PURE POP FOR NOW PEOPLE

pop,popcultuur,muziek,playlist,zero de conduite,radio centraal,buck owens,antwerpen,april

Ik had gisteren al een voorlopige, snel ingescande playlist van Zéro de Conduite, mijn maandelijks radioprogramma op Radio Centraal (zie links voor meer informatie over die radio), gepost. Ik heb er nu wat meer tijd zorg aan besteed, en de songs die zijn weggevallen heb ik uit de lijst geschrapt. Ik heb wil altijd veel meer muziek draaien dan mogelijk is. De tijd is helaas niet rekbaar. Dan moet ik op het einde wat improviseren en met pijn in het hart zo bedachtzaam mogelijk elimineren. Naar mijn gevoel was het een geslaagde aflevering, zij het dat we wat wild gedaan hebben, en dat op onze leeftijd. Maar de muziek was verre van wild. Het eerste gedeelte was een eerbetoon aan de onlangs overleden ‘vader van de Bakersfield sound’, Buck Owens. De rest is wat Nick Lowe ooit ‘pure pop for now people noemde’. Voilà.

One Hundred Years From Now – the Byrds – Sweetheart Of The Rodeo
Streets of Bakersfield – Dwight Yoakam (with Buck Owens) – Buenas Noches from a Lonely Room
Love’s Gonna Live Here – Buck Owens – The Very Best Of Buck Owens
Buckaroo – Buck Owens – The Very Best Of Buck Owens
Crying Time- Ray Charles – The Definitive Ray Charles
Act Naturally – The Beatles – Help!
Golden Slumbers – The Beatles – Abbey Road
Beechwood Park – The Zombies – Odessey And Oracle
Holiday – Bee Gees – Bee Gees 1st
The Biggest Night Of Her Life – Harpers Bizarre – Anything Goes
What’s Wrong With The Way I Live – The Hollies – For Certain Because
Come And Stay With Me – Marianne Faithfull – Marianne Faithfull
I Wish I Never Saw The Sunshine – The Ronettes – Back To Mono (1958-1969)
Dressed In Black – The Shangri-Las – Myrmidons Of Melodrama
Sundown, Sundown – Nancy Sinatra – Something Stupid – These Boots Are Made For Walking
The Girls In Paris – Lee Hazlewood With Suzi Jane Hokum
Les Petits Garçons – Françoise Hardy – The Vogue Years
Mister Sun – Brigitte Bardot – Brigitte Bardot – Brigitte Bardot Vol. 2
J’aime les filles – Jacques Dutronc – Volume 1 (1966-1967)
En Melody – Serge Gainsbourg – Histoire De Melody Nelson
Dépression au dessus du jardin – Jane Birkin – Arabesque
La javanaise – Jane Birkin – Arabesque
Mon père disait – Jacques Brel – Jacques Brel 67
Qui A Tue Grand’ Maman – Michel Polnareff – Polnareff’s
Let Me Come Closer To You – Colin Blunstone – One Year
It Happens Every Time – Tim Buckley – Hearing Is Believing: The Jack Nitzsche Story 1962-1979
That Was Only Yesterday – Spooky Tooth – Best Of Spooky Tooth
The Good, The Bad And The Ugly – Hugo Montenegro – Chartbusters USA
Wildflowers – The Holy Mackerel – My Mind Goes High: Psychedelic Pop Nuggets From The WEA Vaults
Obscured by Clouds – Pink Floyd – Obscured by Clouds
The Philosopher – John Cale – The Academy In Peril
Life On Mars – David Bowie – David Bowie – Hunky Dory
How Nice? – The Tokens – My Mind Goes High: Psychedelic Pop Nuggets From The WEA Vaults
Winter Night – Scott Walker – Scott 3
1941 – Harry Nilsson – Aerial Pandemonium Ballet
The Eagle And Me – Van Dyke Parks – Song Cycle
The Dolphins – It’s A Beautiful Day – It’s A Beautiful Day/Marrying Maiden
Singin’ In The Rain – John Martyn – Bless The Weather
Down Where The Valleys Are Low – Judee Sill – Heart Food
Old Master Painter/You Are My Sunshine – Brian Wilson – Smile
Pretty Ballerina – Eels – Live At Town Hall
Bohemian Rhapsody – Grey De Lisle – Iron Flowers

