ZÉRO DE CONDUITE: TEARS A GO-GO

P1000936

“1. Daarna wende ik mij, en zag aan al de onderdrukkingen, die onder de zon geschieden; en ziet, er waren de tranen der verdrukten, en dergenen, die geen trooster hadden; en aan de zijde hunner verdrukkers was macht, zij daarentegen hadden geen vertrooster.
2. Dies prees ik de doden, die alrede gestorven waren, boven de levenden, die tot nog toe levend zijn.
3. Ja, hij is beter dan die beiden, die nog niet geweest is, die niet gezien heeft het boze werk, dat onder de zon geschiedt.” (1)

De aarde is altijd al een tranendal geweest. Vaak vergeet je hoe erg het gesteld is met de mens, met wat hij de anderen, zichzelf, de dieren, de natuur aandoet, vaak vergeet je zijn wreedheid en zijn bloeddorstigheid en zijn hebzucht. Maar er zijn van die dagen dat je er niet aan kunt ontsnappen dat de aarde, of wat wij ervan hebben gemaakt, een tranendal is. En dan zit je daar, sprakeloos en zonder tranen, want die zijn al lang allemaal opgebruikt, in je kindertijd, opgesloten in de bossen, ver weg van je geliefden. En je herinnert je hoe heerlijk het soms was te kunnen huilen, de smaak van je tranen te proeven, de druk op je borst te voelen verdwijnen.
Wat kan die gevoelens, wat kan die echte tranen vervangen? Muziek natuurlijk, de beste remedie tegen pijn en verdriet, en songs over tranen moeten dan wel de ultieme remedie zijn voor degenen die niet meer kunnen huilen. Vandaar deze tears a go-go: geen zwelgen in droefenis en ellende, maar een lange lofzang op die heerlijke tranen. Gezongen tranen, melodieën, ritmes en stemmen die je helpen vergeten wat voor tranendal onze wereld is.

Veel luisterplezier en laat die tranen maar komen!

As Tears Roll By – Daniel Lanois – Shine – Daniel Lanois

Tiny Tears – Tindersticks – Tindersticks [II] – Alistair McAuley, David Boulter, Dickon Hinchliffe, Mark Colwill, Neil Fraser, Stuart A. Staples / Tindersticks

Dog Of Tears – Elysian Fields – Dreams That Breathe Your Name – Glenn Patscha

Tears Inside – Ornette Coleman – Tomorrow Is The Question! – Ornette Coleman

Tears Dry On Their Own – Amy Winehouse – Back To Black – Amy Winehouse, Nickolas Ashford, Valerie Simpson

96 Tears – Aretha Franklin – Aretha Arrives – Roberto Martinez (Alias Question Mark)

The Tracks Of My Tears – Smokey Robinson & The Miracles – Going To A Go Go – Tarplin, Robinson, Moore

Tears Of Joy – Etta James – Leiber & Stoller Story Volume 1: Hard Times – Leiber, Stoller

Ocean Of Tears – Big Maybelle – The OKeh Rhythm & Blues Story 1949-1957 – Writer unknown

River Of Tears – Ben E. King – Seven Letters – Washington          

I Count The Tears – The Drifters – Save The Last Dance For Me – Doc Pomus, Mort Shuman

Teardrops Till Dawn – Timi Yuro – Hard Workin’ Man: The Jack Nitzsche Story 2 – Baker Night

As Tears Go By – Marianne Faithfull – Single – Mick Jagger, Keith Richards, Andrew Loog Oldham

I’m Gonna Cry Till My Tears Run Dry – Irma Thomas – Time Is On My Side – Doc Pomus, Mort Shuman,Fagin

Tears On My Pillow – Little Anthony & The Imperials – Golden Age Of American Rock & Roll: Vol 4 -Lewis, Bradford

Valley Of Tears – Buddy Holly – The Complete Buddy Holly – Dave Bartholomew, Antoine Domino

