DE DOOD VAN ELIZABETH TAYLOR, VERGETEN

Elizabeth_Taylor_with_parents_at_Stork_Club_1947

Gisteravond aan tafel, vermoeid van ik weet niet wat, vroeg ik A. of Elizabeth Taylor al dood was. Richard Burton is dood, dat weet ik, zei ik. En van Michael Jackson weet ik het heel zeker. A. was er stellig van overtuigd dat Elizabeth Taylor niet meer onder ons was. Je hebt er zelfs een In Memoriam voor geschreven, zei ze. Natuurlijk was ik dat ook vergeten. En nu vind ik het hier terug. Vreemd, en een beetje beangstigend. Ook het feit dat ik “niet buitensporig lang” meer dacht te zullen leven, klinkt nu verontrustend.

Inmiddels zijn er wellicht al miljoenen mensen gestorven, waaronder enkele die me dierbaar waren, zoals eergisteren nog Bert Jansch. Voor hem heb ik geen In Memoriam geschreven. Dat doe ik niet meer. Ik moet me nu met de levenden bezighouden. Wel heb ik die dag veel muziek van Bert Jansch beluisterd. Hij was een begenadigd gitarist en songschrijver.

 

VAARWEL ELIZABETH TAYLOR

cof

Je gaat op zoek naar woorden, maar je vertrekt niet van het woord. Het woord is niet het begin. Het begin is overal om je heen, een cirkel zonder middelpunt. Drama’s, melodrama’s, het leven zoals het niet is, muziek, het gewieg en gerommel en gedreun van de aarde. De vertrouwde en onafwendbare wreedheid van wat we de natuur noemen. Een vrouw die je passeert op straat. Lentejurk. Ze lijkt op niemand anders. Ze lijkt alleen maar op een personage in een gedicht van Baudelaire.

Elizabeth Taylor is dood. Samen met haar is een deel van mezelf gestorven. Zonder haar reflectie zou ik nooit de man zijn die ik nu ben. Ik was nooit verliefd op Elizabeth Taylor, maar ik hield van haar. Zij was een grote kunstenares en ik ben er tevens van overtuigd dat zij een groot hart had. Denk maar aan haar vriendschappen met Montgomery Clift, Richard Burton en Michael Jackson. En met zovele anderen die we niet eens kennen. Denk maar aan haar inzet voor AIDS-onderzoek, waarvoor ze vaak felle tegenkanting kreeg van rechts en extreem-rechts in de Verenigde Staten. Aids is voor die mensen immers een straf van de Rechtvaarige God.

Zolang ik leef – niet buitensporig lang – zal Elizabeth Taylor als een van mijn goede geesten mij op de voet volgen. En ik weet dat ze af en toe een troostende hand op mijn schouder zal leggen, en zeggen, trek het je allemaal niet zo aan, Martin, het leven is niet meer dan wat het is maar zeker ook niet minder.

Elizabeth Taylor heeft mij (en ons allemaal) grote stukken van haar leven gegeven: Cleopatra, Giant, Cat On A Hot Tin Roof, Suddenly Last Summer, Who’s Afraid Of Virginia Woolf, Reflections In A Golden Eye, Boom, Secret Ceremony, A Place In The Sun en National Velvet.

Ik lees nu dat Elizabeth Taylor acht keer getrouwd is geweest en 157 cm groot was. Vergeet die onzin. Denk terug aan haar oogopslag in Reflections In A Golden Eye, haar sensualiteit in Cleopatra, haar verhevigde uitstraling samen met James Dean in Giant, haar prachtig overdreven realisme in Who’s Afraid Of Virginia Woolf (een rol waarmee ze honderden jongere actrices de weg heeft gewezen, ook Belgische).

Denk je dat ik een in memoriam kan schrijven voor iemand zoveel groter dan onze kleine levens? Ik denk het niet. Maar ik wilde toch iets van me laten horen. “Words don’t express my meaning…” Mijn vrienden en ik hebben je bewonderd, Elizabeth Taylor. We hebben vaak in je bed geslapen, niet als je minnaars of minaressen, maar als je vrienden, je broers, je zussen.