RADIO CENTRAAL EN DE VLAAMSE CULTUURPOLITIEK

alex chilton

Het is jammer dat radio centraal niet te beluisteren valt buiten de stad Antwerpen. Het is een uitzonderlijke onafhankelijk radio, niet commercieel, volledig gericht op cultuur, op alle mogelijke cultuurvormen, ook de zeer moeilijk toegankelijke. De medewerkers maken geen programma’s voor het geld of voor de roem. Ze moeten er zelfs lidgeld voor betalen. Toen mijn vader nog leefde zei hij dat ik gek was: gij gaat werken op die radio en gij moet daar ook nog voor betalen! Misschien had hij gelijk, maar ik geloof het niet. De meeste medewerkers van radio centraal zijn jong, overtuigd van de unieke waarde van dat aspect van de cultuur dat ze geregeld met zoveel inzet onder de aandacht brengen. Ik maak wel een programma voor radio centraal, maar ik ben zeker niet bevooroordeeld: dit is werkelijk een van de weinige waardevolle zenders in Vlaanderen. En wat doet de minister, of zijn commissie? Hij legt die zender aan banden en geeft vrij spel aan de pulpzenders met hun 24/7 commercieel, globaal gekwaak. Al die zenders zijn hetzelfde, er is geen verschil: hun enige pluspunt is dat ze energiebesparende gevolgen hebben: je zet die verdomde radio uit! Maar een cultuurradio mag niet beluisterd worden in het Vlaamse landje, of hij moet Klara heten en zich duidelijk richten tot een doelgroep van nette dames en heren, met diploma’s in hun kast. Ik zal er maar over zwijgen, of ik begin weer namen te noemen van degoutante mensen.

Gisteren besteedde ik voor de ik weet niet hoeveelste keer aandacht aan de muzikale cultuur van het Zuiden van de Verenigde Staten. Veel van de muziek waar wij nu nog geregeld naar luisteren is daar ontstaan, in de Mississippi Delta, in de straten en cafés van New Orleans en Memphis en in de kleine opnamestudio’s, waarvan Sun de bekendste is, maar waarvan er honderden bestonden in dat gebied. Heel wat van de muzikanten die gisteren aan bod zijn gekomen, zijn natuurlijk bekend; sommigen zoals Elvis Presley, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis bij de massa, anderen zoals Alex Chilton, Carl Perkins en Loretta Lynn bij een wat kleiner publiek. Weer anderen, zoals de geniale pianist James Booker (uit New Orleans) zijn alleen maar bekend bij ‘specialisten’, en dat is heel jammer. Het is eveneens jammer en bovendien erg dom dat weldenkende types met een verfijnde smaak, intellectuelen, avant-gardisten, en zo verder, neerkijken op deze ‘vulgaire’ muziek . Voor mij is die miskenning een van de belangrijkste drijfveren om rock & roll, rhythm & blues, soul en country onder de aandacht te blijven brengen. Als nu die radio nog wat bereik zou krijgen, of via het internet beluisterbaar worden!

Foto: Alex Chilton

ZERO DE CONDUITE: SOUTHERN SOUL

south,vs,zero,zero de conduite,zuiden,soul,blues,country soul,soul country,country,pop,popcultuur,swamp,muscle shoals,alabama,mississippi,louisiana,memphis,new orleans

De playlist voor mijn programma zéro de conduite op radio centraal in Antwerpen (106.7 fm) vanavond van zes tot acht. Het thema is ‘the south’, het Zuiden van de Verenigde Staten, en de muziek die daar werd en nog steeds wordt gemaakt: blues, country, soul, rock and roll.

