PATRICK DE SPIEGELAERE : DEATH HAS NO MERCY

patrick ds

De begenadigde Belgische fotograaf Patrick De Spiegelaere is op de schandalig jonge leeftijd van zesenveertig jaar gestorven. Death has no mercy, zingen de blueszangers.

Arne Sierens drukt zijn bewondering en verdriet voor Patrick De Spiegelaere als volgt uit:
“Ik heb het geluk gehad een groot aantal keren te mogen gefotografeerd worden door hem. Het ging altijd heel simpel. Niet te veel shots. Niks te veel pose werd er gevraagd van zijn kant. Hoewel ik wel eens op een stoel ging staan of in mijn marcelleke stond. We moesten altijd heel veel lachen. Het resultaat was altijd een portret waarin ik mijn eigen vond. Superieure foto’s omdat ze altijd zo menselijk waren. Hij kon iemand zijn eigen laten blootgeven. Merci, Patrick. Mijn hart bloedt.”

Ik zou het niet beter kunnen zeggen, en als ik het wel zou kunnen zou ik het niet willen. Wat stil zijn van mijn kant is nu meer gepast.
Foto: Zelfportret. Patrick De Spiegelaere

MEISKES EN JONGENS

meiskes en jongens

Arne Sierens en Alize Zandwijk hebben me niet teleurgesteld. Ik heb genoten van Meiskes en Jongens. Gelachen heb ik en ik ben ook wel geschrokken van die liefdeloze wereld en dat onderhuids geweld. Ik ben ook geschrokken van Katelijne Damen als jong meiske. Jongen toch, hoe speelt ze het klaar. Ze is kennelijk ook zeer bedreven in het tot scherven herleiden van (waarschijnlijk) dure serviezen. Haar zou ik niet op een feestje durven vragen, zeker niet samen met een kolonel. Niet dat ik ooit een kolonel zou uitnodigen, zeker niet een met een snor. Wat is dat toch met die snorren? Op een gegeven moment hadden alle Beatles snorren. Kijk maar eens naar de hoes van Sergeant Peppers. Maar ik wijk af. Zonder dat ik het doorheb zit ik al bijna in Hongarije. Trouwens, ik bezit niet eens een duur servies… Wat ik hier neerschrijf betekent natuurlijk niet echt veel voor de lezer die Meiskes en jongens niet heeft gezien. Ik wou alleen maar zeggen dat ik nogal opgetogen en gelouterd de KVS heb verlaten. Met dank aan de auteurs en de acteurs. En aan de buschauffeur die me zo snel naar huis voerde. Voor het slapengaan lees ik dan nog wat in Edward Bunkers Hoe word ik misdadiger, een verbluffende autobiografie. En dan gezellig de nacht weer in met Marina Yeah Yeah, omdat het kind een naam moet hebben. In die donkere landschappen van de blues zwoeg ik en zwijg ik tussen de andere benevelde agrariërs.