MIJN CONJUNCTIES

hölderlin.jpg
De jonge Hölderlin.

Principieel voor mijn teksten is de afwezigheid van een vooropgezet plan, wat ik graag tegenover een beredeneerde, stelselmatige opbouw plaats. Toch laat ik nauwelijks ruimte voor stellingen uit het ongerijmde. Als dat toch eens gebeurde had ik waarschijnlijk net buikpijn of een andere kwaal. En als ik dan toch stellingen moet hanteren, berijm ik ze liever. Soms verwijs ik wel eens naar iets als de analytische meetkunde; zoiets is er dan met de haren bijgesleurd; of nee, toch niet, ik doe het om er iets autobiografisch aan te geven. Zoniet zou je je kunnen gaan afvragen, waar gaat dit eigenlijk over?

Ik zie heel goed in dat ik een man van het ‘maar’ ben. Miljoenen keren heb ik dat woord al gebruikt: het is een miserabel mirakel, om even Henri Michaux zijn omschrijving van mescaline te hanteren. Een ellendig woord dat ik zo nodig heb. Waarom ben ik er zo van in de ban? In de vorige eeuw heb ik me gedurende jaren in het werk van Hölderlin verdiept, een meester van het ‘aber’. “Aber Freund! wir kommen zu spät. Zwar leben die Götter, / Aber über dem Haupt droben in anderer Welt.” Dat veelzeggend voegwoord heeft zich toen in mijn vocabulaire vastgehaakt en het is gebleven en ik wil dat het blijft. Zeer waarschijnlijk omdat de conjunctie in mijn dagelijks leven een belangrijke rol speelt, ook op filosofisch niveau

Auteur: Martin Pulaski

Dichter, schrijver, blogger, DJ, sensitivist. Stadsleven, literatuur, muziek, film, kunsten. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal Antwerpen 106.7 fm en streaming.

4 gedachten over “MIJN CONJUNCTIES”

  1. Zeer waarschijnlijk omdat de conjunctie in mijn dagelijks leven een belangrijke rol speelt, ook op filosofisch niveau
    Ach, Martin,
    de conjunctief. Niet alleen in de filosofie, maar hoe dikwijls in de liefde.
    Amo, amas, amat, amamus, amant …
    Waar is de tijd?
    Ooit was het een begrip in de politiek: ‘Ja, maar…’.
    De conjunctief. De vervoeging van twijfel en tederheid.
    Van verlangen ook …
    Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de wolken zo hoog?
    Dag Martin.

    Like

  2. “Of noem één ziel die het licht in augustus kan zien, haar glans in de spiegel aan de wand. Martin Pulaski, Nachtbruid …”
    En dan vraag je aan Monsieur Google naar een zekere Pulaski.
    En dan antwoordt hij met een intrigerende zin.
    En dan ga je op zoek en vindt veel Pulaski, maar niet die ene zin …

    Like

  3. Uvi, ik vond nu pas je “hoge noten van zondag in de bomen”. Waarvoor ik je hartelijk dank. Nu heb ik het droeve vermoeden dat ik mijn vrienden de voorbije maanden heb verwaarloosd.

    Like

Reacties zijn gesloten.