HET LEVEN WAS VURRUKKULLUK

Voor Vivian Smekens

Zij waren gelukkig, zagen de Westerse hemel
En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.
En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.
Hij hield van hynmen en van de ‘Hums’
van the Lovin Spoonful.

Zo zong zij, de mooiste, die zo kon dansen
Dat je margrieten en asters vergat,
Enkele hymnen en ‘Rain Of the Roof’
En kuste hem uiteindelijk op de mond.
Het maakt hem niet bang.
Het was alsof hij een vogel was, even.
Of verse melk die overkookte.
En er waren overal kleine vogels, vogeltjes.
Ze kuste hem, en hij kon alleen nog maar lispelen
Als Thomas Rapp
Alsof hij al enigszins beroemd was.
Een droom van een groupie.
Appels aten zij toen en dronken jasmijnthee.

Uit Amsterdam als vlinders kwamen de vrienden
Geschenken brengen voor hun komende zoon.
Metaforen over de dood hadden ze nog niet bedacht.
Zelfs niet over het leven.
Zij vielen samen met hun verrukkulluk* leven
En gingen zo bijna naakt naar het voedingssalon
Waar ze Congolese koffie dronken
Waarna ze neukten als negers,
Wat toen nog niet was verboden.
Zij haatten de hele Nederlandse literatuur

Maar discussieerden over de waarde van Gerard Reve
En Harry Mulisch en werden geil van Remco Camperts
Kleine woorden en verhalen. Jan Wolkers
Had hen geleerd wat Turks Fruit was.
Maar minder bedroefd lagen zij in bed
Met Henry Miller en streelden elkaars penis, clitoris
Tot de zon hun lichamen bleekblauw kleurde.
Zij waren gelukkig, zagen de Westerse hemel

En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.
En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.

*zei Panda.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.