzoeken van het Pentagon mislukken, onder meer dat naar een mechanische olifant. Een roze panter daarentegen loop hier elke avond omstreeks 11.40 uur door mijn straat.