IN EEN KOUDE STAD

Consuela zocht je in de koude stad
Waar de sporen.
Langsheen een fontein, bevroren, sneeuw nog wit.
Sneeuw nog wit.
Sommes des Bruxellois, zei ze.
Je bent vriendelijk of je bent niet.
Een glimlach berokkent geen schade.
Een glimp van je blonde lokken.
De rode rok pas later.
Maar geen schade je blik, verwonderd, verward.
Alsof de dagen nog komen moesten.
En voorbij al waren.
De winter, lente, herfst.
De dagen toen wij elkaar nog konden kussen.
De dagen van wat dood zijn en dramatisch gedoe.
De dagen van ziekte en valse gezondheid.
Genotloos.
In de winter begon het feest.
Je had je truien aangetrokken
Want buiten was het Noordpool.
Moest je niet tot aan de evenaar?

Een warme vrouw kun je toch niet koud maken?
Een warme vrouw kun je smaken.
Een verloren gegroeide oester.
(Oester als een woord dat veiligheid betekent.
Koppelen oesters, zijn zij tevreden in mijn mond
Als ik ze savoureer?)
Met het langer worden van de dagen
Groeit de verwarring van liefde.
Zekerheid als een precisiebom is er nooit geweest.
Zekerheid is een misdrijf.
Je zegt niet tegen je geliefde: je bent een beest.
Je bent van goud, zeg je.
Ik wil de hele nacht met je dansen.
Ik wil de hele nacht met je dansen als de zon.
Als de zon opkomt.
En dan, waar is de nacht gebleven.
Consuela, waar is de nacht, de dag
De sterren. Vergaten we niet veel woorden
En zitten

Auteur: Martin Pulaski

Dichter, schrijver, blogger, DJ, sensitivist. Stadsleven, literatuur, muziek, film, kunsten. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal Antwerpen 106.7 fm en streaming.

Eén gedachte over “IN EEN KOUDE STAD”

  1. Jawel Martin, maar eens vullen onze zielen die gaten met onze tranen…de sporen die wij nalaten (de wonden in onze ziel) worden door onze ziel bewaard om dan weer (ten gepaste tijde) terug gegeven te worden, geheeld te worden door onze tranen, daarom benoemen we deze wereld ook als “een tranendal”. Love you man, je hebt het en je kan het..By the way… een depressie is een ultieme poging van onze ziel om onze ware gedaante bloot te leggen door het afbreken van ons ego (ons denkend” ik” dat ons onderscheidt van onze medemensen). Melancholie troef!… Martin ik herken het…Love you man!

    Like

Reacties zijn gesloten.

Devriese

Stukjes van nu en columns van vroeger

ViLT

ViLT : Elke Dag Verse Lyriek

hotfox63

IN MEMORY EVERYTHING SEEMS TO HAPPEN TO MUSIC -Tennessee Williams

Marjon werkt.

Pijn en poëzie op de werkvloer.

Pierewit

Verschijnt nu en dan weer niet.

reddend zwemmen

weblog van rob van essen

KOTSEN OP WOENSDAG

ALLE ANDERE DAGEN BEN IK BEST OKÉ

Aanlegplaats

thuishaven voor blogs vol literair talent

Johan De Crom

Politieke meningen, prozaïsche strelingen

ME

Ik vertel je wat ik zie & ik zie wat ik je vertel

(Botho) Straussian

composition/Neue Musik, noise, techno, field recording

Dichtertje

EEN MANIER VAN KIJKEN...

Boekenwulf

Lezen, een open deur naar een betoverde wereld - François Mauriac

HOOCHIEKOOCHIE

kroniek van een kamertjeszondaar

deintro.wordpress.com/

Uw introductie in muziek

bijgekleurd

een wereld in zwart en wit is ook maar grijs

%d bloggers liken dit: