ZERO DE CONDUITE: SUMMERTIME BLUES

little walter

Zéro de conduite is een sfeervol, (meestal) thematisch programma gewijd aan pop/cultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor duivels van alle kleuren (maar vandaag toch vooral rode). Stem af op 106.7 FM: uniek in het zich steeds verder uitdijende universum.
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

In mijn werkkamer waar ik in normale omstandigheden zéro de conduite voorbereid is het zelfs te heet om er maar één minuut binnen te blijven. Ook in de eetkamer een verdieping lager, waar ik nu zit, is het voor mij te warm om wat voor werk dan ook te doen. Zelfs iets dat zo prettig is als songs selecteren viel me de voorbije dagen moeilijk. Anderzijds ben ik een perfectionist. Ik wil altijd de best mogelijke keuze maken.
Zo komt het dat er vanavond niet echt een thema is. Ik heb zonder veel na te denken voor een genre gekozen: blues. Het voordeel daarvan is dat met blues weinig mis kan gaan. De blues is misschien wel wat voorspelbaar maar er zitten toch ook altijd verrassingen in. Er gaat zowel kracht als zwakte van uit, onderworpenheid en trots, geweld en tederheid. In geslaagde blues heb je altijd conflict, contradictie, wat je dan ook in de instrumentatie kunt horen.
Een vergelijkbaar conflict speelde zich in mijn hoofd (en lichaam) af terwijl ik deze aflevering voorbereidde: dat tussen alles zijn gang laten gaan (chaos) en alles netjes in de juiste volgorde plaatsen en zo heel nauwgezet de sfeer bepalen (orde). Ik vermoed dat er vanavond sporen van die strijd zullen te horen zijn. En heel goed mogelijk zal ook mijn vermoeide euforie over de overwinning van de Rode Duivels in mijn presentatie doorklinken.

Opgedragen aan de Rode Duivels en al hun fans.

Veel luisterplezier!

johnny shines

Little Honey – The Blasters – Testament: The Complete Slash Recordings
Lawdy Miss Clawdy – Dave Alvin & Jimmie Dale Gilmore – Downey To Lubbock
Red Hot – Bob Luman – Let’s Think About Livin’: The 1957-1962 Rockin’ Honky Tonk Recordings
Trouble Bound – Billy Lee Riley – Red Hot
Long Gone – Frankie Lee Sims – Lucy Mae Blues
The Cuckoo – Taj Mahal – The Natch’l Blues
Sugar Bee – Canned Heat – Future Blues
Homework – J. Geils Band – The J. Geils Band
Summertime Blues – The Who – Live At Leeds
Ride ‘Em On Down – The Rolling Stones – Blue & Lonesome
Blue And Lonesome – Little Walter – Blues With A Feeling
Three Times a Fool – Otis Rush – I’m Satisfied. The 1956-1962 Cobra, Chess & Duke Sides

otis rush

If You Love Me Baby – Little Milton – Sun Records: The Blues Years 1950-1958 [Disc 7]
Blue Shadows – Lowell Fulson – The Blues Come Rollin’ In: 1952 – 1962 Recordings
Black Panther – Johnny Shines – Last Night’s Dream
Good Gin Blues – Bukka White – High Fever Blues: The Complete 1930-1940 Recordings
I’m So Glad – Skip James – Special Rider Blues: Early Recordings, 1931
Mean Old World – Duane Allman & Eric Clapton – Duane Allman – The Legend and the Legacy – Vol II
My Starter Won’t Work – Lightnin’ Slim – Rooster Blues
Don’t Start Cryin’ Now – Slim Harpo – The Excello Blues Story
Swing It On Home – Big Mama Thornton – Ball N’ Chain
I Just Want to Make Love to You – Etta James – At Last!
I Got To Learn To Do The Mambo – Ivory Joe Hunter – Rock & Roll
Mambo Sh-Mambo – Otis Williams & His Charms – Otis Williams & The Charms 1953-1962
I Came from Clarksdale – Otis Spann – The Blues of Otis Spann
Fever – Rita Coolidge – The Lady’s Not For Sale
Take Your Hand Out of My Pocket – Van Morrison – ..It’s Too Late to Stop Now…Volumes II, III & IV [Live]
Papa Ain’t Salty – Doug Sahm – Doug Sahm and Band
Floating Bridge – Gregg Allman – Low Country Blues
Birmingham – Drive-By Truckers – Southern Rock Opera: Act I – [Disc 1]
Sugaree – Phosphorescent, Jenny Lewis & Friends – Day Of The Dead [Disc 1]
Nobody’s Fault But Mine – Ry Cooder – The Prodigal Son
MLK Song – Mavis Staples – Livin’ On A High Note

