SALUUT

rosanna podesta robert aldrich sodom

Ik keer met een groot genoegen het voorbije jaar de rug toe. De laatste vier maanden wis ik vanavond uit mijn geheugen. De toekomst begroet ik, de nieuwe dagen van solidariteit en vrede. Ik begroet de komende vriendschappen en liefdes. De open ruimtes en witte bladzijden begroet ik. De onbekende woorden en het schuim van plezier op de lippen. De razernij tegenover onrecht begroet ik. Het heilige van stenen en vele andere kleine dingen. De duizenden kleuren van wol, katoen, fijne gewaden en kostuums. Op de werkers hef ik het glas, op de zieken en de zwakken en de verstotenen. Ik reikhals naar de nieuwe wijsjes, de ongeziene beelden.

Ik wens u allen alles wat u mij ook zou wensen. Ik wens u allen alles wat ik mezelf zou wensen.

VEERTIG ONTROERENDE WIJSJES

songs,top 40,wijsjes,muziek,pop,rock,liedjes,lijst,uitverkoren,ontroering,geheugenverlies,2007,einde,forever young
Marissa Nadler

Voor dit ellendige jaar zijn deuren sluit moet er nog een lijstje het daglicht zien. Dit is echt het allerlaatste, dat beloof ik. Ik zie immers nauwelijks nieuwe films, ik lees voornamelijk boeken uit andere tijden, en toneelstukken die ik gezien heb vergat ik meteen weer. Soms heb ik het gevoel dat ik in een parallelle wereld leef, waar de tijd en het geheugen niet bestaan. Maar liedjes blijven me bij, al vergeet ik veel meer dan vroeger titels en soms zelfs namen van bands, zangers of zangeressen. Mijn laatste lijstje van 2007 bevat de songs die mij het meest hebben ontroerd of die andere emoties in mij hebben losgeweekt. Je leest achtereenvolgens de naam van de uitvoerder(s), titel van het lied, titel van de cd.

i'm not there

Foto: Cate Blanchett in de film I’m Not There van Todd Haynes.

Sonic Youth – I’m Not There –  I’m Not There (Soundtrack)
Lavender Diamond – Garden Rose – Imagine Our Love
Ry Cooder – Three Chords and the Truth – My Name is Buddy
Patti Smith – Smells Like Teen Spirit – Twelve
Wilco – Impossible Germany – Sky Blue Sky
Bonnie ‘Prince’ Billy – The Way I Am – Ask Forgiveness
Jim James & Calexico – Goin’ To Acapulco – I’m Not There (Soundtrack)
Meg Baird – All I Ever Wanted – Dear Companion
Jesse Sykes & The Sweet Herafter – The Air Is Thin – Like, Love, Lust & the Open Halls Of the Soul
Marissa Nadler – Diamond Heart – Songs III: Bird On the Water
Bob Dylan – Most Likely You Go Your Way  (Mark Ronson Remix) – Dylan
Mavis Staples – Turn Me Around – We’ll Never Turn Back
Robert Plant & Allison Krauss – Throught the Morning, Through the Night – Raising Sand
Danny & Dusty – Warren Oates – Cast Iron Soul
Neil Young – Beautfiul Bluebird – Chrome Dreams II
Amy Winehouse – Love Is A Losing Game – Back To Black
Ryan Adams – Tears Of Gold – Easy Tiger
Great Lake Swimmers – There Is A Light – Ongiara
Beirut – Un Dernier Verre (Pour La Route) – The Flying Club Cup
Blanche – Child Of The Moon – Little Amber Bottles
Levon Helm – Feelin’ Good – Dirt Farmer
Emmylou Harris – Snowin’ On Raton – Songbird
Lucinda Williams – Learning How To Live – West
Iron and Wine – Wolves (Song of the Shepherd’s Dog)
Willy Mason – When the River Moves On – If the Ocean Gets Rough
Joe Henry – Civlians – Civilians
Feist – Brandy Alexander –The Reminder
Betty Lavette – I Still Want To Be Your Baby (Take Me Like I Am) – The Scene Of the Crime
Rilo Kiley – The Angels Hung Around – Under The Blacklight
Matthew Sweet & Susanna Hoffs – I See The Rain – Under The Covers Vol. 1
Willie Nelson & Calexico – Señor (Tales Of Yankee Power) – I’m Not There (Soundtrack)
Joan As A Policewoman – The Ride – Real Life
Coat Check Dream Song – Bright Eyes – Cassadaga
Alela Diane – Pieces Of String – The Pirate’s Gospel
PJ Harvey – When Under Ether – White Chalk
Mary Weiss & The Reigning Sound – Nobody Knows (But I Do) – Dangerous Game
Cat Power – Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again – I’m Not There (Soundtrack)
Richard Hawley – The Sun Refused To Shine – Lady’s Bridge
Andrew Bird – Scythian Empires – Armchair Apocrypha
Stephanie Dosen – Vinalhaven Harbor – A Lily For the Sceptre

