DROPOUT BOOGIE

muziek,radio centraal,zero de conduite,pop,popcultuur,punk,new wave,gene pitney

Mijn radioprogramma, zero de conduite, op radio centraal, was gisteren opgedragen aan Ray Barretto, Ali Farka Toure, Gene Pitney en Ivor Cutler. Voor de rest werd flink wat herrie geschopt door punk rockers en andere drops outs. Ik heb wat tijd tijd uitgetrokken voor wat interessante experimentjes uit vooral de jaren tachtig. Het was een leuke uitzending, denk ik, want we hebben heel wat afgelachen. Dit is de playlist

Music For Evenings – Young Marble Giants – Colossal Youth
Vomit Express – Allen Ginsberg – First Blues
The Soul Drummers – Ray Barretto – Acid
Land Of Anaka – Ry Cooder & Ali Farka Toure – Talking Timbuktu
Little Red Robin Hood Hit the Road – Robert Wyatt (met Ivor Cutler) – Rock Bottom
L’Apparition – Hector Zazou – Crammed Global Soundclash 1980-89, Part One: World Fusion
I’m Gonna Be Strong – Gene Pitney – Looking Through – The Ultimate Collection
I Must Be Seeing Things – Gene Pitney – Looking Through – The Ultimate Collection
Backstage (I’m Lonely) – Gene Pitney – Looking Through – The Ultimate Collection
Mystic Eyes – Them – The Story of Them Featuring Van Morrison
That’s Your Problem – The Outsiders – Strange Things Are Happening
Dropout Boogie – Captain Beefheart & The Magic Band – Safe As Milk
Little Doll (Original John Cale Mix) – The Stooges – The Stooges
Kimberly – Patti Smith – Horses
Do You Wanna Dance? – The Ramones – Rocket To Russia
Born To Lose – Johnny Thunders & The Heartbreakers – The Roots of the Sex Pistols
Cherry Bomb – The Runaways – The Roots of the Sex Pistols
Walking on the Water – Richard Hell & The Voidoids – Spurts: The Richard Hell Story
I Fought the Law – The Clash – Story of the Clash, Volume 1
Dirt – Lou Reed – Street Hassle
Hot Poop – Frank Zappa & The Mothers of Invention – We’re Only In It for the Money
Rebellious Jukebox – The Fall – Live At The Witch Trials
Walking Distance – The Buzzcocks – Love Bites
Typical Girls – The Slits – Cut
Radio Spot #2 Revlon Endorsement – The Shangri-Las – Myrmidons Of Melodrama
One Chord Wonders – The Adverts – – Up Yours! Punk’s not dead
Non Alignment Pact – Pere Ubu – Datapanik In The Year Zero
Contort Youself – James Chance & The Contortions – Buy
Strange Times In Casablanca – John Cale – Honi Soit…
Drug Train – The Cramps – Off The Bone
Bangkok – Alex Chilton – Alex Chilton
Fire Of Love – Gun Club – Miami
Retour Chez Les Futuristes – Aksak Maboul – Crammed Global Soundclash 1980-89
Split Second Feeling – Cabaret Voltaire – Red Mecca
Surrender – The Residents – Our Tired, Our Poor, Our Huddled Masses
Map Reference 41′ North 93′ West – Wire – Unconditionally Guaranteed 3

muziek,radio centraal,zero de conduite,pop,popcultuur,punk,new wave,gene pitney

 

GELAUWERD

radio,sargasso,blogs,bekroning,trots,hoochiekoochie,voorbereiding,zero de conduite,2006
Icoon

Vandaag heb ik een leeg hoofd. Ik heb niet echt iets te vertellen en dat doe ik dan ook beter niet. Ik kan me van de voorbije twee dagen maar één ding herinneren dat de moeite waard is om te vermelden: ik heb liggen schaterlachen in mijn slaap. Een heerlijke ervaring. Overigens weet ik hoe ik aan dat lege hoofd kom. De radio. Mijn programma. Ik investeer al mijn gevoelens en emoties in die muziek. Daarna moet ik weer opgeladen worden. Maar laat me niet beginnen met van dat gepsychologiseer…

