DE LEVENDEN EN DE DODEN

DODENDANS.gif
Dodendans.

De levenden waren op het ogenblik dat ik de vorige stekst schreef – naar aanleiding van de dood van Bert Jansch – degenen aan wie ik met tederheid denk. Zeer zeker zijn zij (nog) niet dood. Het zijn over-levenden noch overledenen. Ik vermoed dat zij lijden, zoals de meeste mensen, maar ik heb niet de indruk dat zij overdrijven in hun lijden.

De echte doden blijven in mij aanwezig. Misschien is het door hun dodendans in mij dat ik soms vergeet dat zij dood zijn. Zo levendig kunnen de herinneringen aan hen zijn.

Auteur: Martin Pulaski

Dichter, schrijver, blogger, DJ, sensitivist. Stadsleven, literatuur, muziek, film, kunsten. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal Antwerpen 106.7 fm en streaming.

5 gedachten over “DE LEVENDEN EN DE DODEN”

  1. Dag Martin,
    ik had het vandaag te druk met mijn nageslacht
    om mij bezig te houden met ‘
    ‘Het verdriet van België’. En haar weekenddoden.
    De doden hebben mij niet nodig, de levenden daarentegen.
    Toen ik verleden zondag Barones Monica van Paemel zag en hoorde praten
    over ‘Hella Haasse’, had ik spijt dat ze dood was.
    Ze had kunnen genieten van haar ‘In Memoriam’. (VPRO Boeken).
    Mijn devies is: ‘zet geen bloemen op het graf, maar op de keukentafel’.
    Vreemd vind ik het:
    levenden worden vergeten als ‘gebogen vrouwentongen’
    in zwijgende huizen voor ‘hoogbejaarden’. Hoogzwanger van de dood.
    Maar als ‘de verlossing’ nabij is (en de erfenis ook)
    dan groeit er een plotse periode van aandacht, deernis en tristesse.
    Ik spreek, évidemment, over mijn eigen ervaringen.
    Die sterk zullen verschillen, natuurlijk, met die van anderen.
    Zo zijn er mensen die meer met de doden leven
    dan met hun nog niet afgestorven lichamen.
    Ik hoop voor jou, Martin,
    dat de mensen je vergeten na je dood. Maar niet ervoor.
    Mocht ik dat hier schrijven?
    PS.
    De foto boven links vind ongemeen mooi.
    Ik kan er zoveel inzien dat er niet is.

    Like

  2. Mijn devies is: ‘zet geen bloemen op het graf, maar op de keukentafel’. Een mooi devies, Uvi.
    En natuurlijk mag je dat hier schrijven. Alleen hoop ik niet dat de mensen mij vergeten, sommige mensen. Dat is een vorm van magisch denken van me: als er aan mij gedacht wordt na mijn dood, ben ik niet helemaal weg.

    Like

  3. Tja, Martin,
    Bram Vermeulen: ‘dood ben ik pas als jij me bent vergeten’.
    Is het niet wat ijdelheid? Zelf ga je er niets van merken, weten of voelen.
    Maar tijdens je leven, hic et nunc, in het HiernUmaals is het verschil
    des te ingrijpender. Aangrijpender. Vergeten of niet.
    Goed ik laat je de troost tot na de dood, Martin.

    Like

Reacties zijn gesloten.