JEUGD, ZIEL EN MUZIEK

leeftijd,ouderdom,jeugd,vijfenzestig,pensioen,huwelijk,lichaam,ziel,verlangen,reizen,geluk,muziek,filosofie,psychologie,thomas bernhard,thema s,psyche,pop,sixties,beat generation,outsiders,simon vinkenoog,schrijven,spelling,letters

Soms denk je, was ik maar vijfenzestig, van alle miserie verlost, dan kon ik mijn eigen leven leiden, in Portugal of in Peru. Maar dan herinner je je weer meteen hoe het was toen je jong was en danste – je lange haren wapperend – op de beat van the Outsiders, toen je Simon Vinkenoog las en dacht dat hij een belangrijker profeet was dan die uit het Oude Testament. Alles werd met kleine letters geschreven en je gebruikte zoveel mogelijk k’s. Dat was progressief, zo hoorde het, dachten de kinderen van de beat generation. Kommunikaatsie. Wat was dat prachtig naïef! Daar zijn voor jou jeugdige vriendschappen op gevolgd, de vergaring van kennis, een eerste huwelijk, met een mooie en lieve maar koppige vrouw, en een lieve, intelligente en zeer eigenzinnige zoon en een tweede huwelijk, dat er pas kwam nadat jij en je tweede vrouw vierentwintig jaar samen hadden geleefd en meermaals waren gestorven. (Mijn vrouw zegt, om de zeven jaar krijg je een nieuw lichaam).

Daarom, nee, ik wil geen vijfenzestig zijn, wil het zelfs niet worden, ik wil die jeugd terug, die ik niet meer terugkrijgen kan. De enige tijd die de moeite loont om ’s morgens vroeg voor op te staan – ook al vind je later de echte liefde en geniet je van kunst en seks en de juiste combinatie van cijfers en letters en beleef je momenten van geluk in Italië en Duitsland en New Orleans en op vele andere plaatsen. Nee, was ik maar negentien, dat is mijn enige echte wens, negentien om het even wanneer, niet noodzakelijk in de swinging sixties.

Maar het lichaam, het lichaam, dit lichaam – daar moeten wij het mee doen. De ziel is een soort van kreet, een poging tot bezwering, tot stil leggen van tijd en orde. Voorvoelden wij dat al in 1969 toen wij kozen voor muziek, toen we ons geheel en zonder voorbehoud overgaven aan muziek? Want de muzikale thema’s , eenvoudig als de blues of ingewikkeld als Stravinski, zijn de thema’s van onze ziel. Onze ziel is niet definieerbaar, niet door mij, niet door psychologen, niet door filosofen – onze ziel is wat altijd aan ons ontsnapt, en wat wij altijd achternajagen maar waarvan we niet weten wat het is (tenzij af en toe en thema). Misschien is onze ziel heel gewoon de nieuwsgierigheid naar de bron van die muziek. Waar komen we vandaan en vanwaar komt onze muziek? En zal dan niet, noodgedwongen, onze ziel sterven samen met ons lichaam, verstrengeld als geliefden, zonder te hebben gevonden wat ze zocht, wat jij zocht, wat wij met zijn allen zochten toen we vrede sloten of elkaar de oorlog verklaarden, toen we elkaar streelden of elkaar naar het leven stonden?

And the band played Waltzing Matilda.