canned heat 2

Bonus Tracks

Rocks On Rainbow – Ryley Walker – Deafman Glance
I’ve Got A Woman – Bert Jansch – Birthday Blues
See Here – Taste – On The Boards
Brownsville Blues – Dave ‘Snaker’ Ray – Snaker’s Here
Deep Dark Dungeon – J.J. Cale – Shades
Mother Earth – Mother Earth – Living With The Animals
Blind Prayer – Rod Stewart – An Old Raincoat Won’t Ever Let You Down
Tobacco Road – Colvin & Earle – Colvin & Earle
Jesse James – Tom Carter & Christian Kiefer – From The Great American Songbook
Five Spot Blues – Thelonious Monk – Monk’s Dream
Blues After All – Jimmy Smith – House Party

big mama thornton

Research, techniek & presentatie: Martin Pulaski

ENKELE NOTITIES BIJ ‘THE VIETNAM WAR’

vietnam 1

Als puntje bij paaltje komt zwijgen de slechtere mensen. Je hoort ze niet. Ze spreken niet. Hebben ze niets geweten of hebben ze alleen maar geen geweten?
Alleen de goede mensen praten. De betere.
De mensen met een geweten, degenen die na reflectie tot inkeer gekomen zijn.

Waar zijn de woorden van de wapenfabrikanten? Hoor je ze? De woorden van de presidenten, senatoren, generaals (wastemoreland noemden we de oorlogsmisdadiger generaal Westmoreland), van de politie-oversten die de bevelen gaven? Van degenen die ‘onze jongens’ een afschuwelijke dood instuurden. Van degenen die ‘onze studenten’ lieten vermoorden. Van de rechters die de monsters van My Lai weigerden te straffen. Van degenen die honderden duizenden Vietnamezen lieten uitroeien alleen maar omdat ze, net zo goed als de Amerikanen en de rest van de wereld, naar vrijheid snakten. Naar vrijheid en een beter leven voor zichzelf en meer nog voor hun kinderen.

Ω

Notities na het zien van de de twaalfdelige serie ‘The Vietnam War’.
“Producenten Ken Burns en Lynn Novick werkten tien jaar aan de reeks en laten tachtig getuigen van alle betrokken partijen aan het woord: Amerikaanse veteranen, en militairen en burgers uit Noord- en Zuid-Vietnam. De focus ligt daarbij eerder op gewone mensen die de oorlog van dichtbij hebben meegemaakt, dan op experts en historici.” (Canvas)

OP STAPEL

2018-06-03-nice-lyon 424 (2)

Wegens de hele reddingsoperatie van mijn blog, die maar gedeeltelijk geslaagd is en mij nooit zou gelukt zijn zonder de steun van een aantal vrienden (waarvan ik er sommige helemaal niet ken), is mijn werk in het veld van de letteren nog meer verstoord dan de diensten van De Lijn. Sinds maart werk ik gestaag aan een soort van verslag van een verblijf in Valle Gran Rey op het eiland La Gomera. Dat verslag is gaandeweg een raamvertelling geworden. De reden daarvoor is dat ik tijdens onze wandelingen daar, en ook op andere momenten, door herinneringen werd overspoeld en die vaak aan A. vertelde. Zo zijn ze, bijna tegen wil en dank, in die notities terechtgekomen. Het werken aan dat reisverslag, wat haast vanzelf leek te gaan, is in mei stilgevallen. De sfeer van het eiland, het dorp en het appartement, waar we een maand verbleven, vervaagt. Omdat ik de herinneringen die toen bij me zijn opgekomen schetsmatig in notitieboekjes heb opgeschreven, vervagen zij in veel mindere mate. Hoewel de structuur van dat verslag me wat moeite kost wil ik er toch mee doorgaan. Zo valt er nog heel wat te vertellen over de mensen die in La Gomera en Valle Gran Rey wonen. Het thema van de hoogtevrees moet zeker nog aan bod komen. Er moet dieper ingegaan worden op de muziek die op het eiland wordt gespeeld en op mijn fascinatie voor de zangeres Gloria. En ik moet een plaats vinden voor de herinneringen die in de notitieboekjes staan.

