DRIE KLEUREN: BLAUW (SCHETS)

2012_09_ALGARVEpanasonic 046.JPG

Helemaal blauw je hoofd in de spiegel om vier uur in de koude ochtend. Je bent weer op je eentje onder de mensen geweest, niet eens op zoek naar een verwante ziel, alleen maar wat dolend, op de vlucht voor altijd hetzelfde, iets wat je niet kunt definiëren maar wat op angst lijkt. Bestaansangst misschien?

Op een hoek, onder geelachtig straatlicht, at je frieten met mayonaise, uit een puntzak. Je dronk bier, luisterde met één oor naar muziek die je niet herkende. Muziek van een toekomst waarin niemand je nodig leek te hebben, een aaneenschakeling van dagen zonder betekenis. Het glorieuze lag ver achter je, de gouden tijd, de vurige strijd die liefde heet.

Enkele woorden gewisseld met een barman, naar een jonge vrouw gekeken, niet in de ogen, dat nooit, wel haar hals, haar handen, haar vingers als ze haar wijnglas naar de lippen bracht. Vingers zonder ringen. Witte wijn. Veel van die gouden momenten had je in Italiaanse stadjes achtergelaten, ’s avonds, moe en gelukkig van een lange wandeling in de heuvels, op een terras met een glas witte wijn. Voor je een rivier, avondblauw naar de Middellandse Zee stromend. Een blauw dat de heldere hemel, waar de sterren en de maan al zichtbaar waren, aan de aarde schonk. Uit het café kwam in golven Durutti Column’s ‘Katharine’ op je af.
En in de armen van enkele vrouwen, nabij andere rivieren, de Schelde, de Maas, momenten die de eeuwigheid nabootsten. Met je zoontje in de duinen aan de Noordzee, in de nabije verte de West-Vlaamse kerken, waar geen tekening, geen foto iets aan toe kan voegen.

Maar nu het bonzende blauwe hoofd. De donkere vertrouwdheid. Je kan niet meer denken, bent kleurenblind. En opeens zie je het hoofd van een bokser. Een zwaargewichtbokser die je tegen de grond mept. Goddank dat dàt blauw enkele uren ophoudt.

 

Foto: Martin Pulaski, 25 9 2012.

BLUE / BLAUW / BLEU / BLAU: ZERO DE CONDUITE

STOCKHOLM 070

Vreemde dagen. Van eenzaamheid, verdriet en dan opeens pieken van zinderend geluk. Emoties en gevoelens die lijken op het weer, dat ook zo grillig is. Elk moment van geluk moet je koesteren: er zijn er niet veel in een mensenleven, althans zo ervaar ik het toch.

Vandaag heb ik voor Zéro de conduite het thema ‘blue’ gekozen. Ik gebruik het Engelse woord, omdat alle songs in het Engels zijn, en omdat ‘blue’ meer betekenissen heeft dan ‘blauw’. Overigens vind ik ‘blauw’ een mooi woord – en de kleur bekoort mij, ook al wordt ze vaak koud genoemd. Rood raakt mij het diepst, dan blauw, misschien om het rode vuur wat te blussen? Er bestaat weinig mooiers dan het blauw van Yves Klein en het blauw van de hemel. Zelfs het boek met die titel, van Georges Bataille, blijft je je hele leven bij.

‘Blue’ is de kleur, maar ook het gevoel van melancholie, van soms hoopvol verdriet. Het is een troostend gevoel. En de meeste songs die ik heb gekozen bezitten die ambiguïteit. Ik heb vrijwillig de blues achterwege gelaten, omdat dat in het licht van dit thema een straatje zonder einde is. Om die reden is het een erg blank programma geworden, wat geen statement is. Iedereen weet hoe verslingerd ik ben aan zwarte muziek. Maar er is teveel blauwe zwarte muziek om er een gedegen keuze uit te kunnen maken. Vandaar dit wit blauw.