“Op een dag kom je thuis en weet: van nu af aan moet ik voor alles boeten, en vanaf dat ogenblik ben je oud en dood. Op een dag is alles afgelopen, hoe lang het leven ook nog voortduurt. Eens en voor al ben je dood, en alle schoonheid, dat wat geluk is en geluk kan zijn, de rijkdom en alles heeft zich teruggetrokken, voor altijd.”

Thomas Bernhard, Vorst.

SLAM EN DE OBSCENE GRENZEN VAN PÖEZIE

ferlinghetti

Het is vreemd en opvallend dat er altijd weer enkelingen opduiken die graag op een podium gaan staan, een beetje hoger dan de andere mensen. Dat ze, zo lijkt het, door, gedurende de tijd dat zij, de enkelingen, zich boven hen verheffen wat lagere anderen, wensen beoordeeld te worden, en wellicht zelfs gestenigd of veel liever nog gekoesterd en begeerd.
En dat degenen die ervoor kiezen om tijdelijk een lagere plaats in te nemen, op de grond of op een ongemakkelijke stoel, en met te veel kleren aan, waardoor er gezweet wordt, graag om degenen die zich verheffen lachen, ze veroordelen, erom huilen, als het moet ze stenigen als waren ze martelaren, terwijl ze in dit bepaalde geval toch alleen maar de blues zingen – en sommigen hun gedachten laten afdwalen, laten afdalen naar de vreemden in henzelf aanwezig, en dat die laatsten, die weinigen, dan schrikken van dat vacuüm in hen.
Maar de dichters verlaten op tijd de zaal waar hoger en lager wordt gespeeld en keren huiswaarts, harden zich en wachten geduldig af. Af en toe peilen ze de diepte van hun afgrond, en soms lukt het hen een spoor te vinden van de weg die ze gingen toen ze de hoge, zacht glooiende heuvels van hun kinderjaren beklommen. Geduld moet je oefenen, zei de meester, daar komt het op neer, tot je het wijsje hoort, je diepste gezang. Van dat ogenblik af, en misschien al veel eerder, laat je je niet meer van de wijs brengen door harde stemmen en ingewikkelde manifesten op grijs papier gedrukt.
Het is vreemd dat er zulke mensen bestaan, die de ‘obscene grenzen’ die Lawrence Ferlinghetti ontwaarde nog langer willen bestrijden. En dat er anderen zijn die beamen wat Marcel Proust zei: degene die lijdt onder de liefde – als hij lijdt – is degene die ze ontvangt, niet degene die liefde schenkt. Maar hij moet het wel weten, anders is hij een dwaas. Alleen dwazen lijken gelukkig te zijn.

Foto: Lawrence Ferlinghetti

EENZAAMHEID, ETCETERA

 

AUGIE WREN

“’Een zweetdruppel van een boer die neervalt op het veld in de zomer…’, is dat een goede zin”, vraagt hij.
“Het is niet helemaal duidelijk of de boer of de zweetdruppel neervalt op het veld”, zegt zij.
“Ja, dat dacht ik ook al, maar als ik schrijf ‘Een zweetdruppel die neervalt in de zomer van een boer op het veld’ is er ook iets mis, vind ik”, zei hij.
“Nee, dat is ook niet goed…”, zegt zij, “literaire zinnen bouwen lijkt me geen lachertje”.
“Je moet maar iets anders bedenken”, vervolgt ze, “het is nu toch geen zomer, waarom schrijf je niets over kerstmis?”
“Toch niet over de herders? Of de stal? Die staat al op de Grote Markt, daar moet ik niet meer over schrijven. En herders zou ik ver moeten gaan zoeken”, zegt hij.
“Je zou je in de leefwereld van een dakloze kunnen verplaatsen”, zegt zij.
“Aan zoiets naturalistisch begin ik niet”, zegt hij, “bovendien staat het allemaal al in de Humo”.
“Kun je dat kerstverhaal uit ‘Smoke’ niet navertellen en doen alsof het van jou is”, zegt zij, “dat is toch al iedereen vergeten.”
“Welk kerstverhaal bedoel je”, vraagt hij.
“Dat van Augie Wren”, zegt zij.
“Van Paul Auster steel ik niets”, zegt hij, “die is te bekend. Bovendien kan ik me het verhaal niet goed herinneren. Ging het niet over een fototoestel?”
“Er kwam een fototoestel in voor, maar daar ging het niet over”, zegt zij.
“Waarover dan wel”, vraagt hij.
“Over de eenzaamheid geloof ik, maar ik weet het ook niet meer zeker”, zegt zij.
“Goed, ik zal dan maar iets over de eenzaamheid schrijven”, zegt hij.
En hij gaat voor zijn computer zitten en begint te schrijven.
‘Nodig eens een eenzame uit’, schrijft hij.
‘Nodig eens twee eenzamen uit’, schrijft hij.
‘Etcetera’, schrijft hij.

