STEMMEN: ROOD EN GROEN

CONSTANT NIEUWENHUYS

Ik behoor tot die tachtig procent Brusselaars die zijn gaan stemmen. Het is mijn plicht om dat te doen en ik doe het met plezier. Er zijn heel wat landen waar je niet mag stemmen of waar de verkiezingen gemanipuleerd worden. Bovendien kom ik zo nog eens buiten, mooi meegenomen op zo’n heerlijke zomerse herfstdag.
Veel liever zou ik voor een écht stadsbestuur stemmen, met een échte burgemeester en échte schepenen. Ik voel mij een Brusselaar die in de wijk Anderlecht woont. Je zou het ook een district kunnen noemen. Elke wijk moet zijn eigen karakter, subcultuur en zo meer behouden, dat zal ik niet ontkennen. Maar de bestuurlijke indelingen die we nu kennen zijn achterhaald. Om een stad als Brussel, de hoofdstad van Vlaanderen, Wallonië, België en Europa [1], te besturen heb je eenheid nodig. Elke inwoner moet er dezelfde rechten en plichten hebben. De (spel)regels moeten voor elke inwoner van deze stad [2] gelijk zijn. Geen verschil inzake mobiliteit, onderwijs, wonen, sociale zaken, groenvoorzieningen en dergelijke meer.
Maar goed, ik leg me voorlopig bij deze bestuurlijke indeling neer en ga vooralsnog in Anderlecht stemmen.

Ik ben al heel mijn volwassen leven sociaaldemocraat. Ik heb altijd in een of andere vorm van socialisme geloofd. Toen ik nog weinig wist over het schrikbewind van Lenin en Stalin dweepte ik zelfs even met het communisme. Later had ik sympathie voor de Trotskisten. De Mao-verering heb ik altijd nogal lachwekkend gevonden. In onze ‘punkperiode’ hadden wij een poster van Mao aan de muur, maar wel met een wit strikje, the Stranglers met hun ‘No More Heroes’ indachtig. Elio Di Rupo heeft dat van ons afgekeken.

Ik hecht veel belang aan taal, aan woorden. Zolang Agalev Agalev heette heb ik er niet voor gestemd. Ik vond de naam afschuwelijk. Groen met een uitroepteken was al wat beter, maar ook daar had ik nog mijn bedenkingen bij. Ik ben allergisch voor uitroeptekens! Nu heet de partij gewoon Groen, en hier bij ons Ecolo-Groen, zoals het hoort. Een groene partij moet Groen heten, vind ik. Sindsdien gaat mijn sympathie uit naar de groene partij. (Ik overdrijf een beetje. Natuurlijk sta ik al langer achter een partij die werkt aan meer verkeersveiligheid en een kwaliteitsvollere leefomgeving en die echte burgerinspraak nastreeft.)