Driving Wheel – Al Green
Patches – Clarence Carter
Power of My Love – Elvis Presley
A Woman Left Lonely (Live) – Dan Penn & Spooner Oldham
Crazy Arms- Jerry Lee Lewis
(I’m) A Soutern Man – Roy Orbison
Rise And Fall Of Jimmy Stokes -Link Wray
You Better Move On – Travis Wammack
Soul Deep – Wayne Carson
Yeah Man – Eddie Hinton
Ring Of Fire – James Carr
The Memphis Train – Rufus Thomas
Gitanarias – James Booker
Swamp Music – Lynyrd Skynyrd
Fancy – Bobbie Gentry
Share Croppin’- Grey DeLisle
Rainy Night In Georgia – Shelby Lynne
Saturday Night In Oak Grove Louisiana – Tony Joe White
Louisiana Man – Rusty & Doug Kershaw
Full Moon On The Bayou – Bobby Charles
The Outlaw – Sid Selvidge
Swamp Walk – Ry Cooder
King Of The Road – Jim White
Oh My Sweet Carolina – Ryan Adams
I Love No One But You – The Stanley Brothers
Don’t Give Your Heart To A Rambler – Jimmy Martin
I KNow You’re Married – Reno & Smiley
I’m Only A Woman – Tammy Wynette
I’m Not Going Hungry – Charlie Rich
Blues Stay Away From Me – Johnny Burnette
Where The Rio De Rosa Flows – Carl Perkins
The Boys From Alabama – Drive-By Truckers
Get Rhythm – Little Richard Johnny Cash
Rainbow at Midnight – Gene Vincent
This Old House – Loretta Lynn
Alligator Man – Alex Chilton
Big Mouth Blues – Gram Parsons
Flesh And Blood – Johnny Cash
Chained & Bound – Bettye Swann
Too Hurt To Cry – Candi Staton
Zero Willpower – Irma Thomas
Little Sparrow – Bettye LaVette
Could We – Cat Power
Diamond In Your Mind – Solomon Burke
Georgia Morning Dew – Johnny Adams
I Don’t Want No Woman – Johnny Jenkins
I’ll Take Care of You- Bobby “Blue” Bland
Peach Tree – Sonny Boy Williamson
I Feel Like Going Home – Muddy Waters
The Natchez Burnin’ – Howlin’ Wolf
High And Lonesome – Jimmy Reed

south,vs,zero,zero de conduite,zuiden,soul,blues,country soul,soul country,country,pop,popcultuur,swamp,muscle shoals,alabama,mississippi,louisiana,memphis,new orleans

ZERO DE CONDUITE: LONG AFTERNOONS

 

centraal,pop,zero,muziek,zero de conduite,playlist,radio

Dit is de playlist van de jongste aflevering (zaterdag 4 februari) van ‘Zero de Conduite’ op radio centraal in Antwerpen:

Long Afternoons – Paul Siebel
Armistice Day – Paul Simon
Julie Through The Glass – Carly Simon
Green Rocky Road – Fred Neil
Your Own Back Yard – Dion DiMucci
Man Of Constant Sorrow – Rod Stewart
Sign On The Window – Melanie
Billy 1 – Bob Dylan
To Beat The Devil- Kris Kristofferson
Seven Black Roses – John Martyn
Fly – Nick Drake
Somebody That I Used To Know – Elliott Smith
Suicide Life – Eels
It Never Fails – Ron Sexsmith
Caleb Meyer – Gillian Welch
Archie’s Funeral (Hold to God’s Unchanging Hand) – Ry Cooder
My Father’s House – Ben Harper
Reno – Bruce Springsteen
Ryan Adams – 29
It Beats 4 U – My Morning Jacket
Burn That Broken Bed – Calexico / Iron & Wine
One Life Away – M. Ward
J’en Connais – Carla Bruni
Could We – Cat Power
Old Time Lovin’ – Al Green
Honest I Do – Aretha Franklin
Mean Old World – Ike & Tina Turner
I’m A Midnight Mover – Wilson Pickettt
Little Green Apples – The Temptations
Windmills Of Your Mind- Barbara Lewis
Here Comes The Sun- Nina Simone
Across the Universe – The Beatles
Green Is The Colour – Pink Floyd
She Smiled Sweetly – The Rolling Stones
These Days – Nico

centraal,pop,zero,muziek,zero de conduite,playlist,radio

ZERO DE CONDUITE: LICHTE EN DONKERE MELANCHOLIE

playlist,radio centraal,zero de conduite,vriendschap,antwerpen,link wray,zero,radio