 

Foto: Harvey Keitel in Smoke, Wayne Wang & Paul Auster.

COMES A TIME, VROEG ZIJ

 kerstwensen,foto,1973,comes a time,neil young,geld,eiland,gesprek,mijmering,verlangens,vuile lucht,martin pulaski,holsbeek

“De meeuwen op het water hebben het roerloze en blanke van waterlelies”, zo meende hij zich te herinneren uit een boek. En zo zei hij het tegen haar, omdat hij zelf niets kon bedenken.
“Heb je al eens een albatros gezien”, vroeg ze.
“Ik denk het wel, op Long Island, geloof ik,” zei hij.
“Bij sommige albatrossen is de schaduw van hun vleugels zo zwaar dat ze niet meer kunnen vliegen”, zei ze.
“Zeker niet bij vochtig weer”, voegde ze eraan toe.
“Heel goed mogelijk”, zei hij, terwijl hij een blik naar buiten wierp, waar vuile mist hun eenzame spar aan het oog onttrok.
“We kunnen hier niet blijven”, zei hij.
“Zodra we geld hebben, verhuizen we naar een ander land”, zei ze.
“Zodra we geld hebben…”, mompelde hij.
“Een eiland, zuivere lucht, bomen, loslopende dieren…” ging ze verder.
“Hebben we daar nog tijd voor, om aan dat geld te komen”, vroeg hij.
“Voor de ziel bestaat geen tijd”, zei ze.
“Maar mijn botten kraken, en vorige nacht heb ik die van jou ook horen piepen”, zei hij.
“Misschien moet alles een keer gesmeerd worden”, zei ze.
“Er zouden garages voor het lichaam moeten bestaan”, zei hij.
“En wat denk je van een alternatieve carwash, een bodywash, een gang waar je door moet lopen en als je eruit komt ben je weer proper en ruik je lekker…”, opperde zij.
“Ja, daar zit muziek in”, zei hij.
“Ik heb zulke zware voeten”, zei zij.
“Bij mij zit het op de longen”, zei hij.
“Laten we nog een glaasje wijn drinken”, zei zij.
“Het leven is toch niets waard”, beaamde hij met andere woorden uit het boek.
“Ach, dat is allemaal relatief”, zei zij.
“Ik zal nog een plaatje opleggen van Neil Young”, zei hij.
“Comes a time, toch”, vroeg zij.
“Comes a time”, zei hij.

ΨΨΨ

Liefste  kerstwensen voor iedereen. Don’t get lost on the human highway!

BELOFTEVOL VERLEDEN

lijst,muziek,pop,populaire muziek,re-releases,boxen,heruitgaven,rock,blues,country

Zoals beloofd volgt hier een lijstje van mijn favoriete re-releases, boxen en compilaties verschenen in 2007. Het is heel goed mogelijk dat ik belangrijke of zeer mooie dingen vergeet. Tevens is de lijst beperkt omdat ik verre van alles heb beluisterd, laat staan gekocht. Het is gewoon een voorkeurslijstje. Ik heb altijd graag lijstjes gemaakt en als jongetje van  acht of negen luisterde ik al elke zondag naar de hitparade op radio Luxemburg. Ik stond ook mee aan de wieg van Toppers van Tobbers in Humo. In de beginperiode werden de lijstjes nog per school gepubliceerd; ik stelde elke week een hitparade samen namens het Koninklijk Atheneum in Tongeren. Meestal stonden the Rolling Stones op nummer één.

