GEDICHT OM VOOR TE LEZEN OP EEN KOUDE WINTERAVOND

Je weet niet hoe moe je wel bent.
Hoe zoet je aderen stromen naar de dood.
Je bent al gauw een cijfer, ternauwernood
Geef je je calvarie nog even helemaal bloot.
Een idioot die raaskalt denkt dat hij alles weet.
Hoe zijn veters te knopen, het modieuze van zijn haarsnit,
Jackson Browne’s allerbeste plaat.
Zelfs de vorm van de letters op zijn grafsteen
Heeft hij uit het niets ontworpen.
Als je sterft, sterf je alleen.

Goud is in je hoofd, en gouden kransen, tulpen
Wegen niet zo bijzonder zwaar
Door engelen gedragen, hun vagina’s week
Van het verdriet om je vertrek.
Je bent geen onnozelaar, je bent niet gek.
Er is geen tijd voor parels, schelpen, muizenissen.
Moeder en vader lagen in een kerk.

Elk jaar leest de priester nog voor hen zijn missen.
Niet dat ik hem vervloek maar ik wil zelf beslissen
Hoe ik in de grond ga en wie aan mijn graf
Te huilen, te gillen staan zal. Of stil en laf.
Ik studeerde voor filmregisseur, voor dictator.
Mijn sterven zal mijn meesterwerk zijn.
Enige beelden en weinig dialoog,
Zoals het hoort bij gebrek aan heilige woorden.
En dan zeg je als je weer wakker wordt:

Ik ben de dader. Deze wereld van schoonheid.
Uit alle poriën muziek, verzoening, genade.
Is het geen wonder, is het geen vreselijk wonder?

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

2 gedachten over “GEDICHT OM VOOR TE LEZEN OP EEN KOUDE WINTERAVOND”

  1. Manu, ik zal zien wat ik kan doen. Bedankt dat je mij vraagt, in ieder geval. Maar ik ben nog moe van het schrijven van het gedicht hierboven.

    Like

Reacties zijn gesloten.