Dan is er toch nog iets anders: ik kan hier heel moeilijk zwijgen over mijn gevoel van trots. Het zit namelijk zo. De website Sargasso uit Nederland heeft een overzicht van de situatie in weblogland gepubliceerd in het kader van de ‘Battle of the Blogs 2006’. Hoochiekoochie heeft van Sargasso een kroontje gekregen. Met andere woorden: hoochiekoochie is nu in het bezit van het Sargasso Kwaliteits Keurmerk! Het is wel wat vreemd omdat ik helemaal aan geen battle of the blogs heb meegedaan. Maar dat hoeft ook niet. Sargasso stuurt zelf acht scouts op pad om de kwaliteit van de weblogs te beoordelen. En voilà, nu kan ik op mijn lauweren rusten. Of, neen, net niet. Voortaan ken ik geen rust meer. Ik vrees dat ik mijn reis zal moeten annuleren. Want je kunt dat keurmerk ook verliezen, door bijvoorbeeld te weinig te posten. Maar als ik nu eens niets te vertellen heb? Wat dan? Hemeltje.

PURE POP FOR NOW PEOPLE

pop,popcultuur,muziek,playlist,zero de conduite,radio centraal,buck owens,antwerpen,april

Ik had gisteren al een voorlopige, snel ingescande playlist van Zéro de Conduite, mijn maandelijks radioprogramma op Radio Centraal (zie links voor meer informatie over die radio), gepost. Ik heb er nu wat meer tijd zorg aan besteed, en de songs die zijn weggevallen heb ik uit de lijst geschrapt. Ik heb wil altijd veel meer muziek draaien dan mogelijk is. De tijd is helaas niet rekbaar. Dan moet ik op het einde wat improviseren en met pijn in het hart zo bedachtzaam mogelijk elimineren. Naar mijn gevoel was het een geslaagde aflevering, zij het dat we wat wild gedaan hebben, en dat op onze leeftijd. Maar de muziek was verre van wild. Het eerste gedeelte was een eerbetoon aan de onlangs overleden ‘vader van de Bakersfield sound’, Buck Owens. De rest is wat Nick Lowe ooit ‘pure pop for now people noemde’. Voilà.

One Hundred Years From Now – the Byrds – Sweetheart Of The Rodeo
Streets of Bakersfield – Dwight Yoakam (with Buck Owens) – Buenas Noches from a Lonely Room
Love’s Gonna Live Here – Buck Owens – The Very Best Of Buck Owens
Buckaroo – Buck Owens – The Very Best Of Buck Owens
Crying Time- Ray Charles – The Definitive Ray Charles
Act Naturally – The Beatles – Help!
Golden Slumbers – The Beatles – Abbey Road
Beechwood Park – The Zombies – Odessey And Oracle
Holiday – Bee Gees – Bee Gees 1st
The Biggest Night Of Her Life – Harpers Bizarre – Anything Goes
What’s Wrong With The Way I Live – The Hollies – For Certain Because
Come And Stay With Me – Marianne Faithfull – Marianne Faithfull
I Wish I Never Saw The Sunshine – The Ronettes – Back To Mono (1958-1969)
Dressed In Black – The Shangri-Las – Myrmidons Of Melodrama
Sundown, Sundown – Nancy Sinatra – Something Stupid – These Boots Are Made For Walking
The Girls In Paris – Lee Hazlewood With Suzi Jane Hokum
Les Petits Garçons – Françoise Hardy – The Vogue Years
Mister Sun – Brigitte Bardot – Brigitte Bardot – Brigitte Bardot Vol. 2
J’aime les filles – Jacques Dutronc – Volume 1 (1966-1967)
En Melody – Serge Gainsbourg – Histoire De Melody Nelson
Dépression au dessus du jardin – Jane Birkin – Arabesque
La javanaise – Jane Birkin – Arabesque
Mon père disait – Jacques Brel – Jacques Brel 67
Qui A Tue Grand’ Maman – Michel Polnareff – Polnareff’s
Let Me Come Closer To You – Colin Blunstone – One Year
It Happens Every Time – Tim Buckley – Hearing Is Believing: The Jack Nitzsche Story 1962-1979
That Was Only Yesterday – Spooky Tooth – Best Of Spooky Tooth
The Good, The Bad And The Ugly – Hugo Montenegro – Chartbusters USA
Wildflowers – The Holy Mackerel – My Mind Goes High: Psychedelic Pop Nuggets From The WEA Vaults
Obscured by Clouds – Pink Floyd – Obscured by Clouds
The Philosopher – John Cale – The Academy In Peril
Life On Mars – David Bowie – David Bowie – Hunky Dory
How Nice? – The Tokens – My Mind Goes High: Psychedelic Pop Nuggets From The WEA Vaults
Winter Night – Scott Walker – Scott 3
1941 – Harry Nilsson – Aerial Pandemonium Ballet
The Eagle And Me – Van Dyke Parks – Song Cycle
The Dolphins – It’s A Beautiful Day – It’s A Beautiful Day/Marrying Maiden
Singin’ In The Rain – John Martyn – Bless The Weather
Down Where The Valleys Are Low – Judee Sill – Heart Food
Old Master Painter/You Are My Sunshine – Brian Wilson – Smile
Pretty Ballerina – Eels – Live At Town Hall
Bohemian Rhapsody – Grey De Lisle – Iron Flowers