Hieronder de playlist van mijn radioprogramma Zéro de conduite van vorige zaterdag 7 januari. Radio Centraal was op verplaatsing in een kraakpand aan de Tavernierskaai. Heel gezellig! De sfeer die er heerste riep herinneringen op aan de pionierstijd van 1982. Toch voelde ik me wat eenzaam omdat mijn vriend er niet bij kon zijn vanwege familiale verplichtingen. Maar uiteindelijk biedt deze melancholische muziek veel troost. Soms had ik het gevoel dat goede vrienden en vriendinnen speciaal voor mij deze uit het diepste van hun ziel opgestegen liederen zongen.

Townes Van Zandt – Rex’s Blues
Daniel Lanois – All Fall Down
Karen Dalton – I Love You More Than Words Can Say
Richard and Linda Thompson – Withered And Died
John Fogerty – She Thinks I Still Care
The Youngbloods – All My Dreams Blue
Moby Grape – 8.05
Pete Townshend – There’s A Heartache Following Me
Mamas And Papas – Look Through My Window
The Rolling Stones – Torn And Frayed
Gene Clark – In A Misty Morning
George Harrison – I’d Have You Anytime
Neil Young – Pardon My Heart
Bobbie Gentry – Papa Won’t You Let Me Go To Town With You?
Mark Lanegan – Shilo Town
John Cale – Darling I Need You
Link Wray – La De Da
Link Wray – Be What You Want To
Link Wray – I’m So Glad I’m So Proud
The Lemonheads – It’s All True
Hope Sandoval & The Warm Inventions – On The Low
Judee Sill – Loping Along Thru The Cosmos
Leonard Cohen – Who By Fire
Beach Boys – Till I Die
Walker Brothers – Archangel
Tim Buckley – Happy Time
Steve Miller Band – Seasons
Grass Roots – Where Were You When I Needed You?
Kinks – There’s Too Much On My Mind
Patti Smith – Piss Factory
Kaleidoscope – Pulsating Dream

playlist,radio centraal,zero de conduite,vriendschap,antwerpen,link wray,zero,radio

HARMONIE IN POPMUZIEK

eb roots

En nu op weg naar Antwerpen, voor mijn programma op radio centraal: Zero De Conduite. Een playlist zet ik morgen op flickr, als scan, dan moet ik al die titels hier niet intikken. Het gaat over harmonie, samenzang in de populaire muziek. Doo Wop, Blue Grass, Soul, Beatles, Beach Boys. Stemmen van engelen en duivels.

NEW ORLEANS EN DE MUZIEK VAN DE HEIDENSE ZIEL


clifton chenier

Ik heb hier al meermaals verteld dat ik een muziekliefhebber ben en dat ik een radioprogramma maak op radio centraal in Antwerpen. Het heet Zéro de conduite en is genoemd naar één van de drie of vier films die Jean Vigo tijdens zijn korte leven heeft gemaakt. Die film gaat, heel kort samengevat, over jongens in een internaat die in opstand komen tegen het verstikkende gezag van de lesgevers en de directie van de school. Mijn programma heeft daar weinig mee te maken; de enige link is, denk ik, mijn liefde voor die film en het feit dat ik weinig rekening houd met ‘muzikaal gezag’. Modes en trends laat ik aan mij voorbijgaan, ik doe gewoon mijn zin. Soms ben ik op mijn tijd vooruit, soms raak ik op een zijweg en vind ik het peloton niet meer terug. Maar is er ooit een peloton geweest? In ieder geval heb ik nooit deelgenomen aan een race.