Tear Drop – Santo & Johnny – Golden Age Of American Rock & Roll: The Follow-Up Hits – Ann Fariña, John Fariña, Santo Fariña

I Cried A Tear – Lavern Baker – Blues Ballads – Writer Unknown              

Memories In Tears – The Louvin Brothers – Country Love Ballads – Writer Unknown    

I’ll Never Shed Another Tear – Lester Flatt & Earl Scruggs & The Foggy Mountain Boys – Complete Mercury Sessions – L. Flatt

Endless Stream Of Tears – Dolly Parton – The Grass Is Blue – Dolly Parton

Let The Teardrops Fall – Patsy Cline – Patsy Cline’s 50 Golden Greats: Complete Early Years – C.C. Beam, C.L. Jiles, W.S. Stevenson

Lonesome Tears In My Eyes – Johnny Burnette – Johnny Burnette And The Rock ‘n’ Roll Trio – A. Mortimer, D. Burnette, J. Burnette, P. Burlison

Tears A Go-Go – Charlie Rich – The Complete Smash Sessions – Donnie Fritts

Tear Stained Letter – Johnny Cash – American Recordings  IV: The Man Comes Around – Cash, John R.

All My Tears – Emmylou Harris – Wrecking Ball – Julie Miller

Tears Of Joy – Lucinda Williams – Little Honey – Lucinda Williams

No More Tears – John Mayall & The Bluesbreakers – A Hard Road – John Mayall

Tears Of Rage – Bob Dylan & The Band – The Basement Tapes – R. Manuel, B. Dylan

Tears Before Bedtime – Elvis Costello & The Attractions – Almost Blue – Elvis Costello

Teardrops Must Fall – Mink De Ville – Coup De Grâce – W. DeVille          

No Tears To Cry – Paul Weller – Wake Up The Nation – Paul Weller

Teardrops Will Fall – Ry Cooder – Into The Purple Valley – Dickey Doo, Marion Smith

Don’t Cry No Tears – Neil Young – Zuma – Neil Young

Lonesome Tears – Beck – Sea Change – Beck Hansen    

Tears Are In Your Eyes – Yo La Tengo – Prisoners Of Love – Ira Kaplan, Georgia Hubley, James McNew

Elysian39_ZE_5517.jpg

Research & presentatie: Martin Pulaski

Foto Elysian Fields: Yvo Zels.

Ω

1. Prediker 4:1-3. Statenvertaling.
De Nieuwe-Wereldvertaling (Jehova’s Getuigen) luidt als volgt:
1 En ik voor mij wendde mij om alle daden van onderdrukking te kunnen zien die onder de zon worden bedreven, en zie! de tranen der onderdrukten, maar zij hadden geen trooster; en aan de zijde van hun onderdrukkers was macht, zodat zij geen trooster hadden. 2  En ik prees de doden, die reeds gestorven waren, gelukkig boven de levenden, die nog in leven waren. 3  Dus beter af dan die beiden [is] degene die nog niet tot bestaan is gekomen, die het rampspoedige werk dat onder de zon wordt gedaan, niet heeft gezien.
De vertaling die mij het meest kan bekoren is de King Jamesversie:
1 So I returned, and considered all the oppressions that are done under the sun: and behold the tears of such as were oppressed, and they had no comforter; and on the side of their oppressors there was power; but they had no comforter.
2 Wherefore I praised the dead which are already dead more than the living which are yet alive.
3 Yea, better is he than both they, which hath not yet been, who hath not seen the evil work that is done under the sun.

(Maar ik besef dat ik nu popmuziek en bijbelstudie aan het combineren ben, misschien niet zo’n goed idee.)