Om vorige zondag op een doordachte manier te kunnen gaan stemmen had ik mij naar behoren geïnformeerd over de partijstandpunten; ik kende de programma’s. Ik wist heel zeker dat ik voor één of meerdere vrouwen zou stemmen. Dat doe ik al tientallen jaren. Ik geloof dat vrouwen beter met macht kunnen omgaan dan mannen. Ze zijn ook veel beter tot mededogen in staat en denken meer aan de toekomst. Vrouwen zijn volwassen mensen, mannen blijven altijd een beetje kinderen, waar op zich niets mis mee is, maar kinderen kunnen niet zo goed aan politiek doen.
Tot zondagochtend had ik mij voorgenomen om hier in Anderlecht voor Groen te stemmen. Hoewel ik sympathiseer met PTB-PVDA had ik die partij al uitgesloten, om historische redenen, maar ook omdat ik geen arbeider ben. Ik zou het onoprecht vinden om vanuit mijn positie voor een arbeiderspartij te stemmen. Maar ik hoopte wel dat deze partij veel stemmen zou krijgen van de mensen voor wie zij zich voornamelijk inzet. Het programma van de PS-SPA had ik met instemming doorgenomen, en er waren enkele vrouwen bij die ik waardeerde.
(Voor ik het vergeet: ik stem hier zo veel mogelijk voor Nederlandstalige politici. Niet omdat ik iets tegen anderstaligen heb, maar omdat de Nederlandstaligen een kleine minderheid vormen. Het is goed dat die in het politieke landschap aan bod blijft komen.)
Ik had echter mijn twijfels over de integriteit van de socialistische partij, vooral vanwege de schandalen, in het bijzonder de Samusocial-affaire. Al wist ik dat de toestand verbeterd is sinds Yvan Mayeur als burgemeester van Brussel-stad is moeten opstappen. De parasieten zijn trouwens nooit in de meerderheid geweest en zijn dat nu al helemaal niet meer. Maar er is nog veel werk. Alles moet nog veel transparanter worden. En dat niet alleen bij de sociaaldemocraten.
Zondagochtend keek ik nog eens goed naar de folders van de twee favoriete partijen. Opeens viel mij op dat op de groepsfoto van de groenen maar één niet-blanke kandidaat te zien was. En ze zagen er allemaal toch zo keurig uit. Zo helemaal door en door vertegenwoordigers van de blanke middenklasse. Dat kon toch niet? In een wijk als Anderlecht, waar een groot deel van de bevolking niet wit is en al evenmin tot de middenklasse behoort. Hoewel ik al gekozen had voor wie ik zou gaan stemmen, bedacht ik me. Net voor ik de deur uitging nam ik nog even de folder van de PS-SPA door. Daar was de verhouding wel juist. Zo is het gekomen dat ik voor twee sociaaldemocratische vrouwen heb gestemd. Zal ik ze noemen? Waarom ook niet? Ik hoop dat jullie de kans krijgen om goede dingen te doen, Elke Roex en Bieke Comer.

Achteraf beschouwd is het ook niet zo erg dat ik noch voor PTB-PVDA noch voor Groen heb gestemd. Ze gaan er met reuzenschreden op vooruit. Mijn stem hebben ze daarvoor niet nodig. Sinds maandagochtend ben ik op politiek vlak een gelukkig mens. Nu de rest nog.

10035703896_145c8a2f92_o

10035648914_19860acb27_o

[1] Is het niet bizar dat Brussel in Vlaanderen maar zelden enige aandacht krijgt. Hoe komt het dat de Vlaamse media hun eigen hoofdstad de rug toekeren? Tenzij er een aanslag gebeurt of als er uit de rest van het land ontevreden burgers komen betogen? In Duitsland, toch ook een federale staat, is het ondenkbaar dat Berlijn doodgezwegen zou worden.

[2] En van een land en van de hele wereld.

Foto’s: Constant Nieuwenhuys, Symbolische voorstelling van New Babylon, 1969; Martin Pulaski, Anderlecht, 2013

PARKIETEN

Op het terras at ik een lekker haantje
zoals ik toen ik jong was zo vaak
met mijn ouders deed – onbewust
van wat ik in hun ogen zou vergeten.
Ik dacht aan mijn vader en moeder,
lang dood nu, keek naar de hemel op zoek
naar een engel of iets engelachtigs.

Wat een lawaai toch maken die parkieten, zei je.
Waar, vroeg ik, waar zijn die parkieten?
Daar, zei ze, in de bomen, zie je ze dan niet?
Ik zie geen groen in al dat groen, zei ik,
Ik geloof dat ik weer blind word.
Daarop zag ik een parkiet wegvliegen
van de ene boom naar de andere

en daarna een tweede parkiet –
en dacht aan de dood. Hoorde een lied,
‘how was I to know you cared’?
vol oude gloed en diep verdriet.

BOMEN: ZERO DE CONDUITE 7 MEI 2011

handsome.jpg

In het begin was het thema ‘groen’. Niet de kleur noch de politieke partij, maar het groen dat we overal om ons heen zagen ontluiken, samen met de warmte van de zon. Wat een troost na zo’n lange, koude, ellendige winter. Maar na wat opzoekingswerk stelde ik vast dat er teveel groen is in de populaire muziek. Met als gevolg dat ik heb moeten snoeien. Alleen bomen zijn overgebleven. En dan nog maar enkele. En dan zijn het niet eens altijd echte bomen waar over gezongen wordt. Heel vaak is een mens een boom. Een boom van een kerel. Een magnolia van een vrouw. En een treurwilg kan verdriet betekenen, je denkt aan de dood, aan je geliefde die je heeft verlaten.
Meer dan eens heeft het woud, een grote verzameling bomen, iets dreigends, zoals in ‘Theme From Southern Comfort’ en het wrede, gruwelijke ‘In The Pines’. ‘A Forest’ van The Cure lijkt me ook niet meteen veel troost te bieden. It’s always the same. Vooral ’s nachts lijken alle bomen op elkaar.

