NUANCES OMTRENT HET GEZIN

8-11-2014_013 (2)

Gisteren had ik het hier terloops over het ontspoorde gezin als steunpilaar van de maatschappij (“huis en auto’s moet afbetaald worden”), het huwelijk als dwangbuis en een vaak in gebreke blijvend onderwijs als negatieve elementen, hindernissen – of erger – op de levensweg van kinderen en adolescenten. Ik liet buiten beschouwing dat er uitzonderingen bestaan, goede ouders, degelijk onderwijs, en vooral alternatieven. Waar ik evenmin aandacht aan besteedde was de horror van de farmaceutische industrie, een  bepaald soort psychiatrie dat het ontwrichte gezin helpt in stand houden (daar heb ik in mijn leven al zoveel voorbeelden van gezien) en de geneeskunde in zoverre zij alleen winst nastreeft of dienstmaagd is van gigantische farmaceutische bedrijven. In deze grotere context is het gezin, het kerngezin (en zeker de liefdevolle band tussen moeder en kind, tussen vader en kind) eerder een beschermend cocon dan een instelling die ten koste van alles te bestrijden valt. Dat moest ik er nog aan toevoegen. Nuances zijn belangrijk. Liefde en vriendschap maken jonge mensen sterk en soms gelukkig. Zo kunnen zij opgroeien tot kritische enkelingen met voldoende gemeenschapszin, mannen en vrouwen die deze vermolmde, apocalyptische menselijke werkelijkheid, waar niemand meer tevreden schijnt te zijn, tegen alle verwachtingen in nog grondig zullen kunnen veranderen.

CAT POWER OF BILL GATES?

ziekte,geneesmiddelen,kenya,vrienden,cat power,pop,rijken,bill gates,geert mak,europa,krant

Het gaat al wat beter met me, dank u, en dank aan de doctoren en de farmaceutische industrie. Bij die farmaceutische industrie moeten we noodzakelijkerwijs wat vraagtekens zetten, zeker nadat we The Constant Gardener hebben gezien, en nadat we het verhaal van mijn vriend Bert  Gorissen hebben gehoord, die vele jaren in Afrika, onder meer in Kenya, heeft gewerkt voor zo’n bedrijf en daar in de jaren negentig een (ongepubliceerde) roman over heeft geschreven. Het is allemaal niet zo proper, wat daar gebeurt. Maar laten we niet klagen, het gaat immers beter met me! Pilletjes en drankjes zullen ongetwijfeld een rol spelen in mijn genezingsproces, maar vanochtend bij het ontbijt was het toch vooral de opgewekte, sensuele stem van Cat Power die me een shot adrenaline heeft gegeven, vooral met het aanstekelijk ritmische Could We en eveneens met het wat droevige liefdesverdrietliedje Empty Shell, want dat spreidt al evenzeer een positieve gestemdheid ten toon – en in After All wordt zelfs gefloten.

Ondertussen las ik in de krant dat de meeste superrijken het voorbije jaar nog rijker zijn geworden. Er zijn nu volgens Forbes 793 dollarmiljardairs, 102 meer dan een jaar geleden. Bill Gates is de rijkste. Ik zit hem op dit ogenblik nog wat rijker te maken. Hij ziet er trouwens ook niet echt gezond uit. In Geert Maks ‘In Europa’ las ik dan weer dat de krant de Deutsche Allgemeine Zeitung op 8 november 1923 60 miljard mark kostte. Als we Bill Gates in de teletijdmachine stoppen en terugzoomen naar die rampzalige dag kan hij met zijn 50 miljard dollar niet veel meer doen dan een gazet kopen; een paar warme pantoffels, dat zit er niet in.

Tekening: Georg Grosz