EEN BLEKE ZOMER IN BERLIJN

DSC_0520

 

De zomer nog niet begonnen of hij hoort
Die zelfgenoegzame zanger al met zijn lied
Dat hij meezong in negentienzevenzestig
Als hij nabij de rivier wandelde, droomde –
Een laat-romanticus op zoek naar een kus.

Maar veel later de zomer opgezocht in gidsen
Waarin gevlogen, gevaren, per trein gereisd
Via tunnels en vulkanische resten.
Via boeken, zinnen, woorden, histories.
In de hoofdstad wordt weer geleefd als vroeger,

Perfecte verbindingen van A naar B
En lekker eten en drinken onder het maanlicht
Bij een Italiaan in de Auguststrasse.
Oude kunst gerestaureerd dwarrelt je voor de ogen

En boeken op de markt, van Fontane verzameld,
En de goede Herman Hesse in kleine letters.
Voor de verzamelaar insignes, verwijzingen.
Ook zegt de gids waar de wolf woonde

En waar hij onderdook. Daar stond zijn bunker.
Daar werd zijn gebeente gevonden,
Van zijn Eva, zijn getrouwen, hun kinderen.
Alles brutaal verzameld in een verhaal

Over een totaalkamp, al nagenoeg een mythe.
Het vuurwerk gedoofd, het brandhout op,
Het probleem van de doden niet uitgewist.
Hun namen in bomen, in gele en blauwe stenen.
Op het Museumeiland ga je voorbij aan

Babylons rivieren, hun blanke maagden –
Maar herinner je! de psalm die pop werd
voor mensen die elkaar zoeken gingen
met dolken, met poppers en pamfletten.
Je keert terug naar Anselm Kiefers Duitsland,

Zijn vocabulaire, zijn boeken, zijn sterren
En sperma. – Onverzadigd uit de jaren tachtig gekomen
Met Dada!, en Neu! En Kraftwerk! en Bauhaus!
Ga je op zoek in Berlijn naar wat vrome leugens.
Of hoe wil je de woorden noemen

Die je kinderen vertellen wat Anselm vertelt?
Hoe kun je zeggen wat waar is voor jou
En wat waar is voor de wereld?
Als je jezelf alleen maar omver ziet vallen.
Telkens weer omver ziet vallen.

 

Foto: Martin Pulaski, Anselm Kiefer in Hamburger Bahnhof

 

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

7 gedachten over “EEN BLEKE ZOMER IN BERLIJN”

  1. naar het einde toe zoniet op het einde van deze, wat jij noemt, tekst (een gedicht is het haast) valt het zodanig (omver in dit geval) dat ik er van uit de lucht val en onwel word uit hoogtevrees.
    Bauhauss, vooruit. Wanneer jij dan? Martin?

    Like

  2. Nee, hoor, ik noem dit een gedicht, ook al is het nogal prozaïsch. Ik heb zo van die dagen. Lang heb ik er ook niet aan gesleuteld. Het ontstond in een korte trance-herinnering.

    Bedankt voor je commentaar.

    Like

  3. Ik had de bevrijdende, wereld-openende, verzoenende rol van de kunstenaar meer in de verf kunnen zetten. Het verhevene of sublieme van Kiefer en Hölderlin ‘gebruiken’. Maar ik heb het bij een gecomprimeerd reisverslag gehouden. Met enkele existentiële vraagtekens en een verwijzing naar mijn in-de-wereld-zijn.

    Het liedje waar naar verwezen wordt in het begin is overigens ‘Summer’s Almost Gone’ van the Doors. Dat hoorde ik bijzonder graag toen ik ongeveer zeventien was. Het is zo melancholisch…

    Zo.

    Like

Reacties zijn gesloten.