Voor het thema heb ik me laten inspireren door de trilogie van Krzysztof Kieslowski, Trois couleurs: Bleu, Blanc, Rouge. Wit en rood komen de volgende maanden aan bod. Tenzij ik weer een andere inval krijg, wispelturig als ik soms ben. Bij Kieslowksi stemmen de drie kleuren overeen met die van de Franse vlag, en met wat ze symboliseren: vrijheid, gelijkheid, broederschap. Blauw is voor hem de vrijheid. ‘Bleu’ is trouwens een schitterende film, met een adembenemende Juliette Binoche.

In weerwil van deze uitleg wil ik de luisteraar er toch aan herinneren dat Zéro de conduite geen cultuurhistorisch radioprogramma is, maar zich focust op vuile rock & roll en alles wat daar mee samenhangt. Geen zuiverheid in zicht en zeker niet in de oren. Meerstemmig, incestueus oorsmeer. Maar wat zou rock & roll betekenen als we deze muziekvorm niet zouden inbedden in de cultuurgeschiedenis? In het leven?
Blue Suede Shoes – The Real Rock Master: the Rock Originals Collection – Carl Perkins
Blue Jean Bop – The Great Rocker – Gene Vincent
Blue Moon – The Doo Wop Box Vol. 4 (Rhino) – The Marcels
When My Blue Moon Turns To Gold Again – The Complete 50’s Masters – Elvis Presley
Blue Bayou – The Big O: The Original Singles Collection – Roy Orbison
Blue Moon Of Kentucky – The Bill Monroe Anthology – Bill Monroe
Baby Blue Eyes – Complete Mercury Sessions – Lester Flatt, Earl Scruggs & the Foggy Mountain Boys
Blue Eyes Crying In The Rain – Columbia Country Classics 1: The Golden Age – Roy Acuff & His Smoky Mountain Boys
Blue Eyed Ruth And My Sunday Suit – Got No Bread, No Milk, No Money, But We Sure Got A Lot Of Love – James Talley
Blue Ridge Mountain Blues – The Blue Ridge Rangers – The Blue Ridge Rangers (John Fogerty)
Blue Eyes – Safe At Home – The International Submarine Band (Gram Parsons)
Blue Canadian Rockies – Sweetheart Of The Radio – The Byrds
Blue Blue Day – Valley Hi – Ian Matthews (ex-Fairport Convention)
Blue Wing – Outlaw Blues, Murder Ballads and Prison Songs – Dave Alvin
Blue Kentucky Girl – Blue Kentucky Girl – Emmylou Harris
Blue – Essence – Lucinda Williams
Blue Moon Revisited (A Song For Elvis) – Studio – Cowboy Junkies
The Bluest Eyes In Texas – Boys Don’t Cry: Sountrack – Nina Persson & Nathan Larson
Blue Sky – Eat A Peach – The Allman Borthers Band
Tangled Up In Blue – Blood On The Tracks – Bob Dylan
Blue – Blue – Joni Mitchell
Blue River – Blue River – Eric Andersen
Famous Blue Raincoat – The Essential Leonard Cohen – Leonard Cohen
Blue Melody – Blue Afternoon – Tim Buckley
All My Dreams Blue – Earth Music – The Younbloods
For You Blue – Let It Be (2009 remaster) – The Beatles
Behind Blue Eyes – Who’s Next – The Who
Love Is Blue – Truth (bonus track) – Jeff Beck
Olivier & Julie – Trial Composition (Bleu) – Kieslowski – Zbigniew Preisner
Questions In A World Of Blue – The Voice Of Love – Julee Cruise
Blue – Tomorrow The Green Grass – The Jayhawks
Dream In Blue – Kiko – Los Lobos
Blue Hotel – Wicked Game – Chris Isaak
Blue Flower – She Hangs Brightly – Mazzy Star

gomera20124

Research en samenstelling: Martin Pulaski
Presentatie: Sofie Sap & Martin Pulaski

Foto’s: Martin Pulaski.