HOE LUCINDA WILLIAMS IN MIJN LEVEN KWAM

pop,folk,popcultuur,country,patje,1992,bob dylan,michael cimino,gent,randy newman,ms,radio,invloed,schakels,mao,vinyl,new york,victoria williams,david mansfield

Niemand ‘ontdekt’ iemand zomaar vanuit zichzelf. Wie is de eerste? Wie zal het zeggen? Ooit gaf een werkgever mij een boekje getiteld ‘Waar komen de juiste ideeën vandaan?’, ontsproten aan het brein van voorzitter Mao. Ik heb het nooit gelezen, saai en taai geschreven als het was. Eén zin volstond om tientallen onvruchtbare ideeën in slecht geformuleerde frasen te laten emaneren. Met alle respect voor voorzitter Mao’s zwemcapaciteiten en de goede bedoelingen van mijn toenmalige werkgever, die overigens zelf aan de culturele revolutie had ‘deelgenomen’. (Van hem heb ik geleerd om een goede knoop te leggen.)

Wat betreft Lucinda Williams weet ik wel zeker wie mij voor de eerste keer over haar sprak, en mij zelfs een elpeehoes van haar toonde, en mij naar de erin verpakte elpee liet luisteren. Het was Guido P., alias Teddy Bear, met wie ik nu nog steeds een radioprogramma maak. Hij is dan ook niet de eerste de beste. Hij is mijn beste vriend. De plaat – toen nog op vinyl, zo oud zijn we dan ook al weer – had als titel gewoonweg ‘Lucinda Williams’ en er stonden enkele songs op die mij toen kippenvel bezorgden: ‘I Just Wanted To See You So Bad’ en ‘Am I Too Blue’. Guido P. en ik verloren elkaar daarna enkele jaren uit het oog. (Dat was in de jaren ’80 in Antwerpen. Vanwege de verveling daar verhuisden we in 1991 naar Brussel.)

In september 1992 was ik in New York. Lucinda Williams was toen uit mijn geheugen verdwenen, ik had er geen muziek van in huis. Er was wel een concert van de prettig gestoorde Victoria Williams, bij wie toen net MS was vastgesteld. Zij was de liefste vrouw van de wereld en iedereen wilde een bijdrage leveren om haar te helpen genezen. Alleen was haar concert uitverkocht. In de Village Voice zagen we dan dat er nog een zekere Lucinda Williams optrad, ook ergens in Manhattan, niet te ver van ons hotel. Ik dacht meteen aan het lied ‘Lucinda’ van Randy Newman, niet aan de plaat die mijn oude vriend me had getoond en laten beluisteren. Lucinda Williams was toen – gelukkig voor ons – nog niet beroemd: er waren nog kaartjes. Een onvergetelijk concert was dat! De engelachtige jongen David Mansfield speelde viool. David Mansfield kenden we van bij Bob Dylan. Hij speelde ook mee in ‘Heaven’s Gate’ van Michael Cimino, een van mijn favoriete films. Die avond is Lucinda Williams mijn heldin geworden. Ik weet niet welke rol zij speelt in mijn leven… De zus die ik nooit heb gehad, misschien? Met wie je tot 2 uur ’s nachts kan zitten drinken in een bar een sentimenteel doen en sigaretten roken als je al twintig jaar gestopt bent?
Te moe om dit verhaal af te maken. Er moest nog een paragraaf over Lucinda Williams in Gent volgen, maar dat is dan voor een andere keer.

