20 SEPTEMBER 2009

Ik herinner mij de autovrije zondagen van meer dan tien jaar geleden. We dachten, onnadenkend, in relatieve vrijheid te leven. Oorlogen leken stilaan af te lopen. We schreven gedichten over de liefde. ‘Cynthia, liefde van mij heeft jou overdreven geprezen; blozen moet ik om mijn lied dat jou verhief tot een ster.’ Hope Sandoval was de echte blauwe engel. Op mijn ouders na leefde zowat iedereen nog. Koesterde ik illusies? Dacht ik niet dat geleidelijk aan alles beter zou gaan, al was er altijd het vooruitzicht van de dood? Die we met een kwinkslag en een glas wijn aan de kant konden schuiven. Niets om je nu al zorgen over te maken.
In 2009 maakte ik me weinig zorgen, al was ik toen ook al wel boos op gebouwen en op wie ze bouwde. Als ze lelijk waren dan toch, en dat waren ze maar al te vaak. De autoloze zondagen in Brussel leken er zomaar te zijn, niet omdat het moest. Op koude dagen was het in onze kamers warm en lazen we daar gedichten van Federico Garcia Lorca en van de toen nog onschuldige Lucebert. Het was de beste tijd. Wisten we veel dat de slechtste tijd in een oogwenk al zou aanbreken. Wat valt er nog te redden? En dan nog: wie zal het doen?

Foto’s: Martin Pulaski, Brussel, 20 september 2009

TEVREDEN ALS TEVREDEN SCHILDPADDEN

 

Vandaag is er niets gebeurd. Het was een schitterende dag in Brussel, en waarschijnlijk ook in de rest van het land. De zon, het zachte weer en overal wandelaars en fietsers waar anders de automobilisten hun vergiftigende gang gaan, kleine stofdeeltjes verspreidend. Vandaag waren er kinderen, moeders, honden, bejaarden en ikzelf, overal in de straten en op de pleinen van Brussel, tevreden als, als, als tevreden schildpadden! Wat klinkt dat lullig, een tevreden mens. Hoewel Van Morrison een prachtig nummer heeft dat Satisfied heet, en een van de laatste goeie songs van the Rolling Stones, Keith Richards eigenlijk, heet Happy.