DE DOOD VAN LUMUMBA

1.
Soete zegt dat ze gezegd hebben, niets van hem mag overblijven.
Mannen in Armani, mannen van het Bureau.
Geen vezel, zegt Soete, hebben de mannen gezegd.
Ze zeiden, zegt Soete, eerst in stukken zagen, dat kadaver,
En dan legt ge die stukken in een vat
Gevuld met achthonderd liter zwavelzuur,
Hebben ze gezegd, zegt Soete.

En dan hebben we zijn zwart lichaam, zegt Soete,
In stukken gezaagd, ge moet u dat voorstellen, zegt hij
Het bloed spatte ons in de ogen tot we misselijk werden.
We moesten veel rum drinken en whisky, zegt hij,
Tot we niet meer wisten waar en wie we waren,
En dan hebben we de stukken van de premier,
Bloedend, op de donkere oude aarde neergelegd.

Het vat zwavelzuur stond klaar, zegt Soete,
We moesten alleen het koningsblauwe deksel openen
En voorzichtig als olifanten de stukken
Van wat van Lumumba restte erin laten verzinken,
En voor altijd uit de geschiedenis laten verdwijnen.
Uit de geschiedenis van de mannen in Armani moest
Zijn lijf verdwijnen, hebben ze gezegd, zegt Soete.

2.
Maar de geschiedenis heeft zo haar eigen streken.
De geschiedenis onthoudt overvloedig namen.
De geschiedenis bedekt niets met de mantel der liefde.
Die toekomstige annalen hadden de mannen
In Armani, de mannen van het Bureau
Geheel uit het oog verloren. Uit het oog is
Uit het hart, dachten ze zonder dat ze het wisten.

Er bleven kleine restjes over en uit elk restje
Bloeiden duizend zwarte granaten en mortieren op
En uit elk restje weerklonk een stem van haat.
Soete was op dat ogenblik al in zijn vaderland
In zijn salon luisterend naar Jo Leemans,
Niet beseffend dat gelijktijdig Allen Ginsberg
en Pete Seeger naar bloemen hadden geluisterd.

Naar zwarte, bloedige bloemen, giftige bloemen,
Naar bloemen van verderf en toekomst
Luistert degene die in 2008 walgt van de wereld
Die de geschiedenis tot popcorn herleidt.
Naar zwarte, bloedige bloemen, giftige bloemen,
Naar bloemen van verderf en toekomst.
Naar bloemen van kreten en letters en renaissance.