RADIO CENTRAAL EN DE VLAAMSE CULTUURPOLITIEK

alex chilton

Het is jammer dat radio centraal niet te beluisteren valt buiten de stad Antwerpen. Het is een uitzonderlijke onafhankelijk radio, niet commercieel, volledig gericht op cultuur, op alle mogelijke cultuurvormen, ook de zeer moeilijk toegankelijke. De medewerkers maken geen programma’s voor het geld of voor de roem. Ze moeten er zelfs lidgeld voor betalen. Toen mijn vader nog leefde zei hij dat ik gek was: gij gaat werken op die radio en gij moet daar ook nog voor betalen! Misschien had hij gelijk, maar ik geloof het niet. De meeste medewerkers van radio centraal zijn jong, overtuigd van de unieke waarde van dat aspect van de cultuur dat ze geregeld met zoveel inzet onder de aandacht brengen. Ik maak wel een programma voor radio centraal, maar ik ben zeker niet bevooroordeeld: dit is werkelijk een van de weinige waardevolle zenders in Vlaanderen. En wat doet de minister, of zijn commissie? Hij legt die zender aan banden en geeft vrij spel aan de pulpzenders met hun 24/7 commercieel, globaal gekwaak. Al die zenders zijn hetzelfde, er is geen verschil: hun enige pluspunt is dat ze energiebesparende gevolgen hebben: je zet die verdomde radio uit! Maar een cultuurradio mag niet beluisterd worden in het Vlaamse landje, of hij moet Klara heten en zich duidelijk richten tot een doelgroep van nette dames en heren, met diploma’s in hun kast. Ik zal er maar over zwijgen, of ik begin weer namen te noemen van degoutante mensen.

Gisteren besteedde ik voor de ik weet niet hoeveelste keer aandacht aan de muzikale cultuur van het Zuiden van de Verenigde Staten. Veel van de muziek waar wij nu nog geregeld naar luisteren is daar ontstaan, in de Mississippi Delta, in de straten en cafés van New Orleans en Memphis en in de kleine opnamestudio’s, waarvan Sun de bekendste is, maar waarvan er honderden bestonden in dat gebied. Heel wat van de muzikanten die gisteren aan bod zijn gekomen, zijn natuurlijk bekend; sommigen zoals Elvis Presley, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis bij de massa, anderen zoals Alex Chilton, Carl Perkins en Loretta Lynn bij een wat kleiner publiek. Weer anderen, zoals de geniale pianist James Booker (uit New Orleans) zijn alleen maar bekend bij ‘specialisten’, en dat is heel jammer. Het is eveneens jammer en bovendien erg dom dat weldenkende types met een verfijnde smaak, intellectuelen, avant-gardisten, en zo verder, neerkijken op deze ‘vulgaire’ muziek . Voor mij is die miskenning een van de belangrijkste drijfveren om rock & roll, rhythm & blues, soul en country onder de aandacht te blijven brengen. Als nu die radio nog wat bereik zou krijgen, of via het internet beluisterbaar worden!

Foto: Alex Chilton

ZERO DE CONDUITE: SOUTHERN SOUL

south,vs,zero,zero de conduite,zuiden,soul,blues,country soul,soul country,country,pop,popcultuur,swamp,muscle shoals,alabama,mississippi,louisiana,memphis,new orleans

De playlist voor mijn programma zéro de conduite op radio centraal in Antwerpen (106.7 fm) vanavond van zes tot acht. Het thema is ‘the south’, het Zuiden van de Verenigde Staten, en de muziek die daar werd en nog steeds wordt gemaakt: blues, country, soul, rock and roll.

