O KAPITEIN

Hoe minder woorden hoe beter, soms.
Hoe naakter de taal hoe kaler de haat,
Uitgekleed als een bruid op een avond.
Er was eens, zei hij, er was eens…

Ja, er was ja, zei hij, en toen kwam jij
Waarna het aanmonsteren begon.
Want er was eens een schip, zei hij nog,
Een schip met veel zeilen, wit tegen wit,

En op dat schip was een arend,
Een arend van een kapitein, zijn ogen,
Er waren zijn ogen, maar ook zijn mond
In de zon hun glinstering, hun stilte.

De benen stevig op het dek geplant
Waren er, en tevens zag hij de monsters
Als het donker werd ’s nachts in de mast.
Of waren het apen, dat wist hij niet meer.

Want hij lag daar te zoeken naar woorden
En zonder gedachten, zonder verweer.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

7 gedachten over “O KAPITEIN”

  1. De beelden spreken voor zich, of toch niet?
    Ik heb dit gedicht nu al een paar maal gelezen en het blijft me fascineren, het trekt mij aan en laat me wat verbluft achter, zonder verweer.

    Like

  2. Waar is die naar toe? Ingeruild voor wat contanten bij de plaatselijke tweedehandszaak? Ik hoop het niet.
    Ik hoop op een spoedige terugkeer.

    Like

  3. Bedankt voor de reacties op mijn gedichten. Ja, de beelden spreken voor zich, denk ik. En die papegaai, vermoed ik, komt uit een boek van William Burroughs (of het kan ook die van Flaubert zijn).

    Peerke, ik doe nooit iets van de hand, of het moet rotzooi zijn. Nee, die collage was te zwaar. Ik was bang dat het vreselijk lang zou duren om mijn blog te openen. Je kunt de collectie bekijken op MySpace: http://www.myspace.com/pulaskiville

    Like

  4. Martin ik blijf jou blogje nog altijd even schitterend vinden, wat het bezoekeraantal ook mag zijn. Is het dan echt zo belangrijk om beroemd te zijn? Al krijgt jouw blog niet de erkenning die je zou verlangen, heeft het op zich al niet waarde genoeg? Als alleen die dingen waardevol zouden zijn, die bij een grote hoeveelheid mensen bijval zou kennen, zou onze kunst heel erg verschralen, niet? Dit gedicht doet mij om verschillende redenen denken aan de film “Dead poets’ society” ik weet niet meer van wie. Lieve groetjes,

    Like

  5. Dank je, Martine, je bedoelt zeer waarschijnlijk O Captain! My Captain, van Walt Whitman, een schitterend gedicht. De invloed zal onbewust geweest zijn. Mijn uitgangspunt was eigenlijk de overrompeling van het naamloze die een Alzheimer-patiënt overvalt.
    Het doet me plezier dat je door mijn gedicht aan die film terugdenkt. Ik vond hem ook heel mooi, zij het een klein beetje sentimenteel. Maar dat is niet erg.

    Like

Reacties zijn gesloten.