DE WERELD VAN JIM THOMPSON

Dit heb ik altijd een zeer grappige uitspraak gevonden: “I was so far down even midgets couldn’t look me in the eyes.”
Dat komt uit een of andere song van Green On Red, ik weet niet meer welke. Ooit eens opzoeken. Green On Red met Dan Stuart en Chuck Prophet: een bijzonder intense rock & roll band. Helemaal tegen de stroom van de tijd in, met hun gitaren en narratieve songs, toen synthesizers en lollipopteksten je oren teisterden.

Dan Stuart was en is hopelijk nog een grote bewonderaar van Jim Thompson, de schrijver van onder meer The Getaway (verfilmd door Sam Peckinpah, de remake wil ik niet noemen), Pop.1280 (verfilmd door Bertrand Tavernier onder de titel Coup de torchon), The Grifters (verfilmd door Stephen Frears) en The Killer Inside Me. Prachtig noir allemaal.

EEN DEFINITIE VAN DE ZIEL

Er is geen bepaalde reden waarom ik almaar terugkom op de ziel. Ik denk alleen dat er een verband is met mijn liefde voor soulmuziek. In een boek van Michel Onfray las ik iets over het sublieme in verband met de ziel (en zoals je weet was ik zo vol van ons subliem anders-zijn voor ik – nu bijna een week geleden – een toontje lager ben gaan zingen). Onfray schrijft dat het sublieme een vreugde is “die aangrijpend werkt op de ziel, ofwel op hetgeen in de materie de impulsen wekt waardoor je geschokt wordt – het door de cultuur gevormde zenuwstelsel, dat op zijn beurt vormgeeft aan de beschaving.” Hier heb ik dan eindelijk een sluitende definitie van de ziel. Misschien kan ik er voortaan over zwijgen, er van uitgaande dat iedereen weet waarover ik het heb als ik me aan metafysische uitspraken te buiten ga, terwijl ik me tot de rock & roll zou moeten beperken.

Op dit ogenblik luister ik overigens naar een oude plaat van Green On Red, een van de betere bands uit de jaren tachtig, een van de weinige die toen nog gitaar durfde spelen en songs maken over het werkelijke bestaan. Als er iemand is die weet wat er met Dan Stuart is gebeurd: je kent mijn adres. That’s what dreams are made for.