Een van de mooiste songs die ik ken en waar ik altijd naar terugkeer is ‘Wasn’t Born To Follow’. De meeste mensen zullen het kennen van de soundtrack van Easy Rider. Maar het lied komt het meest tot zijn recht op de elpee van the Byrds. Gerry Goffin en Carole King hebben het geschreven.

 Terwijl ik mijn programma samenstelde werd hier aan de overkant van de straat een mooie boom vakkundig in stukken gezaagd. Ik had het niet meteen door, vanwege mijn koptelefoon. Verstilde bomenmuziek die te luid stond.

 Wat zou het leven, de wereld, zijn zonder bomen. Ik kan me geen Neil Young voorstellen zonder een bos. Geen liefde noch seks. Dood noch leven. De horror van Büchenwald en de lieflijke citrusbomen van Goethe. De verderfelijke bomen in het Zuiden waar Billie Holiday over zingt. De boom van de herinnering. De bomen van Richard Graves, die elk hun eigen verhaal vertellen. Het verhaal van de witte godinnen, die dichters inspireren (als ze er om vragen). De boom in het paradijs, waar het hele verhaal is begonnen. De appelboom. En de slang in het gras. Maar het gras laten we buiten beschouwing, en de slang verbannen we uit ons woud. Ons woud is dat van William Shakespeare. Denk aan Macbeth, en denk aan A Midsummer Night’s Dream. Onze bomen komen uit de sprookjes van Andersen. Onze bomen komen uit dromen.

alela diane.jpg

Theme From Southern Comfort – Music By Ry Cooder – Ry Cooder
A Forest – Seventeen Seconds – The Cure
Arboretum – Vetiver – Vetiver
Wasn’t Born To Follow – The Notorious Byrd Brothers – The Byrds
Out In The Woods – Carney – Leon Russell
Georgia Pines – Guitar Preacher: The Polydor Years – Link Wray
Willow Tree – My Remembrance Of You – Diana Jones
Georgia Pine – Exploration – Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion
The Alder Trees – To Be Still – Alela Diane
Hickory Wind – Return Of The Grievous Angel: A Tribute To Gram Parsons – Gillian Welch
Magnolia – Naturally – JJ Cale
Tree Green – The Road To Ruin – John & Beverley Martin
Redwood Tree – Saint Dominic’s Review – Van Morrison
Cypress Grove – Roll Away The Stone – Kelly Joe Phelps
Peach Tree – Real Folk Blues / More Real Folk Blues – Sonny Boy Williamson
Apple Suckling Tree – The Basement Tapes – Bob Dylan & the Band
Under The Greenwood Tree – A Gift From A Flower To A Garden – Donovan / Shakespeare
(Here We Go Round) The Lemon Tree – The Move – The Move
Willow Willow – Out There – Love
Withering Tree – Traffic – Traffic
Whispering Pines – The Band II – The Band
A Day In The Life Of A Tree – Surf’s Up – The Beach Boys
Where The Birch Trees Lean – Through The Trees – The Handsome Family
A Tree On Allenford – Duchess Of Coolsville – Rickie Lee Jones
Trree Song (Eucalyptus Lullabye) – Musing Of A Creek Dipper – Victoria Williams
Gazebo Tree – Strange Angels – Kristin Hersh
Feed The Tree – Star – Belly
Where Did You Sleep Last Night – The Winding Sheet – Mark Lanegan
River In The Pines – Regard The End – Willard Grant Conspiracy
The Tree Who Loved The Axe – Spooked – Transmissionary Six
There’s A Willow – Through The Devil Softly – Hope Sandoval & The Warm Inventions
Another Green World – Another Green World – Brian Eno

HOPE.jpg

Zéro de conduite kun je beluisteren op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio volgen, of via de website van radio centraal:
http://www.radiocentraal.be/Realescape/ of
http://streaming.radiocentraal.org/

Research en presentatie: Martin Pulaski