DE LAATSTEN ZULLEN DE EERSTEN ZIJN

Het concert van Danny & Dusty was delicieus. Hoe daar op dat podium van de AB de rock & roll opnieuw werd uitgevonden, dat was mooi om te zien en vooral om te horen. Dan Stuarts stem is er op de twintig jaar tijd die er verlopen is sinds The Lost Weekend werd opgenomen werkelijk op vooruit gegaan; ze klinkt voller en expressiever. Hij is zelf ook nogal volumineus, maar dat neemt niet weg dat hij tevens charmant is, ontwapenend zelfs, zij het altijd met een dreigend kantje. Het dreigende dat mensen soms hebben die op het randje van de waanzin leven. Ik weet niet of dat voor Dan Stuart zo is, maar het lijkt er wel op. Steve Wynn is minder exuberant, maar zelfs nog charmanter, met zijn lieve glimlach en zijn beheerst voorkomen. Het is duidelijk dat hij de zaken goed in de gaten houdt, zodat de waanzin niet uit de hand loopt. Enigszins beheerste gekte werkt beter.
Bij het begin van het concert is de elektrische machine nog niet helemaal goed gesmeerd, maar na een tweetal songs loopt het allemaal lekker: de keyboards van Chris Cacavas, de bas van Bob Rupe, de steelgitaar en de elektrische gitaar van Stephen McCarthy, de drums van Johnny Hott, de elektrische en akoestische gitaren van Steve Wynn en Dan Stuart. Vertederend is het dat beide heren op elkaars instrumenten spelen. Sommige muzikanten hebben wel twintig gitaren op het podium staan, Danny & Dusty samen twee. Hoogtepunten waren er niet echt, omdat het hele optreden één lang hoogtepunt was. Maar ik ben misschien het meest opgewonden geraakt bij King Of the Losers en Down To the Bone. Dat laatste werd met een extreme intensiteit gespeeld, zonder dat de muzikanten in de clichés van de hardrock vervielen. Deze band zou Bob Dylan moeten begeleiden, dat zou pas vuurwerk geven. De stemmen, de akkoorden, de woorden zinderen nog na in mij – en dat mag nog een tijdje blijven duren.

De eerstvolgende dagen schrijf ik geen woord meer over muziek. Ik ben geen muziekrecensent, hoewel muziek mijn halve leven is – of meer. Het echt diepzinnige werk van popjournalist laat ik aan geniale wijsneuzen als Serge Simonart. Ik ben maar een loser, nee, erger nog, ik ben maar een blogger. Mamma mia! Ik beloof meteen ook dat ik de naam van de wijsneus nooit meer zal neerschrijven, want negatieve reclame is net zo goed reclame.

 

WACHTEN OP DANNY AND DUSTY

dav

Het belooft een uitbundige avond te worden, vanavond in de AB. Een alternatieve ‘supergroep’ van uitgelezen outsiders uit de jaren tachtig treedt straks voor het voetlicht:

Steve Wynn van the Dream Syndicate (zang en gitaar)
Dan Stuart van Green On Red (zang en gitaar)
Stephen McCarthy van the Long Ryders (gitaar en zang)
Chris Cacavas van Green On Red (keyboards en zang)
Bob Rupe van onder meer the Silos (basgitaar)
Johnny Hott (drums).

Ik heb nog niets van Cast Iron Soul, de nieuwe cd van Danny en Dusty gehoord, maar ik twijfel niet aan de kwaliteit ervan. En natuurlijk hoop ik van harte dat ze zullen teruggrijpen naar songs uit The Lost Weekend, zoals Song For The Dreamers of Knockin’ On Heaven’s Door (een onovertroffen versie is dat). Misschien verkopen de heren de cd in de zaal. Dan ben ik weer even een gelukkig man. Als ik nu nog even van die indigestie afraak…