ADIOS SEÑOR

Droomt de jongen met z’n kattenogen
van wat ik zelf zie glinsteren
over the rainbow? Maar niet licht
is de nevel die om zijn verblijf speelt
en spookt in zijn rokerig leven.

Door een gat in de wall of sound
fluister ik zijn linkerslaap toe : ik kom
je nacht binnen. Schiet eerst en stel
daarna wat vragen. De valse tijd
die ons nekt zal ik de nek breken.

Mijn retoriek – valt van zijn kaken.
Zijn ziel? Een kolonie die moet knielen
en bloeden bloedt noch knielt. Maar
haar schatten zijn van mij en nemen mij
zolang ik duur – mijn zwarte slaap.

Ik ben hier en ik ben hier niet langer.
Adios señor. Dat ik mijn masker opzet
en vertrek : hij ziet het. Heroïne
zuigt het hart van zijn stad leeg,
slappe klaprozen – haar minnaars.

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

8 gedachten over “ADIOS SEÑOR”

  1. 1 woord dringt zich bij me op; ‘herhalingen’.
    Niet negatief, positief; positieve klank.
    enkel, dubbel, meervoudig.
    neen, geen verklaring, geen echte.

    Like

  2. marco, dat klinkt wel barok – of is het gothic?
    nu ja, jij hebt gelukkig nog inspiratie. ik zit wel voor een poort, maar open gaat ze niet.

    Like

Reacties zijn gesloten.