Ψ

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de antipasti, de vissoep, de Roma-tomaten! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

OVERWOEKERDE PADEN

overwoekerd

Vier uur lang slenterde ik door het centrum, van het Sint-Katelijneplein naar de Oude Graanmarkt, naar de Passaporta, waar ik slaperig als ik me voelde ‘Slaap’ heb gekocht, een verhaal van Murakami met mooie illustraties, en een roman van Arthur Japin, de auteur die ik op dit ogenblik het liefst lees. Telkens als ik uit een boekwinkel kom heb ik wat surrealisme aangeschaft; nu was dat ‘Onbevlekte Ontvangenis’ van André Breton en Paul Eluard. En na dat uur of zo van boekgengestreel vervolgde ik mijn wandeling over de Adolphe Maxlaan, naar Waterstone’s voor wat tijdschriften, tot in het voorgeborchte* van de hel dat Fnac heet. De moed ontbrak me om op een van de gezellige terrassen te gaan zitten. Met niemand om mee te praten, en niet wetend wat gedronken. Ik zag me daar in betere tijden samen met vrienden praten, lachen, een Westmalle of een Orval drinkend, een met de bron van het leven.  Wat waren we destijds gelukkig (ook al wisten we het niet), zoals veel mensen die daar nu zaten.

Die avond was ik moe van in de stad rond te dolen, op zoek naar mezelf. Ik zat op het terras naar de sterren te kijken, maar die waren te ver weg om me te kunnen troosten. Een heerlijke zomeravond, maar ik voelde me ellendig, heel precies door de bijna magische weersomstandigheden, en omdat ik me al die mooie dagen en avonden met mijn vrienden bleef herinneren. Ik heb lang in het donker gewacht op slaap. Eerst had ik geprobeerd Vittorio De Sica’s ‘Il Giardino Dei Finzi-Contini’ te bekijken, een film die ik waardeer, net als de gelijknamige roman van Giorgio Bassani waarop hij is gebaseerd. Lang heb ik niet gekeken, mijn gedachten dwaalden af naar zomervelden in Limburg, naar al lang overwoekerde paden.

Sinds ik thuis ben uit het ziekenhuis ben ik niet meer blij, niet meer gelukkig. Ik heb het gevoel dat niemand meer van me houdt. Misschien is het niet waar, misschien is het een obsessie van me, maar ik zak dieper en dieper weg en ik weet niet hoe ik verder moet. Ik sta op een kruispunt, zonder zelfs een ziel om aan de duivel te verkopen. Was er maar een duivel, was er maar iets. Maar er is niets, er is niemand.

Hoe traag ik nu ben. De geringste inspanning is mij te veel. Meermaals zet ik het op een bijna hysterisch huilen omdat ik de eenvoudigste dingen niet kan doen. Denk ik. Als ik hard genoeg ben voor mezelf kunnen veel dingen toch wel. Er wordt gezegd dat ik sterk ben, omdat ik de beproevingen in het hospitaal overleefd heb, maar ik voel me extreem zwak. Het is heel moeilijk om je dat voor te stellen.

Ik zit hier maar de hele dag, te wachten op ik weet niet wat. Als de zon schijnt zoals vandaag word ik bijna gek van onbestemde emoties, van rusteloosheid, van het verlangen om ver weg te zijn van hier, met vrienden te praten en te lachen. Alles wat er niet is. Ik denk dan aan de melancholische romans van Cesare Pavese, en aan het lot dat in het midden van zijn leven op hem wachtte. En dan overvalt mij wanhoop, troosteloosheid. Ik verval in negativiteit, kan niet meer lachen, schrijf een slecht gedicht of verspil mijn tijd met zinloos gedoe op Facebook. Binnenkort ga ik weer met de kaarten spelen, of Domino.Stoer

 

*Cfr. Paus Gregorius I.