Vorige zaterdag heb ik Zéro de conduite opgedragen aan de inwoners van New Orleans, de staten Louisiana, Mississippi en Alabama. Aan alle slachtoffers van de orkaan, aan de armen, zieken, minderheden, mensen zonder geld voor verzekeringen, mensen zonder auto’s. Aan alle mensen die in de hel zijn achtergebleven en door de regering-Bush aan hun lot werden overgelaten. Ik heb heel bewust geen benefietprogramma gemaakt. Er moest vooral geen geld worden gestort. De VS is een zeer rijk land en de regering-Bush heeft duizenden miljarden dollars over voor de verwoesting van Irak en de ontwrichting van de rest van de wereld. Dan zal ze toch ook wel wat dollars hebben voor de steun aan de slachtoffers van de orkaan en de wederopbouw van New Orleans en de andere getroffen steden en dorpen. Dollars voor Amerikanen, ook zijn het armen en vaak zwarten. Dollars om deze mensen zo snel mogelijk te evacueren. (Daar is men inmiddels, na bijna een week van onverschilligheid en wellicht racisme, dan toch mee begonnen. Met veel vertoon, of wat dacht je, alsof Bush die week van schande nog kan uitwissen.) Mijn programma van vorige zaterdag was een teken van empathie, van liefde. In mijn muziekkeuze kon je, hoop ik, de vonken horen van mijn heidense ziel. Muziek uit de ziel voor de ziel. New Orleans heeft op dat gebied een unieke traditie. Ik heb songs gedraaid van Neil Young (Like a Hurricane), Randy Newman (Louisiana), Jimi Hendrix (In From the Storm), Curtis Mayfield, John Convertino, Jesse Winchester (Biloxi), Emmylou Harris (Where Will I Be), Lucinda Williams (Jackson), Bobby Charles, Clarence Garlow (Bon Temps Rouler), Albert Chevalier, Clifton Chenier, Balfa Brothers (Enterre-moi pas), Link Wray, Johnny Jenkins, Neville Brothers (Falling Rain), Eddie Bo, Dr. John (I Thought I Heard Buddy Bolden Say), Louis Armstrong (Basin Street Blues), James Booker, Professor Longhair, Smiley Lewis, Fats Domino (Do You Know What It Means To Miss New Orleans?), Larry Williams, Muddy Waters(Louisiana Blues), Charley Patton (High Water Everywhere), Tony Joe White, Eddie Hinton, Bob Dylan (Mississippi), Bobbie Gentry, Shelby Lynne (Where I’m From) en tot slot, als troost, het idyllische Blue Bayou van Roy Orbison. De mensen die daar proberen te overleven hebben natuurlijk niets gehad aan dit alles. Maar wie weet hoe de wereld in elkaar zit? Later die nacht, toen ik na lange omzwervingen weer thuis was in Brussel, heb ik gehuild bij het zien van een foto in De Standaard. Daarop stond een jonge wanhopige zwarte verpleegster afgebeeld die hulp wilde bieden aan een zeer oude, zeer zieke en zwakke blanke vrouw. Op de achtergrond zag je het restaurant Mulate’s, waar ik ooit lekker heb gegeten, en waarvan ik me zaterdagochtend nog had afgevraagd wat ermee was gebeurd. Het restaurant staat er nog, zo te zien, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Zaterdagavond heb ik overigens tederheid en warmte gekregen van mijn oude Antwerpse vrienden, vooral van mijn compagnon de route Guido G., alias Teddy Boy, maar ook van zijn buddy – en uitstekende kok – DD en diens broer Jan. Later, in een Brussels café, heb ik kennisgemaakt met twee zeer fijne jonge mensen, een Belgische man en een Spaanse dame, en uiteindelijk heb ik toch ook nog de tweede vriendelijkste taxichauffeur op aarde ontmoet. De vriendelijkste taxichauffeur reed destijds in New Orleans en bracht mij en Laura, die helaas ziek was, naar de club Tipitina’s. Het zag er daar in die buurt, zonder straatverlichting, niet helemaal veilig uit en de man merkte mijn ongerustheid. We moesten ons geen zorgen maken, zei hij. Het zijn hier allemaal goede mensen, nobody’s gonna kill you here. Hij had nog met een aantal Neville Brothers op school gezeten, vertelde hij terloops. Nooit zal ik weten wat er met deze man is gebeurd.