THE KILLER INSIDE ME (REVISITED)

the bodyguard

Een niet bepaald moreel en politiek ‘correct’ spelletje, zou je kunnen opwerpen. Mag dit wel? Wij, bloemenkinderen van de jaren zestig, die zo fel gekant zijn tegen wapens – mogen wij daar zo lichtvoetig mee omgaan? Ach, ik weet het allemaal niet zo goed. Het was weer zo’n dag van ‘ordinary madness’. We lapten de normen aan onze spreekwoordelijke laarzen. We vonden dit gewoonweg opwindend. Je doet iets wat eigenlijk niet mag, je overschrijdt grenzen.

Overigens, voor degenen die het niet goed kunnen zien, gaat het om een speelgoedrevolver. Ik kreeg hem cadeau – een ironisch geschenk – van mijn lieve vriendin Isabelle nadat ik in juni 1997 was overvallen en in mekaar geklopt, ik ben toen echt op het nippertje aan de dood ontsnapt, in een straat in het centrum van Brussel. De Kiekenmarkt. Dat gebeurde op een zonnige zomeravond, er was geen vuiltje aan de lucht. En even later lag ik bloedend in het midden van de straat, met auto’s die me onverschillig voorbijreden. Tot de politie en de ambulance arriveerde. Dan was er opeens wel belangstelling. Ik heb foto’s van hoe ik er daarna uitzag, vreselijke beelden, maar die wil ik niet publiek maken. De politie heeft trouwens nooit iets gedaan. Het gerecht heeft de zaak geseponeerd. Maar dat verhaal – hier heel kort samengevat – werpt een verkeerd licht op deze speelse foto die als ik me niet vergis dateert uit 2001, toen mijn wonden al lang geheeld waren.

De titel ‘The Killer Inside Me’ heb ik gepikt van Jim Thompson. De Amerikaanse rockband van Chuck Prophet en Dan Stuart, Green On Red, ging me daar in voor. Ze hebben een elpee met dezelfde titel. Dan Stuart heeft zich al meer dan tien jaar geleden teruggetrokken uit de muziekwereld, maar ik las net dat hij samen met Steve Wynn – ooit gitarist en zanger in The Dream Syndicate – optreedt op 10 april in de AB, onder hun oude troetelnaam Danny and Dusty. Wie de elpee The Lost Weekend, ook een gestolen titel, van Danny en Dusty bezit – ik geloof niet dat ze ooit op cd is verschenen – zal er dan zeker bij zijn.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

5 gedachten over “THE KILLER INSIDE ME (REVISITED)”

  1. Ja, ik ben terug van een week op school geweest. Mooie foto, politiek totaal niet correct, net niet zedenschendend, maar daarom niet minder mooi. Mooi? Sprekend vooral. Zal ik nu Geerten Meysing lezen? Nu ik uitgekeken ben op Van der Heyden, zou dat eventueel kunnen.

    Like

  2. hoi mister hoochie koochie pulaski

    just johny be good
    en waarom weet’k nie
    but the girl can’t help it
    zoveel is zeker
    superlady
    jouw geliefde’n knaller
    en dan hoor’k herman ( the brood ) zinge
    it ain’t the gun honey
    it’s the way you blow it
    hihi
    ach ik schrijf maar wat
    kom hier es rondrave
    moet’k meer doen that’s for sure
    en dan lees’k allemaal mooie dinge
    of minder mooie dinge
    maar mooie dinge…ik bedoel
    je schrijft asof’k daar telkens ook wel was
    ergens hangend in’n hoekje
    of zittend op je schouder
    of rondzwermend wervelend
    gek buitelend
    me hoofd zowat op hol
    en ik daar dan achteraan
    en achter jou en die mense die je ontmoet
    en de mooie vrouwe
    en en en
    intusse nog wat goeie muiziek in de ore gegooid krijge
    my god pulaski
    my god is pulaski
    zo ben’k je fan en zo voelt’et goed
    en dat’k je wel es te zien moet krijge
    en dan te hore natuurlijk
    zomaar asof’et niks is
    of nee de gewoonste zaak van de wereld
    ja zo martin zo’n keertje
    one fine day
    en ik verwed me hoofd dat’k aan je lippe zal hange
    jij schrijf jij leeft jij doet zo uit’et leve
    de straat en de kroege
    en van de liefde
    uit de liefde
    de liefde voor de liefde voor’et leve
    that’s the way i like it
    the most
    en dan wil’k me showtje doen
    zo ik zo paard
    stay on the scene
    as’n volbloed op de renbaan
    of’n topatleet in de startblokke
    whatever
    maar van vlees en bloed
    door elke nerf en zenuw
    zo ik zo paard

    maar dit geheel terzijde
    it ain’t the gun hone
    it’s the way you blow it
    en de foto is knap
    kan zo aan de mure
    in de stations de musea
    grote gebouwe
    ambtsgebouwe
    kathedrale

    aan de mure martin
    aan de mure
    en in goude letters the bodyguard
    she

    my god mister hoockiekoochie
    je bent’n kerel naar me hart
    nu vandaag hier en vroeger al
    elders ook
    jij bent een van de weinig schrijvers
    die me kan bekore
    beklijve
    en dan meeneme
    meeslepe meedrijve
    voortjage
    voortstuwe
    zo rock’n roll proef’k jou
    en ik zal je es zien
    hier of daar
    irgendwo auf der welt

    dat is de deal
    de deal die’k hier met je sluit
    eenzijdig desnoods
    maar’et is de deal
    en eerder kan’k nooit sneuvele
    never
    ever

    dàt is de deal martin
    en zo beleve we de powezie
    de powezie van’et leve
    door elke nacht en elke dag
    flesh and blood and bones
    en adem
    adem!

    groetjes, luk paard

    Like

  3. by the way hoochiekoochie-man…ik heb je gelinkt aan me blogje…al had ook dàt uiteraard al langer moete gebeurd zijn…skuuzy

    hou je goed en diegene die je dierbaar zijn ook
    groetjes, luk

    Like

  4. Bedankt luk paard, je hebt hier weer een prachtig gedicht geschreven, zo uit je ziel gerukt. Maar verdien ik al die verering? Een ontmoeting in de echte werkelijkheid zou misschien op een teleurstelling uitdraaien? Misschien ook niet. Ik neem aan dat we elkaar inderdaad op een keer zullen ontmoeten. Dat kan bijna niet anders. Ok, it’s a deal, man!

    Like

Reacties zijn gesloten.