Ondertussen zijn de jaren zestig (en vooral 1968 opgedoken). Ik wilde dat hele gedoe van mei ’68 nog zo vermijden. We leven toch nu? We kunnen onze herinneringen niet zomaar kiezen. Zij kiezen ons. En toch is dat jaar er nu weer in al zijn glorie en al zijn ellende. Het lijkt erop dat ik niet anders kan dan er ook over schrijven. Uiteindelijk ben ik een bevoorrechte getuige. Een overlever.

Los van de sixties werk ik aan een reeks teksten over langspeelplaten die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven. Het gaat niet over welke platen ik de allerbeste of allermooiste vind of zo. Dat is een andere invalshoek. Ook hier gaat het weer om herinneringen, veel minder om schoonheid. Voor ik naar Nice vertrok en een treinreis door Frankrijk maakte, waardoor wat ik in La Gomera beleefde nog dieper weggezonken is, had ik zes albums de revue laten passeren. Nu ik weer thuis ben wordt het stilaan tijd om aan de resterende vier te denken. Dat is werk voor de volgende dagen (of weken). En misschien schrijf ik tussendoor nog wel iets over Arles, Saintes-Maries-de-la-Mer, Henri Matisse, Jean Cocteau of de heerlijke stad Lyon? Duidelijke plannen heb ik niet. Improviseren is de boodschap. Schrijven als een vorm van free jazz, maar wel met duidelijke grammaticale regels.

Ω

Foto: Martin Pulaski, Arles, mei 2018

 

68 KICKS (STILL)

Ike & Tina Turner

Zoals beloofd volgt hier de playlist van zéro de conduite, zoals uitgezonden op 2 juni 2018. De dag dat ik 68 kicks dacht te zullen beleven. Het werden er twee of drie, de rest verdeel ik over de andere dagen van het jaar.

Puis Je? – Kevin Ayers – Shooting At The Moon
Halah – Mazzy Star – She Hangs Brightly
Brigit On Sunday – Opal – Early Recordings
Beautiful Dress – Marlon Williams – Make Way For Love
Crazy – Inara George – Dearest Everybody
Kicks – Lou Reed – Coney Island Baby
My Mama Never Taught Me How To Cook – Annette Peacock – X~Dreams
Maladie D’Amour – Kid Creole & The Coconuts – Off the Coast of Me
Sex Machine – Pucho & His Latin Soul Brothers – Rip A Dip
Peanut Vendor – Alvin Tyler – Ace Story Volume 1
Souvenir of Mexico (single B-side) – Ben E. King – The Very Best Of Ben E. King
Barbarella – Jorge Ben – 1969 – Jorge Ben
Love To Love You Baby – Donna Summer – Endless Summer
Initials B.B. – Serge Gainsbourg – Gainsbourg London Paris 1963 – 1971
Hard-Boiled Babe – Lizzy Mercier Descloux – Press Color
Contort Youself – James Chance & The Contortions – Buy
Wanderlust – Sun Ra – What’s New?
Un Poco Loco – Bud Powell – The Amazing Bud Powell, Vol. 1
African Violets – The Cecil Taylor Quartet – Looking Ahead!
Running – Baby Huey – The Baby Huey Story: The Living Legend
Sexy Ida (Part 1) – Ike & Tina Turner – Proud Mary: The Best Of Ike & Tina Turner
Sexy Motherfucker – Prince & The New Power Generation – Prince 4Ever
Kiko Medina – Le Tropical Jazz de Dakar – Senegal 70 – Sonic Gems & Previously Unreleased Recordings From The 70’s
Ma Penda – Orchestre Bawobab – Senegal 70 – Sonic Gems & Previously Unreleased Recordings From The 70’s
Tangled Up In Blue – The Musicians of the Nile – From Another World: A Tribute To Bob Dylan
Imajghane (The Tuareg People) – Bombino – Deran