DROMEN ZIJN GEEN BEDROG

Ik zat aan mijn bureau te werken aan een verhaal. De mechanische schrijfmachine waarop ik mijn tekst intypte veroorzaakte allerlei problemen, onder meer door letters die bleven hangen. Erger waren de andere moeilijkheden waar ik mee te kampen had. Mijn levensgezellin had last van mijn aanwezigheid, of van de aanwezigheid van dat bureau in de kamer waarin ik zat te werken. Er ontstond een woordenwisseling. Ik kreeg de indruk dat zij geen respect had voor mijn ‘scheppend’ werk, voor de kunstenaar in mij. Dat ze op die manier mijn ziel miskende en zodoende niets om me gaf. Deze ijskoude vaststelling deed een verlammende droefheid ontstaan. Ik wilde mijn wanhoop uitschreeuwen, maar dat was niet mogelijk. Ik zag haar de trap afgaan, met ons kind op de arm, en ik kreeg heel sterk het gevoel dat het nu voor goed gedaan was: zij zouden niet meer terug komen. Toen ik dat besefte begon ik te schreeuwen, zij het nog altijd met moeite, en het klonk theatraal, alsof ik het niet meende. ‘Ik spring naar beneden’, riep ik. ‘Nu maak ik er een eind aan. Kom terug naar boven of ik doe het…’ De trapleuning was beschadigd, wat mij het springen heel wat vergemakkelijken zou. Voor de deur beneden draaide ze zich nog een keer om, en toen ze me daar boven zag staan moet ze iets gevoeld hebben, moet het tot haar doorgedrongen zijn dat ik het meende. Op het moment dat ik zag dat ze aanstalten maakte om terug naar boven te komen, voelde ik een grote troost in mij opwellen en warme tranen begonnen over mijn wangen te rollen. Het was lang geleden dat ik nog zo bevredigend gehuild had. Bij het ontwaken was mijn gezicht helemaal vochtig.

Dat speelde zich een paar nachten geleden af.

Afgelopen nacht bevond ik mij in een vuile kamer. Vermoedelijk had er een feestje plaatsgevonden. De gasten hadden hun afval en stof laten rondslingeren. Mijn moeder, mijn broer en nog wat mensen zaten gezellig bij elkaar in de kamer ernaast. Ik werd ziek van het vuil, maar er was niemand die daar enige aandacht aan schonk. Van lieverlede begon ik dan zelf maar alles aan de kant te zetten en te stofzuigen. Dat maakte mij natuurlijk nog zieker. Wat het allemaal moeilijker maakte was een bepaald zelfmedelijden dat me parten speelde. Met het stofzuigen hield ik al snel op. Ik viel uit tegen mijn moeder: dat ze niets om me gaf, dat zij het was die me ziek had gemaakt, door me als baby te weinig te beschermen, te weinig te koesteren, te weinig liefde te geven. Ze bleef echter onverschillig. ‘Laat hem zijn stukje nog maar eens een keer opvoeren’ scheen ze te denken. Ik werd hoe langer hoe woedender, maar voelde tegelijk aan dat dat geen enkele zin had.

Ik was met A. en een aantal vrienden op reis, in een land dat op Marokko leek. Oogverblindende kleuren, sterke geuren van Noord-Afrika. Overal waren kraampjes met warm eten, drank, fruit. Het was de tijd van het ontbijt, het ogenblik van de dag waarop mijn honger het grootst is. Als ik dan niet op tijd iets in mijn maag krijg, word ik slap en ga ik moeilijk doen. Dat was nu niet anders. Mijn vrienden, zelfs A, die anders nooit ontbijt, hadden zich van allerlei lekkernijen voorzien. Op de een of andere manier had ik mijn kans gemist. Of was het omdat ik niets had gezien dat ik lekker vond? Misschien was ik wel bang voor bacteriën? We liepen door gangen, kamers, straten, over pleinen. Ik voelde me almaar zwakker worden, en bozer. Dit was toch wel bijzonder onrechtvaardig en wreed van mijn vrienden, en vooral van A, dat zij zich zo te goed deden aan hun lekkernij en mij honger lieten lijden. Ik maakte me boos op A, maar ze scheen mijn klachten niet te horen. Toen we op het strand kwamen moest ik meteen gaan zitten, ik kon geen stap meer zetten. A kwam naast me zitten en vroeg wat er aan de hand was. Gaf ze me een hap van haar broodje? Werd ik op die manier getroost?