NA LAMBCHOP DE VAL

Ik ben uitgeput en ik weet niet van wat. Zondagavond was ik in de AB en zag er Lambchop, met Kurt Wagner, een van de meest originele, soulvolle gitaristen en zangers van deze tijd. Graag had ik een verslag geschreven van het mooie concert, maar de inhoud van de eerste zin weerhield me ervan. En ook het volgende. Gisteren, toen ik van de psychiater kwam – een maandelijks uurtje therapie – struikelde ik en viel op het trottoir, recht voor de bouwwerf van metrostation West. Gelukkig had ik mijn handen niet in mijn zakken en waren mijn reflexen goed. Ik viel maar bezeerde me nauwelijks: mijn handen braken de val. Alleen wat schrammetjes en een wat geschaafde rechterknie. Rondom mij terugwijkende stedelingen. Reken er maar niet op dat je weer recht wordt geholpen. Vreemd is dat ik met dezelfde jeans aan nog een keer viel, een jaar of drie geleden – ja, sommige van mijn jeans gaan lang mee – op de Antwerpse Meir. Toen schaafde ik mijn linkerknie en bloedden mijn handen. Ik heb vandaag alvast een andere broek aangetrokken.

Als ik wel iets had geschreven over het concert van Lambchop zou het evenwel zeker niet beter, juister of interessanter geweest zijn dan het verslag van Mister Shake. Bovendien heeft hij erg mooie foto’s van Lambchop gemaakt.

Auteur: Martin Pulaski

Dichter, schrijver, blogger, DJ, sensitivist. Stadsleven, literatuur, muziek, film, kunsten. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal Antwerpen 106.7 fm en streaming.

7 gedachten over “NA LAMBCHOP DE VAL”

  1. Geen twijfel mogelijk: het is bijna november. Mensen zoals wij die daar gevoelig aan zijn, belanden weer stilaan in een winterdepressie. Vorige week was ik trouwens ook bij mijn psychiater en hij zei me dat het geen zonde was me nu in deze tijd van het jaar lusteloos te voelen. Het werkte haast bemoedigend. Ik viel nadien gelukkig niet. Kon haast niet, want de auto met mijn chauffeur (mijn madam) stond voor de deur geparkeerd. De schrik om te vallen, beroertes te krijgen, in mekaar te zakken, hyperventilatie, paniekaanval, aangereden te worden, en wat weet ik nog allemaal niet op straat zit er bij mij dan ook dik ingebakken. In een drukke stad als Halle (waar mijn psychiater zijn praktijk heeft) durf ik zeker de straat niet meer op.

    Die broek moet je eerder positief bekijken Martin: met een andere broek had je misschien ernstige breuken opgelopen. Ik bewaar de wandelbroek van mijn ongeval ook als een religieus relikwie, en ik draag ze soms nog als ik hier eens richting Bosberg trek. Die broek draagt nog altijd de sporen van mijn val, want die broek brak m’n val: dankzij de stevige naden van de zijzakken bleef ik enkele meters boven de Semois; enkele meters boven De Dood, aan een tak hangen. Mijn schoonmoeder heeft dat opengereten stuk dicht genaaid, want ik wilde die broek niet wegdoen. Ik zal ze altijd bewaren.

    Je vakantie volgende week, ver weg van de Belgische herfst, zal je ongetwijfeld veel deugd doen, Martin. Sla ginder voldoende energie op om hier nadien de winter goed door te komen. Voor mij wordt het ook weer een kwestie van deze herfst en winter te overleven.

    Roen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Zo had ik mijn broek nog niet bekeken, als iets magisch, een talisman. Bedankt voor de goede raad en de vriendelijke woorden, Roen.
    Ik denk dat dat struikelen en vallen met het gebruik van anti-depressiva verband houdt. En als ik van bij de psychiater kom ben ik met mijn kop niet in de realiteit, dat ook. (In Antwerpen was het iets anders).