1. Moby Grape – 1st album, Wow, Moby Grape ’69 en Truly Fine Citizen. Deze vier zeer miskende elpees werden eindelijk op cd uitgebracht door het onvolprezen Sundazed label. Moby Grape was een van de beste West Coast-bands uit de jaren ’60 en ’70. Ik hield zielsveel van hun harmonieuze stemmen, en heb nu een voorkeur voor de meer country-getinte songs. Alexander ‘Skip’ Spence was een van de groepsleden.

2. Emmylou Harris – Songbird. Vier boordevolle cd’s vol prachtige en vaak moeilijk vindbare songs van Emmylou. Een echte schat. De bijgevoegde dvd is een beetje een samenraapsel. Maar de muziek en de stemmen zijn zo schitterend dat dat vijfde schijfje er niet meer zo toe doet. Ik luister meestal toch met de ogen dicht. Op de derde cd van mijn box zit een kras en wel net op het nummer ‘Sin City’, uitgevoerd door Emmylou en Beck.

3. Neil Young – Live At Massey Halll. Eigenlijk is dit geen re-release, want de plaat is nooit eerder verschenen. Maar de opnames dateren uit 1971. Hemelse stem, hemelse songs.

4. Various Artists – Memphis. That’s All Right! From Blues To Rock ‘n’ Roll. Schitterende bluescompilatie op het Franse sagablues label. Bijzonder fraai uitgevoerd hoesje ook. Rocket 88 van Jackie Brenston met Ike Turner op piano is een van de 24 tracks. De overige 23 moeten er niet voor onderdoen.

5. Joy Divsion – Closer en Unknown Pleasures.

6. The Traveling Wilburys Collection. Inclusief een geestige dvd.

7. Nico – The Frozen Borderline. Twee elpees (‘The Marble Index’ en ‘Desertshore’) plus bonustracks, in een uitstekende productie van John Cale.

8. Sly And The Family Stone – Stand! en There’s A Riot Going On. Ook weer zeer verzorgde uitgaven, met veel bonustracks.

9. Betty Davis – Betty Davis. Een vrouwelijke pionier van de funk. Oorspronkelijk verschenen in 1973.

10. Various Artists – Ah Feel Like Ahcid. 24 American Psychedelic Artefacts from the EMI Vaults.

11. Fairport Convention – Liege & Lief. Deluxe Edition. Normaal gezien zou deze plaat op 2 staan. Maar Liege & Lief is al zo vaak uitgegeven dat ik de tel kwijt ben. Het is evenwel een van de allerbeste elektrische folkplaten die er ooit zijn gemaakt, en Sandy Denny heeft nooit beter gezongen dan op deze elpee. De uitvoering van ‘Matty Groves’ bezit een gruwelijke schoonheid.

12. J.B. Lenoir – Eisenhower Blues. Ook weer op het sagablues label. Ongeveer het beste van deze zeer originele, en politiek bewuste bluesman.

13. Warren Zevon – Excitable Boy.

14. Elvis Costello – My Aim Is True. Deluxe Edition. Ook de platen van Elvis Costello blijven maar gerecycleerd worden. Maar het blijft een uitstekend debuut.

15. The Triffids – In The Pines. De garagerockplaat van de Australische Triffids, die zoals iedereen weet bijzonder populair waren in België.

16. Dolly Parton – My Tennessee Mountain Home. In de American Milestones reeks.

17. Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn. 40th Anniversary Edition.

18. Elliott Smith – New Moon.

19. Vashti Bunyan – Some Things Just Stick In Your Mind. Veel gekraak, dat wel.

20. Danny & Dusty – The Lost Weekend. Prachtige elpee, maar de cd-versie was vermoedelijk alleen verkrijgbaar tijdens hun concerten en zit jammer genoeg in een wit kartonnen hoesje, terwijl de oorspronkelijke hoes perfect voer voor dronkaards en fotografen is.

In mijn top-30 van nieuwe releases hadden ook ‘Dirt Farmer’ van Levon Helm, ‘The Pirate Gospel’ van Alela Diane, ‘Imagine Our Love’ van Lavender Diamond en ‘Songs III: Bird On the Water’ van Marissa Nadler moeten staan. Gewoon vergeten.