“I walk on pins and needles, I hope my tongue don’t slip.”
Bob Dylan

IN DE BLAUWE KAMER: STILTE

blauwekamer1

Deze kamer is voldoende voor het blauwe licht en de weinige blauwe vogels die hier binnen komen zingen. Raven mogen dan al wel op mijn ramen kloppen, maar binnen laat ik ze niet, dat is voor later, net voor de aasgieren aan de beurt zijn. Voldoende ruimte voor het geluid van de golfslag van de blauwe oceaan op het kiezelstrand, van de transistorradio die volksliederen van Bartok speelt. Voor de ademhaling van de grond waarop je blootsvloets loopt, onbevreesd voor een tornado of een ander natuurverschijnsel. Je zegt, ik ben zelf natuur, ik ben één, waarmee ik het niet eens ben, maar daar zwijgen we over. Ik wil dat we het eens zijn met elkaar in deze kamer. Voor onenigheid is er geen ruimte, tenzij ze blauw licht uitstraalt, het blauw van je slagaders en je pompende hart, van een bokser uitgeteld, gevloerd, al bijna vergeten.

Je bent zo stil. Ik zat al de hele dag op je te wachten en ik dacht, ze zal me veel te vertellen hebben. Maar je bent zo stil. Zag je niet de stille oceaan in de lucht; achter een vliegtuig vormde hij een sierlijke maar rumoerige staart? Heel even dacht ik, een boerenbruiloft, een boerenbetoging. Maar de staart was geschoeid, terwijl boeren toch blootsvoets hun veld verkennen, zeker op zondag. Hoewel het vandaag geen zondag is, natuurlijk. Dat weet ik nu ook nog wel. Een zondag zou je stilte verklaren. Wie spreekt er op zondag? Zelfs een mus houdt dan zijn bek. Ik weet dat je je afwezigheid op een zaterdag nader zou verklaren. Je zou me zelfs woorden van liefde in het oor fluisteren. Dat hoort zo op zaterdag. En bloemen, blauwe bloemen. Maar zaterdag is het evenmin. Het is dinsdag. Een dag om te tateren of te schateren, als het maar geluid maakt. Maar je bent stil. En nu word ik zelf ook helemaal stil. Ik zeg geen woord meer. Koningen en pausen, bedelaars, pompiers, slangenbezweerders mogen hier voor de deur staan. En bellen, bellen, bellen. Ik doe niet open, ik zeg geen gebenedijd woord meer.

HET BOEK VAN PIERRE-LOUIS LAIDEGUIVE

de la tour,boeken,mode,kleding,barcelona,caravaggio,reizen,pierre-louis laideguive

In het Museu Nacional d’Art De Catalunya heb ik vol bewondering staan kijken naar een werk van De La Tour, een portret van Pierre-Louis Laideguive. De man die wordt afgebeeld is een lezer en hij is daar duidelijk trots op. Het boek in zijn hand geeft hem prestige. Het boek is open, wat op interesse wijst, het is niet zo maar een decoratief element. Tussen de pagina’s van het boek zitten papiertjes, om bepaalde passages terug te vinden: de tekst wordt duidelijk met aandacht bestudeerd. Het portret van Pierre-Louis Laideguive ziet er bijzonder modern uit. De man is schitterend gekleed in een blauw gewaad, met gouden bloemen versierd. Om zijn hoofd zit een blauw doek, in een strik geknoopt. Je vraagt je af: wat doet dat doek daar? Is het ijdelheid, of bevordert het de concentratie? Ik raad iedereen die nog eens in Barcelona komt aan om dit werk eens te gaan bekijken. Er is overigens nog veel meer moois te zien. Op dit ogenblik zijn er naast de permanente collectie en de collectie Thyssen-Bornemisza, tijdelijke tentoonstellingen gewijd aan het kubisme (vooral werk van Juan Gris, met een mooie blauwe zangeres) en aan Caravaggio.