JE HUID IS MIJN HEROÏNE, JE BLOED MIJN WATER

Je huid is mijn heroïne, je bloed mijn water
Tot ik uit je armen losbreek, week als een welp.
Nee, geen sprake van: er is geen uitweg
Uit je ogenblik, me zien is me verlammen.
Je blik is een vorm van verfijnde anesthesie,
een grote ontsnapping staat alleen de tijd toe,
onafwendbare dief, voor wie iedereen huivert.

In jouw omgeving druppelen de dagen
in diepe kommen van wit porselein.

Ik zat naast je. Iedereen hield je borsten
in het oog. Alleen ik niet, ik was van jou.
Jij was de appel die ik at, en het brood
En je was de zachte, bloedrode wijn.
Er trad voorlopig geen ontwenning op.
Ik dacht aan je, aan wie je morgen
Zijn zou, zonder mij, en ik zonder jij.

In jouw omgeving druppelen de dagen
in diepe kommen van wit porselein.

Ik was gelukkig in je schaduw en treurde
En zag niets, hoorde niets, verbrijzelde
Elke seconde. We konden lachen als dwazen,
Niemand die zag wat ons zo bezielde:
Dat ik naast je zat in je zegewagen
Naar Amerika op weg, Alaska, het Zuiden.
Naar andere oorden, waar citroenen bloeien.

In jouw omgeving druppelen de dagen
in diepe kommen van wit porselein.

Degenen die ons toch even bekeken
Dachten vast: onmogelijke geliefden,
Heloïse en Abélard, Tristan en Isolde,
Bonnie en Clyde. Wij echter wisten beter.
Geen pijl kon ons treffen, of toch wel:
Die van amor, met zijn zoet en droef gif.
Amors pijl, met zijn zoet en droef gif.

In jouw omgeving vang ik de dagen op
in diepe kommen van wit porselein.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

7 gedachten over “JE HUID IS MIJN HEROÏNE, JE BLOED MIJN WATER”

  1. Dank je, Pelgrimpje. Het is waar dat deze verzen trillen. Er moet ook iets van het gebons van mijn hart in te horen zijn, om het met een cliché te zeggen (maar ik meen het wel).

    Like

  2. Dank je Ella Louise. Ja, als Johnny & June, North to Alaska. Als ‘ja’ en ‘ja’. Als een schittering om twee uur ’s middags op een vervelende zondag.

    Like

  3. Uvi, je commentaar verheugt me zeer. En ik weet dat je het nog meent ook. En wat je zegt is zo juist: het is een tweede leven.

    Like

Reacties zijn gesloten.