I GOT YOU BABE: REIZEN IN DE MUZIKALE RUIMTE

Bijzonder opgetogen dat ik dit stukje uit de film ‘You Are What You Eat’ uit 1968 heb gevonden, zij het via heel wat omwegen (een e-mail van spectropop, myspace van Moby Grape, myspace van miss Chelsea Lee, myspace van the Cake). Dit fragment uit You Are What You Eat is een cover van I Got You Babe door Tiny Tim alias Herbert Khaury en Chelsea Lee alias Eleanor Barooshian. Tiny Tim, bekend geworden met de hit Tip-Toe Through the Tulips, speelt de rol van Cher, Chelsea Lee, zangeres van de wonderlijke meisjesgroep the Cake, neemt Sonny voor haar rekening. Eigenlijk is het al een deconstructie, avant la lettre. De muziek op de achtergrond is van the Band. Je herkent meteen de typische gitaarklanken van Robbie Robertson. Ja, ja, ik ben bijzonder opgetogen. Niet alleen vanwege dit fragment, maar nog meer omdat ik op myspace van the Cake opnieuw die heerlijke, aanstekelijke, onovertroffen popdeuntjes à la Phil Spector heb kunnen beluisteren. Mijn uitverkoren song van the Cake is Baby That’s Me. Maar de Cake-liedjes lonen allemaal de moeite. Chelsea Lee vertelt dat binnenkort cd-versies zullen verschijnen van de twee elpees die the Cake heeft uitgebracht.

En ik ben nog verder gereisd tot bij het lieftallige zangeresje Antonia Bee, die Rainbow Wood van the Cake covert. Soms moet je je kamer niet uit om een heerlijke reis door de ruimte te maken, een muzikale ruimte dan nog wel. Het is ook geen weer om buiten te komen. Het is weer om groene thee te drinken, cake te eten, en een oude krakende plaat van Tiny Tim, the Cake, of, waarom niet, Kevin Ayers op te leggen. Om de dag te besluiten kun je nog wat voorlezen uit Alice in Wonderland. Feed your head!

 

MIJN RUIMTE?

Ik verdiep mij in de wonderlijke, nutteloze en tijdrovende wereld van MySpace. Inmiddels heb ik er al vele vrienden, waaronder André Breton, Schopenhauer en Jacques Derrida. In MySpace bestaat geen dood. Het is een goed middel tegen mijn grootste angst: ik weet dat ik nu voor altijd zal voortleven. Overigens heb ik niet alleen dode vrienden in die gigantische ruimte, waar nooit iets schijnt te gebeuren, behalve dat je er – soms bizarre, soms zeer amateuristische – muziek kunt beluisteren en sporadisch downloaden. Na er zowat een maand te hebben rondgehangen heb ik al 175 vrienden, doden inclusief, en er komen er elke dag bij. Bob Dylan en Neil Young bij de eersten. David Lynch heb ik mijn vriendschap aangeboden, maar voorlopig heeft hij ze niet geaccepteerd. Eddy Wally en Eels daarentegen wel, zonder enige tegenstribbeling. Is dat laatste wel een woord? Door lang in MySpace rond te hangen dreig ik mijn geheugen en mijn woordenschat te verliezen. Het is een vreemde wereld.

Gisteren zag ik David Cronenbergs Crash. Dat is pas een echt vreemde wereld. Gelukkig is het fictie. Of niet? Mannen en vrouwen die geil worden van auto-ongevallen en de verwondingen die daar het gevolg van zijn. Maar uiteindelijk gaat het niet om die auto’s en die ongevallen, aldus Cronenberg, maar om de psyche en meer bepaalde de psyche van de begerende mens. Ik weet niet wat ik daar van moet denken. Rosanna Arquette als lustige verminkte wekte bij mij gemengde gevoelens op. Wat de hele film lang mijn aandacht heeft getrokken waren de ogen van Deborah Unger. Wat een prachtige, fascinerende ogen. Zou David Cronenberg daar ook zo van onder de indruk zijn geweest? Ik zal het hem eens moeten vragen.

rosanna arquette in crash
Rosanna Arquette in Crash