MARKIESGEBOUW

“Un arbre pour moi ça sera toujours ‘een boom’”.
Jacques Brel.

Vier verdiepingen.
Iemand uit een ander tijdperk begroet je in de lift.
Hoe oud ben jij nu eigenlijk?
Zo herkent hij je: je wordt ouder jongen.
Voor hij uitstapt klopt hij op je buikje.
In een lift in het centrum van de stad.
Op een steenworp van het Centraal Station.
Een Limburgs accent na al die jaren nog.
Zie je: het is allemaal zo erg niet.
Iedereen is alleen en allen krijgen een buikje.
Als je maar lang genoeg leeft.
En bier drinkt met mosselen en garnalen.
Iedereen woont in een vergeten straat.
Schimmel op de muren.
Een lekkend dak.
Iedereen ligt iedere nacht wakker
En vervoegt werkwoorden, telt op.
Het is genoteerd, mijnheer Bourgeois.
Overal schilderijen (licht uit het Noorden).
Begroet leugens en verwen ze.
Om ze vroeg in de morgen te kunnen verwerpen.
Verwen ook de levensgenieter.
Om hem het leven zuur te maken met het leven.
Zoals het leven is.
En dan daalt de lift tot zij muziek wordt.
En de muziek ben jij, je voetstappen, je hart.
Jij die me van de verdoemenis redt.
Jij die me van verbrokkeling redt.
Uit de lift, uit de hal, zie je de meisjes.
Bloemen in bloei, zei de ene.
Bloemen des verderfs, de andere.
Sha la la la la, zingt de gekwetste.
Dit gebeurt in tweeduizend acht.
Zingt om niets te voelen van de nacht.
Om niets te voelen.
Sta op!
Ga eens eten met een vriend!
Drink met een vriendin een koffie, een martini dry.
De Bruges à Gand.
Zie dat het goed is op straat.
Omhels het sociaal contact.
Vergeet het gevaar, de stedelijke legendes.
Sta op!
Nu de zon je heeft gezien en jij de kleuren.
Sta op markies en droog haar tranen.

 

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

14 gedachten over “MARKIESGEBOUW”

  1. …tussen liefde en leegte?
    Welke lift en mogen het meer verdiepingen zijn? En mag men de leugen een stamp geven?
    De koffie… die intrigeert me.

    Like

  2. Op dit late uur kom ik je vertellen dat het me een troost is dat er nog altijd mannen zijn die de tranen van vrouwen willen drogen. En dit bedoel ik niet sarcastisch! Gaat dit gedicht over jouw ontwaken uit je depressie?

    Like

  3. In dit lied (ik noem ‘het’ nu even zo) zijn er maar vier verdiepingen en de begane grond. Maar elders kunnen er veel meer of minder verdiepingen zijn. Niet in dit lied.
    Dat je de leugen een stamp geeft, Sodade, bravo!
    Maar er zijn veel leugens en er is geen waarheid. Wat je natuurlijk weet.

    Martine, ik denk het wel dat er mannen zijn die vrouwen willen troosten. Maar in dit geval is het een gebouw dat tranen droogt. Ja er gebeuren vreemde dingen in een tekst.

    Ik weet niet waar dit gedicht over gaat. Is het een gedicht? Ik heb het geschreven toen in de andere kamer een documentaire over Jacques Brel opstond (er zat niemand in die andere kamer). Een half uur ervoor of zo had ik naar de laatste elpee van Lambchop geluisterd, daar komt dat Sha la la la la vandaan. Dat is prachtig, maar je moet het horen. Zelf kan ik het niet zingen.
    De aanleiding van het ‘gedicht’ is een bijzonder korte (enkele seconden) ontmoeting in een lift. Het gebaar van een mens. Ongetwijfeld heeft dat met overgevoeligheid te maken, en zo ontrechtstreeks misschien met depressie, maar niet met ontwaken. Het schrijven van teksten als deze zou wel eens een goede zaak kunnen zijn om mezelf opnieuw te maken. Voor de rest gaat het om combineren, het toeval, het objectieve toeval. Zoals die koffie waar Sodade door geïntrigeerd is: dat is een fonkelende wens in mijn droge mond, als ik thuis kom van het werk.
    Nieuw is het allemaal niet: er komen veel van mijn thema’s in terug. Dat is dan de talige continuïteit, het onvermijdelijke?

    Like

  4. Een documentaire over Jacques Brel en jij blijft in een andere kamer zitten? Dat zou ik niet kunnen. Al heb ik hem tien keer gezien, het blijft fascinerend om le grand Jacques een tekst te zien brengen.

    Like

  5. “Gardez-vous de comprendre.” zei Lacan.

    (Een hele toelichting Martin, maar … enfin, zoals dus in het citaat staat)

    Like

  6. Gij zijt goed zot, gij. Goed op straat? -ele heb je vergeten, Goedele is er genoeg op straat. Ik zie Goedele in de mini-jurken, ik zie Goedele in de blik van de jongen op de halsuitsnijding van de juffrouw aan de kassa van de supermarkt, ik zie Goedele in mijn Calvin Klein, ik zie Goedele op mijn tafel maar die staat niet buiten, wel binnen.

    Sorry. Ik moet afsluiten. Ik moet m’n dagelijkse stukje fruit verorberen, gebaart m’n lief. Tot nog eens.

    Met vriendelijke sproeten,
    GDB

    Like

  7. Je verhaal is meer dan boeiend geschreven.
    En troost is meer dan belangrijk zowel getroost worden als zelf iemand troosten…

    Zoals je leest zoek ik nog een beetje mijn weg op je blog;)

    Like

  8. Sodade, die toelichting was er niet om iets begrijpelijk(er) te maken. Het is al begrijpelijk. Het was eerder een toelichting bij de methode die ik soms gebruik, en een associatie bij jouw koffie.

    Peerke, ik kan die intensiteit van Jacques Brel maar korte tijd verdragen. Ik heb ongeveer drie kwartier gekeken, en toen moest ik deze tekst schrijven, ik kon niet anders. Ik kon wel nog alles horen. En ik heb de documentaire bovendien opgenomen.

    Geert, het is goed dat jij zoveel Goedeles ziet, op straat en op tafel en waar nog allemaal…

    Inge, ik vind dat je mooi leest. Want die troost is er altijd, ofwel als vraag, ofwel als geschenk.

    Like

  9. Me gusta hacer un comentario.
    Nu weet ik waarom de Kloof der Angsten breder is geworden, je hebt er in geniezd , dat was dus dawn ,and out was buiten op het teras in de luchthaven van La Palma. Knappe foto’s!!

    Like

  10. de uitspraak bevestigt.
    Een toelichting? Ik zat met veel dingen in mijn hoofd, toen ik die reactie schreef.
    Zelfs de koffie heeft voor mij andere connotaties.
    Maar toch bedankt voor de toelichting bij je methode.
    Ik moet wat minder reageren. Denk ik.
    Soms.

    Like

Reacties zijn gesloten.