DE SEHNSUCHT VAN HERBERT PFOSTL

 

Wankelend maar zelfverzekerd
In een van die kleine kano’s van je ziel
Oker en grijs bewaard in terpentijn
Raak je me in mijn zijn met je sehnsucht.

Je aarde waar snelle tijd niet gedijt
Heb je gemaakt van wat je kunt voelen
En zien. De pony’s van de dood
Roepen kristallen levens op en morsen troost.

Je wereld is een offerblok, een scheepskist
Waarin je alles bewaren kan wat je nodig hebt
Voor de eindeloze reis
Over de zeven zeeën van de tijd.

Alles past in wat je maakt,
Ook de wet van soldaat en schizofreen
En weinig is verschrikkelijk,
Veel aan mij en jou inschikkelijk

Alsof we beiden kronen dragen:
Ik die gretig naar je kijk,
Je blinde pony’s, je graven van papier,
En jij die je laat zien, je sehnsucht.

 

 

Enige uitleg bij dit gedicht lijkt me nodig. Deze woorden schreef ik als commentaar bij werk van Herbert Pfostl, werk dat ik nog maar enkele dagen ken, maar dat me zeer diep heeft geraakt. Hij maakt een wereld die ik zelf grotendeels heb opgegeven, zij het dat hij als ik slaap toch weer tevoorschijn komt. Herbert Pfostl gaat heel ver terug in de tijd, en brengt die naar hier, als een mythische taal, als mythische beelden. Behouden is niet altijd verkeerd. Zijn beelden zijn nodig voor een gefundeerde toekomst.

Ik maakte gisteren een ruwe Engelse vertaling van mijn gedicht. Herbert antwoordde met deze mooie woorden:

“dear martin – the poem is very beautiful.
thank you.

we are like sinking ships sending signals.
and the sinking and the signals are what is beautiful and important – not the ship.”

Je kunt Herbert Pfostls werk hier en hier lezen en bekijken. Ik hoop dat mijn woorden geen afbreuk doen aan het unieke van zijn wereld.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.