    In Marokko ben ik een keer bijna gevallen. Een Marokkaanse man die het had gezien heeft me toen de wijze raad gegeven nooit met je handen in je zakken te lopen. Soms vergeet ik het, of heb ik koude handen. Maar dat ik gisteren niet zwaarder ten val ben gekomen heeft wellicht met de raad van een mij volstrekt onbekende man uit Essaouira te maken.

    Ja, november – terwijl de dagen in oktober zo mooi kunnen zijn.

    Like

  3. Het spijt me echt te horen van die val en de lusteloosheid die erop volgde. Mogelijke medicatie: A fine piece of lambchop or maybe one more cup of coffee ‘fore the gravel road… and ‘Get Happy!’ (by Costello)?
    (Btw: Thx voor de verwijzing – too much honour)

    Like

  4. Je hebt toen toevallig toch niet gelogeerd in de Riad Gyvo ( in de Medina, bij de stadspoort, uitgebaat door twee belgen) ?

    De Belgische herfst is dit jaar toch prachtig? Zon en al die kleuren, het heeft iets Breugheliaans…Fleet Foxiaans…

    Like

  5. Je hebt toen toevallig toch niet gelogeerd in de Riad Gyvo ( in de Medina, bij de stadspoort, uitgebaat door twee belgen) ?

    De Belgische herfst is dit jaar toch prachtig? Zon en al die kleuren, het heeft iets Breugheliaans…Fleet Foxiaans…

    Like

  6. Shake, ik drink op dit ogenblik een kop koffie, maar Elvis Costello heb ik hier niet bij de hand, helaas. Ja, Get Happy!!!!! zou me nu wel wat soelaas kunnen bieden denk ik, maar gelukkig hebben we ook die mooie oktoberzon.

    Inderdaad, Mie, de herfst is dit jaar bijzonder mooi – in de stad merk je dat vooral aan het licht, al de andere verschijnselen gaan een beetje aan ons voorbij. (De virussen daarentegen verspreiden zich hier veel sneller.)

    In Essaouira logeerden we altijd (vier of vijf keer) in Villa Maroc, een prachtig hotel, met allemaal verschillende kamers; de eigenares was een Française, meen ik mij te herinneren. De naam Riad Gyvo zegt me niets. Is het een nieuw hotel? Ik heb wel een oude vriend die op zo’n vijf kilometer van Essaouira een hotel uitbaat.

    Like

  7. mee, dus. Als americofiel draag jij uiteraard een djinsbroek. Die zat er aldus voor iets tussen. Met vallen en opstaan, luidt het gezegde. Nadat jij bent gevallen en opgestaan, zonder de hulp van een omstaander, zou het gezegde weleens heel anders kunnen luiden: met vallen, opstaan en weer doorgaan.

    Like

Reacties zijn gesloten.

Devriese

Stukjes van nu en columns van vroeger

ViLT

ViLT : Elke Dag Verse Lyriek

hotfox63

IN MEMORY EVERYTHING SEEMS TO HAPPEN TO MUSIC -Tennessee Williams

Marjon werkt.

Pijn en poëzie op de werkvloer.

Pierewit

Verschijnt nu en dan weer niet.

reddend zwemmen

weblog van rob van essen

KOTSEN OP WOENSDAG

ALLE ANDERE DAGEN BEN IK BEST OKÉ

Aanlegplaats

thuishaven voor blogs vol literair talent

Johan De Crom

Politieke meningen, prozaïsche strelingen

ME

Ik vertel je wat ik zie & ik zie wat ik je vertel

(Botho) Straussian

composition/Neue Musik, noise, techno, field recording

Dichtertje

EEN MANIER VAN KIJKEN...

Boekenwulf

Lezen, een open deur naar een betoverde wereld - François Mauriac

HOOCHIEKOOCHIE

kroniek van een kamertjeszondaar

deintro.wordpress.com/

Uw introductie in muziek

bijgekleurd

een wereld in zwart en wit is ook maar grijs

%d bloggers liken dit: