APFELBÄUME

 Voor Gerhard Richter.

Ik wandelde naar negentienzeventachtig
Voorzichtig als naar een kwetsbaar jaar
Doorzichtig en zelf onmachtig in de Republiek.
Wat te doen, Lenin, wat te beginnen?
Mystiek, revolutie, ongedwongen elkaar beminnen?
Maar daar zag ik je appelbomen, twee, drie
En de appelbomen van mijn kinderjaren, duizend
En meer en muziek die bij appelbomen hoort.
Ik zag je weg slingeren naar een kleinere boom
Die er niet echt bijhoort, maar toch, de kleuren.
Ik kon je verf ruiken, al was er geen verf
Al was er niets en niemendal: er waren geen jaren.
Wie maakt het wat uit wat in die tijd gebeurde.
Iedereen en alles was zo goed als dood
Van onbekende bommen of zat in kelders
Te blowen, te drinken, te dansen op Clint Eastwood
& General Saint. Zat te vergeten hoe het was op 2 juni
En al die andere dagen dat we opstandig waren
En alles zouden veranderen. Er was niets in dat jaar.
Er viel niets te verwachten. De mensen sliepen onbehaaglijk.
Maar dan je bomen, je eeuwenoud landschap.
Hoe de wereld bestaan en verstaan moest.
Een horizon van kleuren en vriendschap.
Een horizon van verbeelding en appels, appels
Die in mijn mond vielen en me verzoenden met de dagen.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

2 gedachten over “APFELBÄUME”

  1. ben hier in maanden niet meer geweest, vraag me niet waarom, ik zou het niet weten. Wel dit: je schrijft minder en almaar beter. Richter heeft bij mij ook iets gekregen nadat ik een overzichttentoonstelling van hem was gaan zien in Keulen. Groot schilder, gewoon.

    Like

Reacties zijn gesloten.