jorge ben 1969

Bonus tracks
Keito – Ry Cooder & Ali Farka Touré – Talking Timbuktu
Black Disciples – Burning Spear – Dry And Heavy
Redemption Song – Bob Marley & The Wailers – Uprising
People Get Ready – The Chambers Brothers – The Time Has Come
On The Way To San Mateo – Lalo Schifrin – Bullitt: Original Motion Picture Soundtrack
Aquellos Ojos Verdes – Nat King Cole – In The Mood For Love
Do You Know The Way To San Jose – Dionne Warwick – Valley of the Dolls
The Windmills Of Your Mind – Dusty Springfield – Dusty In Memphis
Zip-A-Dee-Doo-Dah – Darlene Love – The Best Of Darlene Love
Always Waitin’ – The Paris Sisters – Hearing Is Believing: The Jack Nitzsche Story 1962-1979
I Can’t Sleep – Aziza Mustafà Zadeh ft. Toots Thielemans – The Real… Toots Thielemans

bud powell

Afbeeldingen: Ike & Tina Turner; Jorge Ben; Bud Powell

ZERO DE CONDUITE: 68 KICKS

barbarella

Zéro de conduite is een sfeervol, (meestal) thematisch programma gewijd aan pop/cultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement heel specifiek voor tweeëntwintig panklare bakvissen, achtenzestig Barbarellas, eenenveertig Pygars en een dozijn volgelingen van Tito Puente  – en voorts voor iedereen die het maar horen wil. Stem af op 106.7 FM: uniek in het zich steeds verder uitdijende universum.
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

donna_summer-love_to_love_you_baby_a
Gisteren thuisgekomen na een lange, vermoeiende en verrukkelijke reis per trein door Frankrijk. Aangekomen in en weer vertrokken uit Nice, Vence, Menton, Arles, Saintes-Maries-de-la-Mer, Saint-Maurice-de-Beynost en Lyon. Zoveel indrukken die nu op uitdrukking wachten (wat de volgende weken moet gebeuren).
Kort na de thuiskomst meteen aan de voorbereiding van Zéro de conduite van vandaag begonnen, als je dat al zo mag noemen. Een soort van verjaardagsprogramma moet en zal het worden, want het is vandaag alweer mijn verjaardag. Vrij willekeurig heb ik een aantal songs gekozen die ofwel iets vrolijks uitdrukken, ofwel verband houden met het leven dat ik nu leid ofwel associaties zijn met wat ik in Frankrijk heb gezien, gedacht en gevoeld. Ik heb het ’68 kicks’ genoemd. Met mei ’68 heeft dat niets te maken noch met enige andere maand van dat op dit ogenblik bijna onvermijdelijk jaar.

Ik wil met die titel zeggen, geloof ik, dat elke leeftijd zijn charmes heeft, zijn komische en tragische momenten, zijn ogenblikken van geluk en verdriet – dat je op je achtenzestigste net zo goed kicks kunt beleven als op je achttiende (dat was voor mij in 1968). Deze aflevering van zéro de conduite had ik ook ‘68 tears’ kunnen noemen, maar dat past niet zo goed bij een verjaardag.

Laat je verrassen door mijn keuze & get some kicks! Een playlist volgt een van de volgende dagen.

pucho

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski
Foto’s: Lizzy Mercier Descloux; Barbarella; Donna Summer; Pucho.

