BOEKEN VAN AARDE

Al die boeken wegen zwaar
en elke letter verplettert het hoofd
van de kleine Marcel;
onder het Hondboek ligt hij dromend
met gescheurde mondhoek, matras-
man Marcel.
’s Nachts vallen ze,
handvallen ze, hoofdstapels, brandstapels,
gewapend papier.
Ja, zoals in het maatglas verdronken
zijn kinderen zo verdrinken zij in wijwater –
wat werken des duivels toekomt.
Let op Marcel want zie je, hun inkt
zit op je vingers.
Maar wie droomde in plaats van dronk
en zoals zij, Mohikaantjes, hing aan lianen
in het ruim van een rijnaak en liep barre-
voets door gele riviertjes, getekend,
en lachte, “vandaag varen, morgen lossen we
honderd ton gele en honderd ton
rode rivierkreeftjes”
en zoals zij bij schemering mijmerde
tijdens wazige eeuwen misthoorn-
muziek, ginds achter blauwe masten aan-
zwellende misthoornmuziek
en hoorde hoe het rimboede:
“Hoor hoe het rimboet!” riep de piraat, en:
“zie dan toch zotten het rimboet!”
en Zottekop spitsneust en flappert
zijn flaporen zo treurig
omdat zij niets zien, de zotten,
zij lachen alleen maar om de koe,
ja de koe die schijt recht in de mond
van een doofstomme maristenbroeder.
Ach ja, het rimboet, het rimboet weer.
Zwaar wegen de boeken, de rijke solide
en arme aarde ontgroeid (o warm toch op nu,
Lucinde, uw dak stort nog in).
Maar geen verweer hebben wij
en niet sterk is dit slechte zwerven
met zwaaiende armen en zondode ogen,
hoewel goed ook met zaaiende armen en
een zacht voorgevoel op het voorhoofd
liefdesliedjes zingend en dan weer
bij het slapengaan hulpeloos uitroepend:
“Wedden dat de lucht is opgebruikt,
koude, koude Lucinde.”

[Dit is oud, hoewel ik het gisteren herschreven heb (nogal veel geschrapt, het was nog heel wat langer). Het is epigonenwerk, ik was zeer sterk beïnvloed door de lectuur van Lucebert, en duidelijk ook door Hölderlin, vooral in de laatste strofe. Er zitten autobiografische elementen in, en die zijn dan toch van mezelf.
Ik denk dat de eerste versie zeer snel is geschreven, bijna écriture automatique. Daarna gewerkt aan de structuur. De zinnen moesten kloppen. Het is iets mysterieus. Ik weet zelf niet goed waar het over gaat, behalve over boeken.]

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

2 gedachten over “BOEKEN VAN AARDE”

  1. dit is speciaal.
    anders dan anders. (maar anders is anders ook altijd anders)
    het is mooi.
    is het oud? jong? traaggeschreven? snelgeschreven?

    Like

  2. Het is oud, hoewel ik het gisteren herschreven heb (nogal veel geschrapt, het was nog heel wat langer). Het is epigonenwerk, ik was zeer sterk beïnvloed door de lectuur van Lucebert, en duidelijk ook door Hölderlin, vooral in de laatste strofe. Er zitten autobiografische elementen in, en die zijn dan toch van mezelf.
    Ik denk dat de eerste versie zeer snel is geschreven, bijna écriture automatique. Daarna gewerkt aan de structuur. De zinnen moesten kloppen. Het is iets mysterieus. Ik weet zelf niet goed waar het over gaat, behalve over boeken.

    Like

Reacties zijn gesloten.