JE BENT HEM OP HET SPOOR GEWEEST

 

Je bent hem op het spoor geweest:
Vreemde tekens in verzadigd zand
Zijn oude vleugels het feesten moe.
In zijn kleuren liep hij voor je uit

Aan de rand van de Atlantico:
Geen vlucht meer, het fluiten vergeten.
In liefde en vrijheid ontgoocheld

Zoekt hij naar de kalmte van zijn kooi.
Naar uitdoven snakt zijn restverlangen.
Nee. Je weet het. Je wist zijn sporen uit,

Spuwt ze weg, vertrappelt ze.
Zijn laatste levenstekens weiger je.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

4 gedachten over “JE BENT HEM OP HET SPOOR GEWEEST”

  1. Evy, het spijt me, maar ik begrijp je vraag niet. Wie zou ik moeten aangeraakt hebben? Bedoel je dat ik de dichter/verteller zou moeten aanraken?
    Bovendien denk ik niet dat iets verandert in wat hierboven staat: het is gewoon zo.

    Like

  2. het gaat over de ‘je’ en de ‘hij’ in het gedicht.
    maar het antwoord op de vraag was ‘neen’.
    dat was en is zo duidelijk hier, vond ik.

    Like

Reacties zijn gesloten.