DE JAREN ZEVENTIG IN ANTWERPEN (VERKENNING)

1980agnescloseup1

Zaterdagavond zaten Agnes en ik aan tafel in een nostalgische bui te praten over lang vervlogen dagen. Vooral onze eerste jaren in Antwerpen van 1977 tot 1984 hebben een onvergetelijke indruk nagelaten. Het waren schitterende dagen, dagen van verandering, er hing revolutie in de lucht; veel nieuws en vrolijk stemmends ontstond spontaan voor onze ogen in kleine, nieuwe kunstgaleries en immense hangars zoals de Montevideo en wij werkten er soms aan mee, waren er deelgenoten van. We herinnerden ons weer die talloze uitbundige, weergaloze nachten in kroegen die nu niet langer donker of bruin meer waren maar wit, met onze vrienden Guillaume Bijl en Renée Strubbe, aan wie ik vaak terugdenk, omdat haar doodsprentje hier in mijn kamer staat, Ria Pacquée, Leo Steculorum, Flor, Jos Dorissen, over wie ik al vaak heb geschreven, Hilde V., Luc en zijn Hilde, Herman en Harry en vele anderen. En de diepe vriendschap met Rita en Jules die nog steeds voortduurt. Hoe we bijna zonder geld konden overleven en zelfs nog rockabilly-, blues- en punk-elpees en boeken konden kopen. De tijd van Elvis Costello, the Clash, the Ramones, Television en reggae.

Voor goedkope ‘hippe’ kleren gingen we naar het Berghmanshuis (als dat de juiste naam is) op het Sint-Jansplein, de Wolmolen in de Provinciestraat en Dao in een zijstraat van de Nationalestraat. In de winkel op het Sint-Jansplein – waar kleren uit faillissementen werden verkocht – vond je alles wat je nodig had om een avond uit te gaan. Wij waren echt wel voorlopers op dat gebied, als ik dat zo mag zeggen. Nu gaat iedereen naar de kringloopwinkels en combineert oude met nieuwe kleren. Toen was bijna niemand geïnteresseerd in ‘vintage’.
(Eigenlijk was ik vanaf 1965 ongeveer al bezig met me oude kleren toe te eigenen, vooral zijden sjaaltjes van mijn tante Georgette, zij had er tientallen, en juwelen, af en toe ook kledingstukken uit mijn moeders jonge jaren. Als ik dat toen allemaal aantrok leek ik op Brian Jones en was ik gelukkig.)

4-30-2013_010 (3)

Aan zo’n avondje uit in Antwerpen ging een heel ritueel vooraf, waarbij we twee à drie uur voor de spiegel allerlei combinaties probeerden. De ‘perfecte’ combinatie vinden, dat was het moeilijkste. Maar het gaf een eerlijk gevoel om dan later zo uitgedost in het Pannenhuis en Cinderella’s Ballroom binnen te stappen. Vaak ging ik naar Cinderella’s Ballroom in een wit pak, gekocht in Firenze, een zekere Alan Farbman uit New York, had dat daar voor mij betaald, en begaf me daar tussen in zwart leer gehulde punks op de dansvloer. We dansten vol overgave op de muziek van Maryse (ik hoop dat ik haar naam juist spel), de beste dj die ik ooit heb gehoord. Dansen op ‘Marquee Moon’ van Television, dat betekende extase (terwijl die pilletjes toen niet eens bestonden). In dezelfde Cinderella’s Ballroom leerde ik reggae appreciëren en er uren lang op dansen. Ik schoot zeer goed op met de punks, het waren stuk voor stuk vriendelijke jongens en meisjes. Ze namen geen aanstoot aan mijn wit pak. Integendeel: ze begrepen dat ik een individu wilde zijn en hadden daar duidelijk respect voor. Soms kwam ik echter ’s morgens thuis met bloedspatten op mijn pak. Een jongen had bijvoorbeeld al dansend op PiL (This Is Religion, of ‘Careering’) tot bloedens toe met zijn vuisten op de muren gebeukt. Dat hoorde erbij. Ik zal hier later meer over vertellen, als ik meer energie heb. Alleszins was de tweede helft van de jaren zeventig op zijn minst even boeiend als de zo bejubelde sixties.