HOPE SANDOVAL, DE BLAUWE BLOEM

‘She Hangs Brightly’ van Mazzy Star was de allerlaatste vinylplaat die ik kocht. Het zou meteen een van mijn allermooiste muzikale ontdekkingen zijn, het begin van een donker-romantisch avontuur. Met dat kleinood in een plastic zakje van Music Mania stapte ik de platenwinkel uit, deed de deur achter me dicht en stond in de vuile straat. Brussel was in 1990 smerig en gevaarlijk, niet cool en funky en artistiek zoals nu. Ik mengde mij onder de grijze mensen die daar liepen en begaf me naar het Centraal Station, hongerig en koortsig van verlangen naar het onbekende dat op me wachtte. Ik had er geen idee van hoe Mazzy Star zou klinken, wist niets over Hope Sandoval, had haar stem nog niet gehoord, wist niet hoe ze eruitzag.

Ik heb altijd al van sterren gehouden. Niet van alle sterren, wees gerust, van sommige. Greta Garbo, Lucia Bosé, Monica Vitti, Nico, Françoise Hardy. Ze allemaal nog een keer opsommen lijkt me overbodig: hun namen vind je op veel plaatsen in deze geschriften terug. Vaak zie ik als in een roes hun gezichten voor me. Ze duiken op uit de mist in mijn hoofd, hun trekken winnen aan duidelijkheid. In wat zo van hen aan me verschijnt zie ik wat Roland Barthes de lyriek van de vrouw noemt. Straks, als ik weer thuis zou zijn in het appartement in de Lamorinièrestraat in Antwerpen, waar zonder dat ik hen zou zien de Sefardische joden voorbij zouden lopen, zou Hope Sandoval plaats nemen in dat pantheon van menselijke sterren, onbereikbaar en onontkoombaar.

Op het einde van de jaren tachtig deden platenwinkels overal in het land hun vinyl massaal van de hand. De muziekindustrie dwong muziekliefhebbers ertoe om op het cd-formaat over te schakelen. Op wie van vinyl hield werd voortaan neergekeken, vooral door jonge hipsters, die toen yuppies heetten. Je herkende ze aan hun dure sokken en stropdassen. Ik betreurde het verdwijnen van die mooie vorm. Ik had al zoveel jaren van vinyl, van singles, ep’s en elpees, genoten, van elk aspect ervan, tot de geur toe. Maar gaandeweg ging ik ook van de cd als muziekdrager houden. In het begin persten de platenmaatschappijen ons af door exorbitant hoge prijzen te vragen voor lelijke en slecht klinkende schijfjes. Maar al na enkele jaren klonken cd’s stukken beter dan dat vermaledijde vinyl, waar zo vaak iets mis mee was en dat vanaf de jaren tachtig van slechte kwaliteit was geweest. Er kwamen schitterende boxen uit, oude platen werden geremasterd en met bonustracks aangevuld. Bij de cd’s zaten boekjes met essays van muziekliefhebbers die ook nog eens konden schrijven. Er verschenen duizenden cd-versies van platen die al tientallen jaren niet meer verkrijgbaar waren geweest. Onvoorstelbaar dat je nu al die albums van obscure psychedelische bands, van weinig bekende soulmuzikanten, zelfs van countryhelden als George Jones en Loretta Lynn kon vinden… Gouden dagen om muziek te (her)ontdekken.

