LAND VAN BELOFTE II

4-29-2013_012_edited

Het jaar is 1975. We lopen door de Brusselse straten, op verkenning in de stad, en op verkenning in elkaar. Je ziel is nog een donker pad. Wie zijn we, waar gaan we naartoe? Er is veel duisternis in ons leven, ondanks je overrompelende schoonheid. Als je passeert houdt iedereen zijn adem in. Een nu al lang afgebroken buurtcinema vertoont Andrej Wajda’s Het land van de grote belofte (Ziemia obiecana). We blijven staan en bekijken de foto’s. Jij kijkt met je allerdiepste blik naar een mij nog onbekende verte. De verhalen moeten nog verzonnen worden. Reizen, avonturen, dwalingen, armoede en geluk. Momenten van vriendschap, vernederingen en verwensingen, nieuwe werelden die opengaan, honger en ziekte, geboortes, de wreedheid van het lot, gestorven familieleden en vrienden. Huwelijken. Hoe vaak zag je de volle maan? Raadsels, mysteries en sprookjes. Ambiguïteiten. Rafels, parels, harde rotsen, de wijnrode zee. Jaren van eenzaamheid en ontmoeting. Razernijen. Witte jurken en witte kostuums met het bloed van dansende idioten bespat. Jarenlang dansten wij in de straten van de stad aan de rivier. In glimmende trucks doorgebrachte dagen. Dwars door Duitsland, het zwarte woud, en verder tot waar Hölderlin woonde. Sigaretten, bier en schuimende wijn. Alle dagen muziek, woorden van troost en gemeenschap. Je huid die geen einde kent en geen begin. Duizenden dagen in je nabijheid. Het jaar was 1975. Het jaar is 2007. Het regent niet langer. Het lijkt wel een feestdag.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

8 gedachten over “LAND VAN BELOFTE II”

  1. Dag Martin
    ho man
    ik ben ook lang uit de ban geweest
    zoals er ook iemand schrijft hier

    van je woorden en je mijmeringen en je reizen in onze ziel en onze geest amen

    alles gelezen van je van enkele tijd geleden
    je
    religieuze en natuurlijke zinnen
    je majestueuze en lieve wanhopige en toch gloedvolle romantische “weltshmertze” lieve zinnen
    alhoewel ik dat woord niet juist schrijf denk ik

    en ook die rupsen worden vlinders zei iemand daarjuist

    dat wou ik ook zeggen
    nachtvlinders worden ze
    en hebben ook recht om te bestaan
    alleen ,niemand beschrijft de vlinders van deze rupsen
    hebben ze een kleur
    lijken ze op veredelde motten

    je woorden hebben zoveel kleur voor mij
    nachtvlinders hebben een kleur denk ik
    nog nergens een beschrijving gevonden

    dank je voor de vele mooie woorden
    ook nog late verjaardagswensen

    het is nog steeds juni

    Liefs

    Angela

    Like

  2. Zowel foto (land van belofte I) als verhaal (II) lezen als champagne: borrelend, verfrissend, net op tijd want het wordt vandaag goed warm. Zo kan deze dag alvast niet meer stuk. Prachtige parel die daar parelt in bruisend schrijven.

    Like

Reacties zijn gesloten.