GEDICHT IN EEN DROOM

Ik zit met de handen in het (vettige) haar. Vorige nacht droomde ik een lang gedicht, een soort vervolg op ‘Het zwijgen van mijn vrienden’. In de droom was ik zeer tevreden over het gedicht, bovendien was het helemaal af. Bij het ontwaken nam ik niet de moeite om het te noteren. Als ik morgen helemaal wakker ben zal ik het mij nog herinneren, dacht ik. Maar dat was niet het geval. Ik herinnerde mij alleen nog een paar regels, en zelfs daarvan was ik niet zeker of het de gedroomde regels waren. Ik herinner me nog dat het gedicht geïnspireerd was door Sad Eyed Lady Of The Lowlands van Bob Dylan – en dat ik me op het einde realiseerde dat het gericht was aan een vriendin van vroeger, die al een hele tijd geleden overleden is, Renée S. heette ze, een vrouw die me zeer dierbaar was. Dit is alles wat van het gedicht overblijft:

Met haar ogen van zand van de evenaar en soms schaduw van gebladerte
Met haar stem van kermissen , keukenromans en weelderige tuinen
Met haar wierook van gewijde woorden en zeer kleine gebaren
Met haar zwart satijn en haar leer en het blonde on blonde van haar haren
Met haar lippen van Franse actrices in donkere films vol regen en hagel
Met haar borsten van zijdige huid, door mij nooit aangeraakt, zelfs niet haar tepels
Met haar liederen aan Venus, vurig als de zon in het Westen.

 

Mogelijk droom ik later wel eens een vervolg?

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

3 gedachten over “GEDICHT IN EEN DROOM”

Reacties zijn gesloten.