Maar natuurlijk wist ik dat allemaal nog niet toen ik die allerlaatste vinylplaat aanschafte. En dat is goed zo, je moet niet altijd alles willen weten; zolang je maar niet ophoudt jezelf te leren kennen en te luisteren naar wat de andere mensen je te vertellen hebben. Ik was gewoonweg blij dat ik een mooie plaat gevonden had. Ja, ik was er zeker van dat het een mooie plaat was. Want ik kende de achtergrond wel. In de vroege jaren tachtig, toen popmuziek schel en synthetisch klonk (wat ik soms zelfs kon smaken, ‘Poison Arrow’ van ABC bijvoorbeeld), was in Los Angeles een nieuwe psychedelische beweging ontstaan. Van de narcotische folkrock van the Rain Parade was ik meteen weg. Hun muziek sloot aan bij Buffalo Springfield, the Byrds en Pink Floyd van ‘A Saucerful of Secrets’. Hun elpee ‘Emergency Third Rail Power Trip’ (1983) was een psychedelische tour de force, die me ook nu nog geregeld in vervoering brengt. The Rain Parade bestond uit Steven en David Roback, Matt Piucci, Will Glenn en Eddie Kalwa. David Roback verliet the Rain Parade al gauw en richtte met Kendra Smith (ex-Dream Syndicate) eerst Clay Allison op, een bandje dat kort daarna Opal zou heten. Opal bracht één uitstekend album uit, ‘Happy Nightmare Baby’ (1987), waarna Kendra Smith spoorloos verdween en Hope Sandoval haar plaats innam.
‘She Hangs Brightly’ is het debuut van Mazzy Star. De muziek die de band maakt wordt droompop genoemd, wat voor een keer een juiste omschrijving is. Het lijkt wel of de muzikanten al dromend – of toch wel zeker in een roes – hun instrumenten bespelen en terwijl je naar hun liedjes luistert begin je zelf ook te dromen. Drugs zijn daar niet eens voor nodig, het gaat vanzelf. De klanken die David Roback aan zijn gitaar ontlokt, lijken uit een andere, ijlere en tragere wereld in die van ons binnen te sijpelen. Hope Sandovals stem is het geluid van een fluwelen blauwe bloem. Of van de blauwe bloem van de Duitse romantische dichter Novalis. Eenzaamheid en droefheid hebben nooit zo mooi en verleidelijk geklonken als in ‘Halah’, de openingstrack van ‘She Hangs Brightly’.

hope 2Het is echter geen perfecte droom. Koude, weerbarstige elektriciteit ontregelt soms het sprookje. Het Velvet Underground-syndroom, met opalen toetsen. I never really wanted your heart, zingt Hope dan. Haast alle songs op de plaat zitten boordevol sinistere charme (woorden van Gina Arnold). Soms hoor ik kil en boos verlangen, soms alleen nog maar lethargie. Een bitter mysterie heeft akkoorden, een melodie, een bedwelmende stem gevonden. In de titelsong hoor ik het kermisachtige orgeltje van Ray Manzarek en David Roback verandert in Robbie Krieger, maar Hope Sandoval blijft de eeuwige vrouw, verleidelijk, pijnstillend, troostend. Gevaarlijk ook, als een borderliner: “I stay near the edge and waste my time.”
[Later ontdek ik dat ‘Blue Flower’ oorspronkelijk al in 1972 door de uitstekende Britse progressieve band Slapp Happy werd opgenomen. ‘Five String Serenade’, op ‘Among My Swan’ (1996) is dan weer een liedje van Arthur Lee, de poète maudit van de onvolprezen popgroep Love. Live verraste Hope Sandoval ons in 2002 op ‘Play With Fire’ van the Rolling Stones. Mazzy Star heeft ook goede smaak in het coveren van andermans materiaal.]
De voorkant van de hoes toont ons een ook al enigszins mysterieuze foto van een trappenhal in Art Deco-stijl. Dat interieur kwam mij bekend voor. Ik had het gevoel dat ik al eens in dat rijk geornamenteerde huis geweest was, op zoek naar een visum voor een of ander Oostblokland. Of was het slechts in een droom geweest? In de notities op de achterkant van de hoes vond ik geen informatie. Ik geloof dat het jaren geduurd heeft voor ik te weten kwam dat het de trappenhal is van Hotel Tassel, een prachtig gebouw van Victor Horta in de Paul-Emile Jansonlaan in Brussel.

hope sandoval by luz gallardo

In levenden lijve zou ik Hope Sandoval en Mazzy Star pas op 9 november 1996 ‘zien’ en horen, en nog wel in de Vaartkapoen te Molenbeek. Een nieuw mysterie diende zich aan: waarom trad de band in het donker op? Waarom mochten wij, volgelingen van Hope, die zo naar de zangeres hunkerden, haar schoonheid niet eens zien? Of toch maar een heel klein beetje, als wat donkerblauw licht een stukje van haar gezicht, van haar hand kronkelend aan de microfoon, onthulde. Was het sadisme? Was het om onze romantische droom niet aan te tasten? Op 7 september 2002 zag ik haar opnieuw, dit keer in de AB Club, in een wat minder donker donker, in net niet helemaal nachtelijk nachtblauw. Mazzy Star bestond toen niet langer. Een jaar eerder had de zangeres onder de naam Hope Sandoval & the Warm Inventions haar betoverende langspeelplaat ‘Bavarian Fruit Bread’ uitgebracht. Op die late nazomeravond was ze nog altijd even mysterieus, even langoureus; haar nachtelijke stem – die van de blauwe bloem – nog altijd even benevelend.

