DE LATE HYMNEN

De late hymnen spoelen niet aan op een verlaten strand
Na een elektronische Apocalyps. Na een doodgewone schipbreuk evenmin.
Als je alleen op een strand staat onder het maanlicht
Snelt geen atoomduikboot of enige ander vaartuig op je toe
Om je broze huid, je leergierige ogen te redden.
De late hymnen? Niets van dat gedoe raakt koude kleren.

Liever verkleumt men in Alaska als ultieme avonturier
Dan het woord ‘Zeit’, het woord ‘Aber’, te lezen
En nog minder om er een berg bij te bedenken en een tweede berg.
De berg, namelijk van het denken, en die van de mythologie.
Thelonious zwijgt, geen spoor van God vandaag.

En morgen, morgen misschien? Morgen nog minder sporen.
Beter nog sta je voor het voetlicht en zing je een schunnig lied
Dan zo de lege stilte te gedogen en nooit een woord in te schakelen
Om de afwezige terecht te wijzen. Want sprak hij niet over zijn terugkeer
In die tijd toen de mensen hun hoofden in hun handen hielden

En het water zoet uit de oceanen het land in stroomde vol donkere
En lichte vissen en de schepen met vlaggen waren versierd
Alsof zij de boodschap van iets hogers verkondigden en niet alleen maar
Dat er vandaag verse vis was en misschien ook wel een vissersvrouw
Of twee en enkele bedgeheimen om op voort te bouwen?

 

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

3 gedachten over “DE LATE HYMNEN”

  1. van een gedicht is dit. ik zal de link doorsturen naar Amsterdam (www.pomgedichten.nl) van mijn vriend pom wolff. via uitlijnen kan je dan ….

    Like

Reacties zijn gesloten.