BARBARA LODEN : WANDA

barbara loden

Een van de subliemste films die ik ooit heb gezien is ‘Wanda’ van Barbara Loden. Ik wil er niet teveel over kwijt: je moet de film zien.  Het verhaal en de context van de film liggen nochtans op het tipje van mijn tong. De verrader Elia Kazan, die meesterwerken als On The Waterfront heeft gemaakt. De vrouw als heldin. De vrouw als misbruikte vod. Het positieve en het negatieve feminisme. De schoonheid van low-budgetfilms. Ik kan me onderdompelen in films zoals een negentiende-eeuwse decadente dichter in ether of in laudanum. Ether en laudanum, en zelfs ‘white lightning’ vind ik alleen maar mooie woorden, geef mij het licht en de schaduw van films, in donkere zalen, tussen de liefhebbers kort bij het doek of met mijn geliefde thuis, op het kleinere scherm. Ik weet dat het geen zin heeft om gewoon maar titels van films of namen van regisseurs op te sommen, maar het is zo moeilijk om eraan te weerstaan.

Stuur eens een briefje naar Canvas, en vraag gewoon: ‘Wanda’, van Barbara Loden. Je weet niet welk avontuur je te wachten staat.

Overigens heeft Barbara Loden ooit, per ongeluk bijna, op een Amerikaanse postzegel gestaan.

wanda,barbara loden,film,elia kazan,feminisme,low budget,film als drug,laudanum,ether,white lightning,licht,schaduw,cinema,postzegel,canvas

Auteur: Martin Pulaski

Schrijver, blogger, DJ, moderne romanticus. Verslaafd aan muziek, film, boeken, kunst, steden. Radioprogramma ‘Zéro de conduite’ op Radio Centraal 106.7 fm in Antwerpen.

7 gedachten over “BARBARA LODEN : WANDA”

  1. Een goede middag !

    Dat is graag gedaan.
    Maar ik bedacht gisteren nog dat ik je er eigenlijk bij wou zeggen dat ’t me niet speciaal bevallen is, dat verhaal (het was een kortverhaal, “lost in the funhouse”, geen boek). ‘k Zou het dus niet onmiddelijk aanraden (op dat ene lijntje na) – maar je vraagt ernaar, en afraden hoeft ook niet vlug dusja 😉 Zo, moest even van m’n lever ofzo :))

    Nog ’n prettige dag hé!
    Hopelijk met veel zon ..
    Zonnestralen hebben me vanworgen met warmte en licht uit bed gekieteld, dus nu is’t verlangen naar haar constante aanwezigheid eventjes groot .. *

    Liefs,
    Pam

    Like

  2. tussen liefhebbers gesproken. In Gent snuiven wij deze sfeer op in Studio Skoop waar de betere films gedraaid worden, waar stinkende popcorn en emmers cola niet kunnen, waar cinefielen elkaar vinden om te genieten en waar het voor ons een lust is om naartoe te gaan, op loop afstand, zodat we na afloop lekker in de wind ons volgestouwd hoofd kunnen ontladen.
    Studio Skoop, onze wijkcinéma, terwijl de meesten al lang verdwenen zijn, zie ook :http://users.pandora.be/eric.bucholtz/cine/
    groeten,
    Iris

    Like

  3. wij (mijn broer en ik) werden regelmatig gedropt in een Brusselse bioscoop. Ik weet niet meer waar. Ik zou mijn geheugen kunnen uitgraven maar zie de zin daar niet van in. En ik herinner me bovendien de films niet. Vast tekenfilms. Wij waren toen nog jong. Heel jong. Toen we ouder waren mochten we niet meer naar de bioscoop. Dan moesten we mee, gaan werken. Of we bleven thuis, alleen. Dit is al meer dan voldoende geheugen voor vandaag.

    Like

Reacties zijn gesloten.