Twaalf jaar eerder in mijn Antwerpse avondland waar niets mij nog beviel, kon ik die eerste nacht met haar naam en haar ingebeeld beeld in mijn hoofd de slaap maar niet vatten. Tussen waken en dromen in lag ik daar in dat vreemde bed te verlangen naar de muziek geworden engel, Hope Sandoval. Het mooiste meisje van de wereld met de mooiste naam ooit door ouders aan een kind gegeven.

Tassel_House_stairway

Foto’s: Platenhoes, Martin Pulaski, 2018; Hope Sandoval live, Luz Gallardo, andere foto’s: fotograaf onbekend.

DE JONGEN MET HET MES

mes3

Op deze foto poseer ik als street fighting boy – of als punk avant la lettre – in de zomer van 1968. In Sint-Idesbald, aan de Belgische kust. Te laat voor de revolutie… Een onzekere toekomst lacht of huilt me toe. Ik heb er duidelijk niet veel zin in om die te zien. Ik sta met mijn rug tegen een muur… van tentzeil. Veel bescherming zal die me niet geboden hebben. Mijn rechterbeen lijkt in de tent te willen blijven. Wat kan ik daar buiten gaan doen? Ik ben nog niet helemaal in de wereld.

Waarom keer ik om de zoveel jaar terug naar deze foto, die een postmodernist met weinig gevoel voor stijl ‘iconisch’ zou kunnen noemen? Vanwege de dubbelzinnige pose: een flowerpower-jongen met een stiletto? Vanwege het ongedefinieerde? Want ondanks de schijn is niets beslist, ligt niets vast. Er is nog veel mogelijk.

Ik zag mezelf als dichter, had een toneelstuk geschreven dat ‘De droom’ heette, een utopisch verhaal, helemaal in de geest van die verwarde tijd. Boos, naïef, onvolmaakt, onzeker. Ik was een jongen die in het duister tastte maar tegelijk dacht dat hij begaafd was, een gave had. Ik had het gevoel dat woorden mij de weg zouden wijzen.

In mij was alles even woelig als de Noordzee in Sint-Idesbald. Ik had provo en psychedelica en pop en de boeken van Remco Campert (‘De jongen met het mes’), Simon Vinkenoog en Hugo Claus ontdekt. Ik had gelezen dat Hugo Claus een fan was van the Doors. Vooral ‘The End’ wist hij te waarderen. “Father?” “Yes, son.” “I want to kill you.” “Mother, I want to…” Ik had Salvador Dali op televisie uit een groot ei zien geboren worden.

Maar dat dreigende? Die stiletto? Een pose, jazeker. Maar de mogelijkheid van een Patrick Haemers zit erin. Een heel ander leven dan ik dacht te zullen gaan leiden, dan ik werkelijk zou leiden. Bankovervallen, bendes, gangstermeisjes, cocaïne, geweld, gevangenis, zelfmoord.

Wat heb je zelf in handen? Hoe word je wie je wordt? Maak je wel keuzes, en als je al keuzes maakt, hoe komt het dan dat je niet de juiste keuzes maakt? Do the right thing, allemaal goed en wel. Maar de juiste keuze maken, het juiste leven kiezen, het juiste masker, het juiste personage: komt het daar uiteindelijk niet op neer? Op die foto, weiger ik een keuze te maken, zo lijkt het wel.

Mijn vriend Henry J. vertelde me dat de jas en de zonnebril van hem waren, de tent was, geloof ik, van Luc V., de lichtblauwe broek in tergal en het hemdje waren van mij, het mes ook. Het sjaaltje was van mijn tante Georgette, die een paar jaar eerder zelfmoord had gepleegd. De foto is genomen, schreef Henry gisteren, op de morgen van de dag dat we van Sint-Idesbald weer naar huis zouden liften.

de jongen met het mes 001