Driving Wheel – Al Green
Patches – Clarence Carter
Power of My Love – Elvis Presley
A Woman Left Lonely (Live) – Dan Penn & Spooner Oldham
Crazy Arms- Jerry Lee Lewis
(I’m) A Soutern Man – Roy Orbison
Rise And Fall Of Jimmy Stokes -Link Wray
You Better Move On – Travis Wammack
Soul Deep – Wayne Carson
Yeah Man – Eddie Hinton
Ring Of Fire – James Carr
The Memphis Train – Rufus Thomas
Gitanarias – James Booker
Swamp Music – Lynyrd Skynyrd
Fancy – Bobbie Gentry
Share Croppin’- Grey DeLisle
Rainy Night In Georgia – Shelby Lynne
Saturday Night In Oak Grove Louisiana – Tony Joe White
Louisiana Man – Rusty & Doug Kershaw
Full Moon On The Bayou – Bobby Charles
The Outlaw – Sid Selvidge
Swamp Walk – Ry Cooder
King Of The Road – Jim White
Oh My Sweet Carolina – Ryan Adams
I Love No One But You – The Stanley Brothers
Don’t Give Your Heart To A Rambler – Jimmy Martin
I KNow You’re Married – Reno & Smiley
I’m Only A Woman – Tammy Wynette
I’m Not Going Hungry – Charlie Rich
Blues Stay Away From Me – Johnny Burnette
Where The Rio De Rosa Flows – Carl Perkins
The Boys From Alabama – Drive-By Truckers
Get Rhythm – Little Richard Johnny Cash
Rainbow at Midnight – Gene Vincent
This Old House – Loretta Lynn
Alligator Man – Alex Chilton
Big Mouth Blues – Gram Parsons
Flesh And Blood – Johnny Cash
Chained & Bound – Bettye Swann
Too Hurt To Cry – Candi Staton
Zero Willpower – Irma Thomas
Little Sparrow – Bettye LaVette
Could We – Cat Power
Diamond In Your Mind – Solomon Burke
Georgia Morning Dew – Johnny Adams
I Don’t Want No Woman – Johnny Jenkins
I’ll Take Care of You- Bobby “Blue” Bland
Peach Tree – Sonny Boy Williamson
I Feel Like Going Home – Muddy Waters
The Natchez Burnin’ – Howlin’ Wolf
High And Lonesome – Jimmy Reed

south,vs,zero,zero de conduite,zuiden,soul,blues,country soul,soul country,country,pop,popcultuur,swamp,muscle shoals,alabama,mississippi,louisiana,memphis,new orleans

VERWENST EN VERVLOEKT II

titiaan madonna en kind

Niemand heeft me onder druk gezet. Er werden wel suggesties gedaan: die is goed, die is slecht, die moet eruit, die moet erin… Maar ik mag nog altijd mijn zin doen, we leven in een vrij land, dank u.

Er is een klein werkje van Titiaan alias Tiziano. Afmetingen 37,5 x 31 cm, misschien wel zijn allerkleinste doekje, met als titel Madonna en kind: zelfs op dat kleine schilderijtje zie je de ernst van zijn ROOD, benadrukt door een groen gordijn, subtiel maar zeer aanwezig op de achtergrond en een blauw kledingstuk over de zetel gedrapeerd, waarop de heilige maagd plaats heeft genomen, met het blote ventje op haar schoot, de kleine Jezus. Heb je ooit zulk rood gezien, ik geloof dat het titiaanrood heet? En dan heb ik het nog niet over de blik in de ogen van Madonna, en over de teentjes van haar linkervoet. De kleine Jezus ziet er een beetje triest uit. Wat wil je ook als je later een doornenkroon moet dragen op je mooie hoofd en een kruis op je nog jonge rug. En langs de kant van de weg staan ze te spuwen alsof het vlaggenzwaaiers zijn ergens in een bocht van de weg, tijdens een rit van de Ronde van Frankrijk: vuil uitschot! Vuil uitschot! Verdomde koning van het Crapuul! Of het allemaal waar is? Het is een sterk verhaal, zoals dat titiaanrood sterk is. Onlangs was ik op zoek naar de schilder van Hemelse en Aardse Liefde; ik vond zijn naam niet meer in mijn hersencellen. Nu is hij er terug door dat rood: het was Titiaan, of zoals hij als ‘signeerder’ van dit werkje heet: Titianus.

