WILCO’S ODE TO JOY

wilco

Ik heb de beluistering van Wilco’s Ode to Joy tot zaterdagavond uitgesteld. Het is een plechtig, bijna sacraal moment geworden. Agnes en ik hebben zwijgend zitten luisteren in het bijna-donker. Geen teksten gelezen; dat gaat niet in het donker, zeker niet met zulke kleine lettertjes. Er wel flarden van gehoord, flarden vreugde, melancholie. Staten verenigd in eenzaamheid, verdriet, uitzichtloosheid, maar ook altijd de droom van samen in die grote ruimte aanwezig te zijn, de droom van die bijna eeuwige ruimte als mensen te delen.

Ode to Joy zo beluisteren was een overrompelende ervaring. Bij de laatste song van de plaat, An Empty Corner, zat ik te huilen. Waarom precies dan pas weet ik niet. Mogelijk waren het tranen die zich bij de vorige liedjes al hadden gevormd en nu pas vrij konden worden gelaten. Tranen niet alleen van verdriet want ik zag dat het kleine parels waren, kleine odes aan de vreugde – die altijd tot de mogelijkheden van het leven behoort. Voor me zag ik een Amerikaans landschap, kleine stadjes, eenzame Amerikaanse mensen, door hun vertegenwoordigers in de steek gelaten. Maar niet volkomen berustend, hun blikken in de richting van de horizon, de heuvels, de hogere bergen, de zon die altijd weer opkomt. You’ve got family out there…