tweedehands,popcultuur,kringloop,wit pak,zwart leer,nostalgie,pop,mini-tv,herinneringen,antwerpen,punk,cinderella s ballroom,pannenhuis,television,reggae,vintage,interieur,vrienden,wolmolen,dao,sint-jansplein,pil,tante georgette,kleren,juwelen,spiegel,narcisme,foto,martin pulaski,jos d,dansen,television,cinderella,firenze

Vaak denk ik eraan om weer in Antwerpen te gaan wonen, waar alles gebeurt. Maar heeft het zin? Jaag ik niet op een droom die al lang vervlogen is?

Foto’s: Martin Pulaski, 1980

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

107 gedachten over “DE JAREN ZEVENTIG IN ANTWERPEN (VERKENNING)”

  1. Prachtig om even terug in de tijd te gaan en wat een tijd…the time of my life…de tijd die me gevormd heeft tot wat ik nu ben….leuk om herinneringen op te halen en bekende namen de revue te zien passeren….

    Like

  2. Mijn generatie heeft alle muziekgenres meegemaakt , maar dat was nog eens een mooie tijd , de punk . Ik herinner mij in Antwerpen ; de Cinderella , de Clowns , de Gigolo , enz. … . Als we geld hadden gingen we naar Antwerpen , als we minder hadden , naar Leuven ; den Atelier , den Arno’s , enz. … . Als we nog minder hadden bleven we gewoon in Brussel . Wij kwamen van Brussel , daar was er alle dagen iets te doen . Ik herinner mij dat er in één van die drie in Antwerpen , geen vloer lag , en na wat biermorsen , je gewoon in de modder stond , ha ha . Het feesten ; dat duurde daar soms 2 à 3 dagen en de zondag middag kwamen we daar buiten en deed het daglicht zeer aan ons oogskes , hi hi .
    Ik hoor nog altijd graag punk , dat is gebleven , maar nu zijn we bijna gepensioneerd , bijna 59 jaar , waar is de tijd …

    Like

  3. Toevallig op deze blog terechtgekomen. Mooie blog. Brings back memories. De periode 77-82 heb ik niet meegemaakt, wegens te jong, maar wel eind Jaren 80 – begin Jaren 90. De Cinderella, daar heb ik ook niks dan goede herinneringen aan. Ik herinner me nog aan de overkant van de straat een club, de Surplus, waar ze acid jazz speelden. De Cinderella, dat was inderdaad steeds vanaf 3 of 4 uur s’nachts afzakken van de Vlaamse/Waalse kaai om daar dan nog de te blijven hangen tot de zon weer scheen. Ik herinner me ook nog politie-invallen, en ook de DJ, die dan wanneer de flikken het weer afbolden, achter hun rug Cop killer van Bodycount opzette. In de periode toen ik kwam was dat zo’n beetje de muziek daar : Bodycount, Rage against the Machine, Metallica, Butthole surfers, etc…… Ik herinner mij ook nog ne gast die daar altijd zat, de Peter Felix. Dat was toen in die periode zo’n beetje een locale beroemdheid in het alternatieve uitgaanscircuit. Geen idee wat er van die gast is geworden. Overigens zijn met veel van de mensen met wie ik toen uitging de contacten totaal verwaterd. Maar zoals deze blog ook al aangeeft, het was idd een fantastische tijd toen, in Antwerpen.

    Like

  4. I mis Antwerpen heel de tijd altijd en soms begin ik ervan te bleiten,de kant met al mijn cafees ,de mensen,vrienden,de kinderkoppekes op de Grote Markt,de feesten ,de geuren en kleuren,het Scheld ,de Post en en potje met Witloof en een Bolleke,frieten met mosselen,Het Zuid,de Vogelmarkt,karakollen,genieten ,Antwerpen inademen er zijn. Onder den toren geboren en een echte Sinjoor verloren in Noorwegen…..

    Like

Reacties zijn gesloten.