Wat ik nu eigenlijk wilde zeggen was dat die ene Titiaan zoveel meer betekent dan al die verwenste en vervloekte namen op dat verwenste en vervloekte lijstje, dat ik in een bui van wispelturigheid, misnoegdheid en galgenhumor aan het publiek heb kenbaar gemaakt, na een gesprek met mijn levensgezellin over een bepaalde ‘dikke’ acteur. Op die hele lijst staat niet een mens die ik echt ken. Misschien heb ik wel al eens iemand ‘ontmoet’, maar ik weet niet wat voor een mens iemand is, door hem of haar een keer te ‘ontmoeten’. Wat daar staan, verwenst en vervloekt, zijn NAMEN. Ik denk dat Guy Mortier wel een sympathieke kerel is. Maar zijn naam staat daar vanwege het vedettencircus. Hij heeft dat circus mee in leven geroepen. Ik weet dat het een mondiaal verschijnsel is. Als Brett Easton Ellis weer eens iemand de keel heeft overgesneden, moet dat zonodig op de voorpagina van Time Magazine staan en weegt de New York Times op zaterdagnacht een kilo zwaarder. Terwijl wij alleen maar onze aardappelen willen schillen, of, zoals in Duitsland, de vuile auto’s uit de steden houden, of een boek schrijven over titiaanrood, of… Guy Mortier heeft dat circus in België mee bewerkstelligd, dat weet iedereeen (en hij is ook niet de enige). Wat kon de man anders doen? Zijn tijdschrift op de klippen laten varen?

Ik heb begrip voor die mediamensen, maar ik mag er niet aan denken. Ze representeren een degoutante wereld. Wat moet ik van Tom Waits denken, die 100 euro vraagt voor een toegangskaartje tot zijn krakende stem, Martha, Hold On, Get Behind the Mule, enzovoort? Niets! Ik wil niets denken.

Toch zijn er figuren bij, niet eens droevige figuren, ze zien er bijzonder tevreden uit, die ik haat vanuit de grond van mijn hart (hoewel ik niet kan haten): dat zijn die azijnpissers die de haat verkondigen, die ons tegen elkaar in het harnas jagen, die van ons angstazen maken of, erger nog, cynici. Mensen die ons beletten te slapen, die ons bang maken voor onze buren, die beweren dat ‘wij’ beter zijn dan de ‘anderen’… Mensen die niet weten wie ‘wij’ zijn… Ben ik dan geen ‘Vlaming’? Spreek ik dan geen ‘Vlaams’ zoals zij? Om het kort te houden, want het wordt laat, en het uitgangspunt over de Madonna met Kind van Titiaan was veel aangenamer om stil bij te blijven zitten: als ik zou willen snoeien, en misschien doe ik dat nog wel, dan zou ik veel van die verwenste en vervloekte mensen schrappen, maar wie zeker zou blijven staan in die verdoemde lijst is het Vlaams Belang.

Dat ik nu niet over Melody Nelson heb geschreven en over Jan Decorte en Sigrid Vincks, dat is de schuld van die zwarte heren en die zwarte dame, zo noem ik hen, want ik wil beleefd blijven. Aan alle anderen en zeker aan mijn vrienden en geliefden draag ik de schoonheid van de wereld op. Om even helemaal de sentimentele toer op te gaan: mijn vriend B. ga ik verdomd missen. Als hij weg is zal ik weer mijn goede oude ignorante zelf worden. Maar die verdomde eend moeten we nog eten. De erbij horende wijn is echter al opgedronken. Zoals het hoort. Amen.