HERINNERING AAN DOUG SAHM

Een beeld van een herinnering. Het beeld is de herinnering. De onophoudelijke strijd tegen het vergeten. In memory of wasted days and wasted nights. Doug Sahm in Hof Ter Lo. Een levende jukebox met een ziel. Jos en Leo en ik waren daar toen. Ik viel op m’n rug met drie glazen bier.

muziek,hof ter lo,antwerpen,herinnering,pop,doug sahm,foto,dak,jos d,leo,laura,jukebox

Op het dak haar rode benen onder het blauw van de hemel. Die zie je niet op de foto, die hemel. Ik zie hem wel. Nu, in de vuile donkere lucht. Nu in de miserie van de slechtere tijden. Ik postte dit gisteren al, maar de techniek liet het afweten. Wat hier stond was niet wat ik wilde zeggen. Wat wil ik zeggen? Wat wil ik betekenen?

ALCHIMIE VAN DE WANHOPIGE LIEFDE

Geen bloem op de wereld maakt
van mij een beter mens, mijn lief.
Zelfs niet de oriëntaalse papaver
die ik me verbeeld tussen het klaver.

Het woord dat mij geluk brengt
wordt niet uitgesproken onder de zon.
Het stomme dat ik het schrappen bespaar
lijkt er zelfs van verre niet op.

Maar wat verwacht ik van jou?
Dat je huid van de rupsen afstamt
en ook wil ik drinken uit je mond.
Mijn dorst is die van een matroos.

Dat je in mij meedanst door het dorp,
de verloren zoon, met zakken vol goud
en ogen door Venus aangetast –
als ik weer op mijn eigen bodem spuw.

LULU OP DE BRUG

Voor Paul Auster

Loulou staat op de brug en kijkt
naar de blauwe rivier. Stil liggen
daar schepen met meeuwen erboven.

Ik zit in de kamer, loop geen gevaar.
Niets te betekenen, denk ik: in mijn hoofd
maakt een clown kleine gebaren.

Loulou wilde naar buiten. Ver weg
van barre verblijven waarin mijn adem
zich op de wanden vereeuwigt.

Zij wil meer nog geheim worden.
In het donker houd ik geheimen niet vol:
zo koud ben ik nu eenmaal niet.

Loulou’s blik verandert gedurig.
Het water voegt haar dromen toe
aan de dromen van verdronkenen.

HEIMWEE EN WELBEHAGEN (HERINNERINGEN)

donau 2

Ik herinner me een treinrit van Boedapest naar Esztergom, het stadje met zijn imposante kathedraal.
Ook in Hongarije zijn er schippers. Ik zie hun schepen in alle rust aangemeerd liggen in een kleine haven aan de Donau, even buiten Boedapest.
Een vreemd gevoel overvalt met. Alsof je ergens anders bent en tegelijk thuis. Heimwee gaat vaak hand in hand met een gevoel van welbehagen.

In Praag zag ik vanop de burcht Hradcany voor me de oude, donkere en toch glanzende stad en links van me in de verte tientallen uniforme flatgebouwen die leken te behoren tot een andere wereld, die nog in aantocht was. Een abstract communisme. Of een toekomst die alweer voorbij is. Je werd op één ogenblik doordrongen door twee elkaar vreemde, elkaar volstrekt tegensprekende werelden. Een tijdlang verloor ik elk realiteitsbesef en was er een nooit eerder ervaren angst over mij, een filosofische angst, zou ik het willen noemen.

DU NOUVEAU!

IDUCASSE

Denk je dat er nog woorden overblijven voor iets nieuws, iets wat de wereld versteld zou doen staan, op de manier waarop bijvoorbeeld Les Chants de Maldoror van Lautréamont dat moet hebben gedaan in de 19de eeuw? Dat is een vraag die me altijd heeft beziggehouden, en mij niet alleen natuurlijk. De vraag en misschien zelfs de antwoorden liggen voor de hand, maar het is nodig om af en toe bij iets stil te staan, en wellicht vooral bij iets dat voor de hand ligt.

WILSON PICKETT : ER IS NOG ALTIJD ZIJN LIED

zelfportret,foto,wilson pickett,pop,popcultuur
Zelfportret met Wilson Picket’s Hey Jude

Werken en werken, maar niet gek worden en ook niet gevaarlijk. Er blijft de troost van muziek. Al is de zanger dood, er is nog altijd zijn lied. Zijn stem. De liefde voor de wereld in de vergetelheid van het zijn. Ik ben nu alleen, maar toch ook bij jou, die ik wil redden. (Mezelf wel behoeden voor sentimentaliteit.)